รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS3

ตอนที่ 1ท่ามกลางฝุ่นคลุ้งและเสียงเครื่องจักรที่แผดคำราม เบิ้ม แรงงานหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้า ยืนปาดเหงื่อที่ไหลซึมเข้าตา รูปร่างของเขาดูราว กับหล่อขึ้นมาจากเหล็กกล้า แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดจากการแบกหามอิฐปูนลำแขนหนาปูดโปนด้วยเส้นเลือดที่คืบคลานไปตามผิวสีเข้มจัดที่ไหม้แดด ใบหน้าคมสันมีหนวดเคราเขียวครึ้มที่ไม่ได้โกนมาหลายวัน ยิ่งขับให้แววตาของเขาดูดุดันและกร้าวแกร่งอย่างชายฉกรรจ์ที่ตรากตรำงานหนักสองเดือนเต็มที่เขาถวายชีวิตให้ไซต์ก่อสร้างแห่งนี้ แต่นอกจากค่าอาหารประทังชีวิตแล้ว เบิ้มยังไม่ได้เห็นเงินค่าแรงแม้แต่บาทเดียว เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่ดึงออกมาใช้ก่อนก็ร่อยหรอลงจนแทบไม่เหลือเช่า ความจนมันบีบคั้นให้หมาจนตรอกอย่างเขาเริ่มหมดความอดทน"ไป... วันนี้กูต้องเอาเงินออกมาให้ได้" เบิ้มคำรามบอกเพื่อนคนงานอีกสามสี่คนที่สภาพไม่ต่างกัน พวกเขารวบรวมความกล้าเดินมุ่งหน้าไปยังตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานท่ามกลางแสงโพล้เพล้ของเย็นวันเสาร์ปัง!ร่างหนาผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ทุกคนชะงักค้าง กลิ่นเหล้าและกลิ่นน้ำหอมคละคลุ้งวิเชียร เจ้าของบริษัทและโฟร์แมน

ตอนที่ 3นี้นรกหรือสวรรค์กันแน่"ฮือ... เจ็บ เอาออกไป เอาออกไปที"เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของเนตรนภาดังระงมไปทั่วห้องนอน ร่างบอบบางบิดเร้าด้วยความรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงส่วนหัวที่บานหยักเริ่มเบียดแทรกเข้ามาในกายสาวความคับแน่นและดิบเถื่อนที่เธอไม่เคยรู้จักทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายส่วนล่างกำลังจะฉีกออกเป็นสองเสี่ยง น้ำตาไหลพรากจนเปียกหมอน แววตาเต็มไปด้วยความทรมานจนร้องไม่ออกเบิ้มเองก็ต้องชะงักงัน เขาขบกรามจนเป็นสันนูน เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามแผ่นหลังกำยำ ร่องรักของคณหนูผู้นี้ช่างคับแน่นและไร้เดียงสาเสียจนบีบรัดท่อนเนื้อของเขาจนปวดหนึบ ความรุนแรงของแรงรัดทำให้ชายฉกรรจ์อย่างเขาเกือบจะพ่ายแพ้ปล่อยลาวาความแค้นออกมาเสียตั้งแต่ต้นทาง"ชู้ววว... อย่าเกร็ง... ซี๊ดดด... อย่าเกร็งสิคุณหนู ถ้าไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้"น้ำเสียงของเบิ้มเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความสงสาร แต่เพราะเขาก็แทบจะทนแรงบีบรัดไม่ไหว เขาใช้มือหนารวบมือเล็ก ๆ ของเธอที่ระดมทุบตีแผงอกเขาไว้อีกครั้งก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ ดูดดึงยอดอกสีหวานที่ชูชันอยู่อย่างหนักหน่วง เขาใช้ลิ้นร้อนละเลงปลอบประโลมและปลุกเร้าไปพร้อม ๆ กัน จนก

ตอนที่ 5จุดไฟร่านในตัวเธอเธอไม่มีทางเลือกอื่น เนตรนภารอจนกระทั่งวิเชียรออกไปสังสรรค์กับเพื่อนข้างนอก เธอจึงรีบสวมชุดคลุมตัวหนา ปิดบังใบหน้าแล้วแอบหนีออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังแคมป์คนงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและฝุ่นละอองณ แคมป์คนงาน บรรยากาศในแคมป์ตอนกลางคืนช่างดูน่ากลัวและวังเวง เนตรนภาเดินตัวสั่นมาตามทางเดินไม้กระดาน จนกระทั่งถึงท้ายแคมป์ที่แยกตัวออกมาเป็นส่วนตัว เบิ้มนั่งรออยู่บนแคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ ในมือมีบุหรี่ที่เพิ่งจุดไฟ แสงไฟสีแดงวาบตามจังหวะการสูบของเขาทำให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันราวดั่งปีศาจ"มาเร็วกว่าที่คิดนี่คุณหนู... แสดงว่ากลัวภาพหลุดจริง ๆ" เบิ้มพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางมองร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแทะโลมเบิ้มลุกขึ้นคว้าข้อมือเล็กแล้วจูงกึ่งกระชากเธอเข้าไปในห้องพักสังกะสีแคบ ๆ ทันที เขาสับกลอนไม้เก่า ๆ ลงปังใหญ่ ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับร่างบางที่ยืนสั่นเทา"พ่อฉัน... ยังไม่จ่ายเงินให้พวกพี่อีกเหรอ" เนตรนภาถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล"ใช่! พ่อคุณหนูไม่จ่าย แถมยังด่ากราดพวกเราเหมือนหมูเหมือนหมา" เบิ้มตอบเสียงเหี้ยม เดินต้อนเธอจนแผ่นหลังบางติดผนังสังกะสีที

