ตอนที่ 9: สัมผัสแรกที่เกินเลย

เศษเสี้ยวของความปลอดภัยที่ลลินรู้สึกได้ในอ้อมแขนของการปกป้องจากภาคินนั้นเปราะบางราวกับแก้ว มันทั้งสวยงามและอันตรายในเวลาเดียวกัน ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กำแพงที่เคยขวางกั้นได้ทลายลงแล้ว เหลือเพียงความตระหนก ความประหม่า และความปรารถนาที่ซ่อนเร้นซึ่งลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัวพวกเขาราวกับกระแสไฟฟ้าสถิต

 ลลินพยายามอย่างยิ่งที่จะกลับไปทำตัวเป็นเลขาผู้เย็นชา แต่ทุกครั้งที่ภาคินเดินผ่านโต๊ะของเธอ หรือยื่นเอกสารให้จนปลายนิ้วเฉียดกันเบาๆ หัวใจของเธอก็จะกระตุกอย่างรุนแรงจนต้องแอบสูดลมหายใจเพื่อตั้งสติ เธอกำลังสูญเสียการควบคุม...ไม่ใช่แค่กับสถานการณ์ แต่กับหัวใจของตัวเอง

 แล้วเทียบเชิญที่ไม่อาจปฏิเสธก็มาถึง... ‘งานเลี้ยงขอบคุณพนักงานประจำปี’ ของพีรพัฒน์ เอ็นเตอร์ไพรส์

 มันเป็นงานเลี้ยงใหญ่ที่จัดขึ้นในห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เป็นงานที่ทุกคนในบริษัทต่างรอคอย แต่สำหรับลลินแล้ว มันคือนรกดีๆ นี่เอง เธอต้องเผชิญหน้ากับสายตาซุบซิบนินทาของเพื่อนร่วมงาน ต้องเห็นภาพของมินาและพรรคพวกที่จ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง และที่เลวร้ายที่สุด...เธอต้องเห็นภาคินในบทบาทท่านประธานผู้ทรงเกียรติ อยู่ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่อง ในขณะที่เธอเป็นได้เพียงเงาที่ยืนอยู่ในมุมมืด

 เธอไม่อยากไป แต่ในฐานะเลขานุการส่วนตัวของประธานกรรมการบริหาร การไม่ไปร่วมงานถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

 คืนวันงาน ลลินยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าเป็นเวลานาน ใจหนึ่งก็อยากจะเลือกชุดที่เรียบง่ายและกลมกลืนไปกับฝูงชนที่สุด แต่อีกใจหนึ่ง...ใจทรยศดวงนั้น...กลับกระซิบให้เธอเลือกชุดที่คู่ควรกับการไปยืนอยู่ข้างๆ ผู้ชายคนนั้น

 สุดท้าย เธอก็พ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง

 เธอเลือกชุดเดรสยาวเกาะอกสีน้ำเงินเข้ม สีเดียวกับแฟ้มเอกสารที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง เนื้อผ้าไหมซาตินที่ทิ้งตัวสวยขับเน้นเรือนร่างของเธออย่างพอเหมาะพอดี ไม่เปิดเผยจนเกินงาม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันงดงามจนหยุดหายใจ เธอรวบผมขึ้นเป็นมวยง่ายๆ ปล่อยปอยผมลงมาข้างแก้มเล็กน้อย แต่งหน้าในโทนสีที่ขับให้ดวงตาของเธอดูลึกลับและน่าค้นหา

 เมื่อมองตัวเองในกระจก ลลินก็แทบจำตัวเองไม่ได้ เธอไม่ใช่เลขาฯ ลลินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมากระทบกับแก้วแชมเปญในมือของผู้คน เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่หรูหราและผ่อนคลาย ลลินก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกทันทีที่ก้าวเข้ามา ทุกคนดูมีความสุข หัวเราะและพูดคุยกันอย่างออกรส

 แล้วเธอก็เห็นเขา...

