เข้าสู่ระบบMariin kong pinikit ang mga mata at saglit na napako sa kinatatayuan dahil sa malamig niyang boses. Hindi ko man ito harapin ay nakatitiyak ako kung sino ito.
I don’t think I still have the face to show because of the things I said last night. Lasing ako, pero naaalala ko ang lahat ng pinagsasabi at pinaggagagawa ko. That’s even more humiliating! Mas mabuti pang nakalimutan ko ang lahat ng nangyari. Lalo pa ngayong nakagawa na naman ako ng panibagong kahihiyan. Hindi nga palabas ng kuwarto ang pintong nabuksan ko, papunta ito sa malaking balcony. Sa dami ba naman kasi ng pinto rito, malay ko bang hindi ito ang daan palabas? Puwede naman akong tumalon na lang sana sa balcony pababa. “I...” I inwardly sighed and slowly turned my head. Ramdam ko ang pag-init ng pisngi nang tignan siya. “I just want to get some fresh air.” Pilit akong ngumiti. “How are you feeling?” As usual, I couldn't see any expression on his face as our eyes met. Saglit na bumaba ang tingin ko sa kaniyang suot. He’s wearing gray pants paired with a simple white shirt but it fits perfectly on his well-sculpted and masculine body. Agad din akong nag-iwas dahil baka isipin niyang tinititigan ko ang katawan niya. I took a deep breath once again and I cleared my throat, “I apologize for what I had done yesterday. I just... couldn’t hold alcohol." Hindi siya nagsalita kaya muli ko siyang tinignan. “Wala namang nangyari sa atin, hindi ba?” Diretso at walang paligoy-ligoy kong tanong kahit na kinakabahan ako sa maaari nitong isagot. The side of his lips curved in amusement, clearly didn’t expect me to ask that. “Naninigurado lang,” dagdag ko. I bit my tongue inside my mouth to refrain myself from blurting things out again. “Don’t worry, I’m not that kind of man,” kinuha niya ang isang mangkok na nasa tray sa ibabaw ng mesa saka inabot iyon sa akin. “Take a hangover soup to lessen your hangover before taking a shower. My grandfather is waiting for us downstairs, gusto nila tayong kausapin.” Parang bumilis ang daloy ng dugo ko sa katawan nang manumbalik sa akin ang hitsura ng lolo niya kagabi. Hindi ba niya sinabi ang totoo? I was just joking yesterday. “I have work. Bakit kailangan pa akong kasama?” Lying. I just want to escape from him. He frowned, draping the towel over his damp hair and gave me a questioning look. “Because everyone already knows you’re my fiancé.” Naiwan akong tulala nang talikuran niya. Dali-dali kong hinanap ang cellphone ko sa bag, sa kasamaang palad ay low battery iyon. Binuksan niya ang isang pinto na tingin ko ay palabas ng kuwarto kaya sinundan ko siya. To my surprise, this is not the exit door of his bedroom—but the door of a living room. Gaano ba kalaki ang silid na ito? Walang-wala rito ang laki ng bahay ko. Kinuha niya ang remote ng napakalaking TV. Nang bumukas iyon, bumungad ang balita patungkol sa nangyari kagabi. I held my breath as I saw Viscenzo and I on the screen. That was the time when I lost consciousness, binuhat niya ako papunta sa isang magarang sasakyan at iniwan ang lolo niyang naguguluhan sa nangyayari. Bakit hindi ko naisip na may midya kagabi? It was a reunion of a well-known family after all. Tiyak akong maraming tanong ang bubungad sa akin mamaya. “Why don’t you just tell them the truth? Tell them I was drunk that time and I didn’t know what I was doing...” I unconsciously blurted, voice slowly fading. My mouth started to get dry from nervousness. “If I’d do that, I wouldn’t have brought you here.” He looked at me. I hate this feeling every time our gazes meet. “Besides, I’m taking responsibility.” My brows furrowed. “What responsibility?” I asked, puzzled. He raised an eyebrow. But as soon as I remembered what I told him last night that he should take responsibility by captivating me, my cheeks started to heat up. Nag-iwas ako ng tingin. This freaking mouth