ตอนที่ 7 สามีของหนู คือคนงานก่อสร้างเนตรนภาเม้มปากแน่น ความหวาดกลัวที่มีต่อพ่อในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความใจกล้าอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะอารมณ์ที่ยังค้างคาจากบทรักอันดุเดือด หรือความรู้สึกผิดที่เห็นพวกคนงานถูกรังแก เธอตัดสินใจใช้สถานะ ลูกสาวสุดที่รัก เป็นข้อต่อรองครั้งสุดท้าย“หนูเนตรของพ่อ อยู่ไหนลูก พ่อเป็นห่วง”"คุณพ่อคะ ฟังเนตรนะคะ..." เธอพูดกรอกเสียงลงไปในสายด้วยความเด็ดเดี่ยว"คืนนี้เนตรจะไม่กลับบ้าน และพ่อไม่ต้องตามหาเนตรด้วย จนกว่าพ่อจะรับปากว่าจะจ่ายเงินค่าแรงที่ค้างไว้ให้พวกคนงานทุกคนพรุ่งนี้"วิเชียรที่ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมา "เนตร นี่ลูกกล้าขู่พ่อเพื่อไอ้พวกคนงานชั้นต่ำพวกนั้นเหรอ""ใช่ค่ะ พวกเขากำลังจะอดตายแล้วคะ" เนตรนภาสวนกลับ เสียงสั่นเครือ "ถ้าพรุ่งนี้เช้าเงินไม่ถึงมือคนงาน เนตรก็จะไม่กลับไปให้พ่อเห็นหน้าอีก"เบิ้มที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าคุณหนูที่ดูบอบบางจะกล้าหักกับพ่อตัวเองถึงขนาดนี้ มือหนาที่เคยบีบเค้นร่างกายเธออย่างรุนแรงเปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่เธอไว้หลวม ๆ แววตาที่เคยมีแต่ความแค้นเริ่มฉายแววทึ่งในตัวผู

ตอนที่ 2นมพี่นุ่มจังเลยครับเอมิกาตอบตกลงไปในทันทีโดยแทบไม่ได้หยุดคิด ประสาทสัมผัสทุกอย่างของเธอจดจ่ออยู่กับความอยู่รอดทางการเงินเพียงอย่างเดียว นาทีนี้ต่อให้รางวัลของเขาจะเป็นอะไร เธอก็พร้อมจะรับปากไปก่อนเพื่อให้สถานการณ์ตรงหน้าคลี่คลาย"ตกลงค่ะ พี่ตกลง... ขอแค่กายตั้งใจสอบให้ผ่านก็พอ" เธอรีบพูดรัวเร็ว หวังเพียงให้เขาผละออกไปจากระยะประชิดที่ทำให้เธอเริ่มจะเสียการควบคุมตัวเองแต่เธอยังไม่รู้เลยว่า รางวัลที่กายหมายถึงนั้นไม่ใช่แค่ขนมหรือของขวัญธรรมดาอย่างที่เด็กวัยรุ่นทั่วไปจะขอ ในหัวของเด็กหนุ่มเจ้าเล่ห์กลับวางแผนไปไกลกว่านั้นมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเอมิกาในตอนนี้คือการรักษาอาชีพติวเตอร์นี้ไว้ให้มั่นคง จนกว่ากายจะเข้ามหาวิทยาลัยได้สำเร็จ และเงินก้อนโตที่จะช่วยต่อลมหายใจให้ชีวิตของเธอจะถูกโอนเข้าบัญชีกายผละออกมาเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขามองดูติวเตอร์สาวด้วยแววตาพราวระยับ"จำคำพูดของพี่ไว้ให้ดีนะครับพี่เอม... เพราะถ้าถึงวันนั้น พี่จะถอนคำพูดไม่ได้แล้วนะ"ตลอดสัปดาห์หลังจากนั้น กายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทำตัวเป็นเด็กเรียนที่ตั้งอกตั้งใจจนพ่อแม่ของเขาแปลกใจ แต่ในทุกครั