 ภาคินยืนอยู่กลางห้อง รายล้อมไปด้วยคณะผู้บริหารระดับสูง เขาสวมชุดทักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ รอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าขณะที่พูดคุยกับแขกในงาน แสงไฟในห้องดูเหมือนจะสาดส่องไปที่เขาเพียงคนเดียว เขาคือพระราชาในอาณาจักรของเขาอย่างแท้จริง

 หัวใจของลินเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ...เขาสง่างามเกินไป...ไกลเกินกว่าที่เธอจะเอื้อมถึง

 เธอเลือกที่จะหลบไปยืนอยู่เงียบๆ ที่มุมหนึ่งของห้อง จิบเครื่องดื่มในมือและเฝ้ามองทุกอย่างราวกับเป็นผู้ชมละครเวที เธอเห็นมินามองมาที่เธอด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่ก็ไม่กล้าเดินเข้ามาหาเรื่อง เธอเห็นเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ชำเลืองมองเธอสลับกับมองไปทางภาคินแล้วก็หันไปซุบซิบกัน

 เธอควรจะชินกับมันได้แล้ว...แต่คืนนี้มันกลับรู้สึกเจ็บปวดกว่าทุกครั้ง

 ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ ภาคินที่กำลังยืนคุยอยู่อีกฟากของห้องก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอพอดิบพอดี...เหมือนมีแม่เหล็กดึงดูดสายตาของพวกเขาทั้งสองคนไว้ด้วยกัน ท่ามกลางผู้คนมากมายในห้องนี้ โลกทั้งใบเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขายกแก้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่ส่งมาให้เธอ...และเธอเพียงคนเดียว

 แก้มของลินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบหลบสายตาและหันไปมองทางอื่น แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ว่าเขากำลังมองเธออยู่

 “หลบมาอยู่ตรงนี้คนเดียวนี่เอง”

 เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆ ตัว ลลินหันขวับไปมองอย่างตกใจ ภาคินเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 “ท่านประธาน...”

 “คืนนี้เราอยู่นอกเวลางานนะ” เขาพูดพลางจิบเครื่องดื่มในมือ “คุณเรียกผมว่าคุณภาคินก็ได้”

 “ลินไม่ชินค่ะ” เธอตอบตามตรง

 “งั้นก็หัดซะ” เขายิ้ม ดวงตาของเขามีประกายระยิบระยับยิ่งกว่าแสงไฟในห้องเสียอีก เขากวาดตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง “คืนนี้...คุณสวยมากนะลลิน”

 คำชมที่ตรงไปตรงมาทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้างุด “ขอบคุณค่ะ”

 “ผมพูดจริง” เขายืนยัน “สวยจนผม...ละสายตาไม่ได้เลย”

 ก่อนที่ลินจะได้พูดอะไรต่อ ชายสูงวัยในชุดสูทราคาแพงก็เดินเข้ามาทักทายภาคินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

 “อ้าวคุณภาคิน กำลังจะไปทักทายอยู่พอดี”

 “สวัสดีครับคุณอา” ภาคินหันไปยกมือไหว้ชายคนนั้นอย่างนอบน้อม “ผมขอแนะนำ นี่คุณลลิน เลขาฯ ของผมครับ...ลลิน นี่คุณกิตติ หนึ่งในคณะกรรมการบริหารอาวุโสของเรา ท่านเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่ของผมน่ะ”

 ลลินยกมือไหว้ชายที่ชื่อกิตติอย่างสุภาพ คุณกิตติดูเป็นชายสูงวัยที่ใจดีและน่าเคารพ เขามีรอยยิ้มอบอุ่นอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

 “ยินดีที่ได้รู้จักนะหนูลิน” เขารับไหว้ “ทำงานกับเจ้าภาคินมันเหนื่อยหน่อยนะ มันบ้างานเหมือนพ่อมันไม่มีผิด”

 “ไม่หรอกค่ะ ท่านประธาน...เอ่อ...คุณภาคินเป็นเจ้านายที่ดีค่ะ” ลินตอบ

 “ดีแล้วๆ” คุณกิตติตบบ่าภาคินเบาๆ “อาดีใจที่เห็นเรามีคนที่ไว้ใจได้อยู่ข้างๆ นะ...เอาล่ะ อาไม่กวนหนุ่มสาวคุยกันแล้ว ขอตัวก่อน”

 คุณกิตติเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ลลินกลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่เขามองมาที่เธอเมื่อครู่...มันเป็นสายตาที่สำรวจและประเมินอย่างละเอียด ไม่ใช่สายตาของญาติผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด

 เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญของงาน ภาคินก็ต้องขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณพนักงานทุกคน เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงสปอตไลท์ พูดจาอย่างฉะฉานและทรงพลัง เขากล่าวถึงความสำเร็จของบริษัท ขอบคุณความทุ่มเทของทุกคน และพูดถึงวิสัยทัศน์ในอนาคต

 แต่ในช่วงท้ายของสุนทรพจน์...เขากลับหยุดพูดไปชั่วครู่ แล้วสายตาของเขาก็กวาดมองไปทั่วทั้งห้อง...จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่เธอ

 “...และสุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกว่า ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ได้วัดกันที่ตัวเลขผลกำไร” เขามองตรงมาที่เธอ ราวกับว่าในห้องนี้มีเพียงแค่เธอกับเขา “แต่มันวัดกันที่...การที่เรามีใครสักคนที่พร้อมจะยืนหยัดต่อสู้เคียงข้างเราในวันที่เราเหนื่อยล้าที่สุด...ขอบคุณทุกคนมากครับ”

 คำพูดของเขา...สายตาของเขา...ทำให้ลินรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอรู้...เธอรู้ได้ในทันทีว่าประโยคนั้นเขาหมายถึงใคร

 หลังจากสิ้นสุดงานเลี้ยง ภาคินถูกรุมล้อมด้วยพนักงานที่ต้องการจะพูดคุยและแสดงความยินดี ลลินจึงถือโอกาสปลีกตัวออกมาเพื่อเดินทางกลับอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกปั่นป่วนมากพอแล้วสำหรับคืนนี้

 แต่ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากประตูห้องบอลรูม มืออุ่นๆ ข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือของเธอไว้

 “จะกลับแล้วเหรอ” เสียงของภาคินดังขึ้นข้างหลัง

 “ค่ะ งานเลิกแล้ว”

 “ผมไปส่ง”

 “ไม่เป็นไรค่ะ ลินกลับเองได้จริงๆ”

 “ผมบอกว่าจะไปส่ง” เขาย้ำด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ก่อนจะพาเธอเดินเลี่ยงออกจากงานไปทางประตูด้านข้างอย่างรวดเร็ว

 บรรยากาศในรถคืนนี้เงียบและตึงเครียดยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่อิ่มตัวไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้พูดออกมา

 ภาคินไม่ได้ขับรถไปทางคอนโดของเธอ แต่เขากลับเลี้ยวไปยังสวนสาธารณะริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เงียบสงบและปิดทำการไปแล้ว เขาจอดรถในมุมที่มืดที่สุดใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะดับเครื่องยนต์

 ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจของลินที่เต้นรัวอยู่ในอก

 “ทำไมถึงรีบกลับ” เขาถามขึ้น ทำลายความเงียบ

 “...ลินไม่ชอบอยู่ในที่ที่คนเยอะๆ ค่ะ”

 “หรือว่า...คุณกำลังหนีอะไรอยู่” เขาหันหน้ามาเผชิญกับเธอเต็มๆ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้ารถทำให้เธอมองเห็นแววตาที่จริงจังของเขา “หนีผม...ใช่ไหม”

 ลินไม่ตอบ เธอทำได้แค่เบือนหน้าหนี

 “มองผมสิลิน” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแต่ก็ยังเด็ดขาด “ผมถาม...ว่าคุณกำลังหนีผมอยู่ใช่ไหม”

 เธอหันกลับไปสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “แล้วถ้าใช่ล่ะคะ”

 “ทำไม”

 “เพราะคุณ...เพราะคุณทำให้ฉันสับสนไปหมด!” ในที่สุดเธอก็ระเบิดความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ออกมา “คุณทำให้ฉันไม่เข้าใจว่าอะไรคืออะไรกันแน่! คุณคือเจ้านาย คือศัตรู หรือคืออะไรกันแน่!”