couldn’t just keep shut whenever I’m drunk! I just wish I could disappear in front of him and never see him again. “Let’s say I kidnapped you and kept you as my captive,” his eyes remained fixated, I couldn’t tell if he was being serious or playful, “I’m taking my responsibility to keep you safe from people who might hurt you until it’s settled.” I remained puzzled, trying to sink everything in. “For now...” He stepped closer, catching me off guard. I couldn’t take my eyes off his gaze as if it was claiming me again. Maya-maya ay may binuksan itong maliit na box na hindi ko alam kung saan galing at kinuha ang kamay ko. Sinuot niya roon ang isang hindi pangkaraniwang singsing. Natigilan ako. “Be my fiancé for the meantime until we fix everything.” — Tahimik ang buong dining area mula sa pagbaba namin ni Viscenzo hanggang sa makaupo kami sa bakanteng silya. Nagulat ako dahil akala ko ay lolo lang niya ang narito, pero hindi ko aakalain na narito rin pala ang ilan niyang malalapit na kamag-anak na nakita ko rin sa reunion kahapon. Their eyes are following me as if studying me, or rather, silently judging me the moment I arrived. Starstruck siguro sa morning look ko. They all look refined in their luxurious clothes, para bang nanonood ako ng isang kompetisyon sa kung sino ang mas mayaman sa kanila dahil sa magagara nilang damit at alahas. Ganoon naman talaga sa mga magkakamag-anak, hindi ba? Pasikatan sa kung sino ang mas nakaaangat sa buhay. I’m not familiar with all of them, but I recall a few because I’ve watched them on the news. Halata ang karangyaan sa kanilang suot samantala ako, simpleng long sleeve polo lang na pagmamay-ari ni Viscenzo at malaki pa sa akin. Nagmukha tuloy iyong dress dahil natatakpan ang shorts ko. Hindi ko alam na mapupunta ako rito kaya wala akong dalang damit, eh ’di sana nag-ukay muna ako.I paused for a moment, leaving me staring at him and momentarily taken aback.This damn heart is pounding at an unusual pace again. Could there be something wrong with my heart? Should I get myself checked too?Pinilit kong huwag pansinin ang narinig at pinagulong ang upuan para lapitan siya. Kinuha ko ang stethoscope saka iyon isinuot sa tainga. “Let me check your heartbeat.” He didn’t say anything but just nodded as a response. I don’t know why I’m holding my breath now that we’re this close again, listening to the sound of his heartbeat. He’s too close, and I can feel the faint warmth from him. Pakiramdam ko mas naririnig ko pa ang pintig ng puso ko sa lakas ng kabog nito kaysa sa kaniya. “Why is your heart racing so fast?” Wala sa sarili kong tanong. Malakas din kasi ito, animo’y nakikipagkarerahan sa akin.Sa halip na sumagot ay nag-iwas lang siya ng tingin. Namumula ang kaniyang tainga at hindi manlang ako pinansin. “Doc
I didn’t know where that decision came from, but I’d rather forget about it. Who would marry someone you didn’t know? “Mavi, puwede bang makahingi muna ng kaunti? Pambayad ko lang sa tuition f*e ko. Babayaran ko rin kapag nakaluwag-luwag na ako.” Tinigil ko ang pagsusulat. “Hindi ba’t kapapadala ko lang kahapon, kuya?” “Na-short kasi ako. Kababayad ko lang din ng bills dito sa kuryente kaya hindi inabot. Ang natira na lang ay pambili nila Mama at Papa ng gamot.” Malalim akong napabuntong-hininga. Sa pagkakaalam ko, kapapadala ko lang noong nakaraan ng pera para sa tuition f*e ni kuya, panganay kong kapatid. Hindi ko alam kung saan niya dinadala ang mga perang pinadadala ko sa kanila dahil madalas siyang tumawag para humingi ng pera. Ayaw ko naman siyang kuwestyunin dahil ako ang nagpresintang paaralin siya ulit. Tumigil ito ng kolehiyo dahil nabarkada, kaya sinikap kong makapagtapos at magtrabaho para paaralin sila ng dalawa ko pang kapatid. “Mavi?” “Sakto lang ang budge
I don’t plan to stay longer. Hindi ko gustong magpakasal sa ganitong klase ng pamilya kahit na tapalan pa ako ng napakalaking halaga. Wala na akong pakialam kung isipin man ng lolo niya na bastos ako’t hindi nagpaalam umalis. Nang makarating sa tarangkahan ng napakalaking mansyon ay napahinto ako sa paghakbang, ramdam ang marahang kamay na humawak sa pulso ko. Viscenzo. “Where are you going?” Hindi ko siya sinagot. “I’m sorry about what happened earlier—” I cut him off. “There’s no need for me to stay here,” I said, voice was firm yet shaken with restrained fury. “Wala sa usapan natin ang magpakasal at magpanggap na may relasyon sa harap ng pamilya mo. Sabihin mo ang totoo sa lolo mo, wala akong pakialam sa kung anong iisipin ng mga tao.” People will believe in what they just want to believe, they don’t care about the truth. They can think everything about me to satisfy their ego, pero mas pipiliin kong husgahan kaysa mabuhay sa ganitong klase ng pamilya. F*ck these rich
Muling namuo ang tensyon sa hapagkainan. Natahimik ang mga ito dahil tama naman siya. Kung noon ngang nakayanan niyang isalba ang negosyo ng mga Ferratero mag-isa, ngayon pa kayang marami na siyang hawak na kumpanya? Baka nga hindi magiging kawalan sa kaniya kung mawalan man siya ng business partners dahil marami pa ring sikat na kumpanya ang gusto siyang makatrabaho. Maging ang lolo ni Viscenzo ay hindi nakapagsalita. Tila ba lahat ng sasabihin niya ay may tuldok, nag-iiwan ng katahimikan sa lahat na animo’y tinatapos niya ang usapan sa ilang linya. Matapos ang ilang minuto ay muling nagsalita ang lolo ni Viscenzo. “When are you two planning to get married?” Ilang beses akong napaubo sa kinakain nang biglang mabilaukan sa narinig. Hinagod ng katabi ko ang likod ko at inabutan ng tubig na agad kong kinuha. Kasal? Did I hear that old man correctly? Akala ko ba maglalahad pa siya ng milyon para layuan ko ang apo niya? I don’t even know that stranger! “Sa totoo lang ay
He paused for a moment, remained staring at me. I avoided his gaze and cleared the lump in my throat. Hindi ba dapat nasasaktan ako ngayon dahil nasa harap ko na naman ang dalawang nanloko sa akin? Why am I distracted by a mere man that I haven’t even known for too long yet? “We met in a convenience store.” Pinigilan kong matawa sa sinabi ni Viscenzo. Sa dami ng lugar, sa convenience store pa? Does he even know what kind of place that is? “Right. Nagkakilala po kami sa convenience store. He fell for my beauty and proposed to me right away,” I said, smiling. Viscenzo’s mouth gaped and looked at me in awe, para bang hindi makapaniwala sa sinabi ko. Lumapit siya sa akin at bumulong sa tainga ko. “You were the one who proposed to me, have you forgotten?” Matapos niyang sabihin iyon ay taka ko siyang tinignan, pero biglang may kung anong alaalang sumagi sa akin kaya nanlaki ang mata ko. Wala sa sarili akong napasinghap at unti-unting naramdaman ang pag-iinit ng pisngi.
Nang igala ko ang tingin, ngayon ko lang napansin na narito rin pala sina Arkin at Chel na nakatingin din sa akin. Nang mapatitig ako kay Chel ay agad siyang nag-iwas ng tingin. “Are you alright?” Viscenzo, who’s sitting beside me, leaned closer to whisper in my ear. I nodded in response. Tabi niya ay ang lolo niyang tila kanina pa masama ang timpla ng mukha nang makarating kami rito. The air was thick with tension. There’s no need to feel nervous, after all. Hindi ko naman kailangang kunin ang loob nila dahil hindi ko fiancé si Viscenzo. I don’t want to be part of this family, either way. They’re all arrogant. Mabuti na lang bukod sa lolo niya ay hindi nila totoong kadugo si Viscenzo. Naputol ang nakabibinging katahimikan nang pekeng umubo ang may katandaang babae. She looks in her mid-40s. Tingin ko ay isa ito sa mga tita niya. Napatingin kaming lahat doon. Sa hitsura pa lang nito, masasabi kong strikta siya. “So... Mavriele, right?” Tanong nito sa akin na tinan