 “แล้วคุณอยากให้ผมเป็นอะไรล่ะ” เขาย้อนถาม ดวงตาของเขาวูบไหว “ในคืนนั้น...ในลิฟต์...คุณรู้สึกยังไง”

 คำถามของเขาทำให้เธอพูดไม่ออก ภาพเหตุการณ์นั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง...สัมผัสของเขา...ลมหายใจของเขา...

 “ผมจะบอกให้ว่าผมรู้สึกยังไง” เขาพูดต่อเมื่อเห็นเธอเงียบไป “คืนนั้น...ผมอยากจะจูบคุณใจจะขาด”

 หัวใจของลินแทบจะหยุดเต้น

 “และคืนนี้...ผมก็รู้สึกไม่ต่างกันเลย”

 เขาค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับภาพช้าๆ ลินรู้ว่าเธอควรจะถอยหนี ควรจะผลักเขาออกไป ควรจะวิ่งลงจากรถ...แต่ร่างกายของเธอกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป

 “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ...” เธอพูดออกมาเสียงแผ่ว เป็นการประท้วงที่อ่อนแรงที่สุด

 “ผมหยุดตัวเองไม่ได้แล้วลิน” เขากระซิบตอบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ “ผมพยายามแล้ว...แต่ผมทำไม่ได้”

 แล้วริมฝีปากของเขาก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากของเธอ

 มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน...แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรง ความสับสน และการปลดปล่อยทุกความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน มันคือการยอมจำนนของคนสองคนที่พยายามต่อสู้กับแรงดึงดูดของกันและกันมาโดยตลอด ความแข็งกร้าวในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่เรียกร้องหาการตอบสนอง

 และลิน...ก็ตอบสนอง

 เธอจูบเขากลับไปอย่างลืมตัว ลืมความแค้น ลืมภารกิจ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยยึดเหนี่ยวตัวเองไว้ ในวินาทีนั้นมีเพียงสัมผัสของเขาที่กำลังหลอมละลายหัวใจของเธอให้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี

 เมื่อเขาถอนริมฝีปากออก ทั้งสองคนต่างก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ภาคินจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายจนเธอไม่อาจอ่านได้

 “ลิน...”

 เสียงเรียกชื่อของเขาทำให้เธอได้สติกลับคืนมา

 ‘นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไป!’

 ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้ามาที่กลางใจ เธอเพิ่งจะจูบกับผู้ชายที่มีส่วนในการทำลายชีวิตพ่อของเธอ...เธอทรยศต่อคำสาบานของตัวเอง

 ลินผลักเขาออกอย่างแรงด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี “จอดรถค่ะ...ฉันจะลง”

 “ลิน เดี๋ยว...”

 “ฉันบอกให้จอดรถ!” เธอตะโกนออกมาทั้งน้ำตา

 ภาคินมองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด แต่เขาก็ยอมทำตามแต่โดยดี เขาขับรถไปส่งเธอที่คอนโดโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเลยสักคำ บรรยากาศในรถหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

 เมื่อรถจอดสนิท ลินก็รีบเปิดประตูลงไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีก

 คืนนั้น...ลินยืนพิงประตูห้องนิ่งงันอยู่นานสองนาน เธอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากที่ยังคงร้อนผ่าวของตัวเอง สัมผัสของเขายังคงติดตรึงอยู่ที่นั่นไม่จางหาย

 เส้นแบ่งสุดท้ายได้ถูกข้ามผ่านไปแล้ว...และมันก็ถูกข้ามผ่านด้วยความเต็มใจของเธอเอง

 เกมนี้ไม่ได้มีแค่การหลอกลวงอีกต่อไป...แต่มันได้กลายเป็นเกมอันตรายที่เอาหัวใจของเธอเองมาเป็นเดิมพัน