LOGINMariin kong pinikit ang mga mata at saglit na napako sa kinatatayuan dahil sa malamig niyang boses. Hindi ko man ito harapin ay nakatitiyak ako kung sino ito.
I don’t think I still have the face to show because of the things I said last night. Lasing ako, pero naaalala ko ang lahat ng pinagsasabi at pinaggagagawa ko. That’s even more humiliating! Mas mabuti pang nakalimutan ko ang lahat ng nangyari. Lalo pa ngayong nakagawa na naman ako ng panibagong kahihiyan. Hindi nga palabas ng kuwarto ang pintong nabuksan ko, papunta ito sa malaking balcony. Sa dami ba naman kasi ng pinto rito, malay ko bang hindi ito ang daan palabas? Puwede naman akong tumalon na lang sana sa balcony pababa. “I...” I inwardly sighed and slowly turned my head. Ramdam ko ang pag-init ng pisngi nang tignan siya. “I just want to get some fresh air.” Pilit akong ngumiti. “How are you feeling?” As usual, I couldn't see any expression on his face as our eyes met. Saglit na bumaba ang tingin ko sa kaniyang suot. He’s wearing gray pants paired with a simple white shirt but it fits perfectly on his well-sculpted and masculine body. Agad din akong nag-iwas dahil baka isipin niyang tinititigan ko ang katawan niya. I took a deep breath once again and I cleared my throat, “I apologize for what I had done yesterday. I just... couldn’t hold alcohol." Hindi siya nagsalita kaya muli ko siyang tinignan. “Wala namang nangyari sa atin, hindi ba?” Diretso at walang paligoy-ligoy kong tanong kahit na kinakabahan ako sa maaari nitong isagot. The side of his lips curved in amusement, clearly didn’t expect me to ask that. “Naninigurado lang,” dagdag ko. I bit my tongue inside my mouth to refrain myself from blurting things out again. “Don’t worry, I’m not that kind of man,” kinuha niya ang isang mangkok na nasa tray sa ibabaw ng mesa saka inabot iyon sa akin. “Take a hangover soup to lessen your hangover before taking a shower. My grandfather is waiting for us downstairs, gusto nila tayong kausapin.” Parang bumilis ang daloy ng dugo ko sa katawan nang manumbalik sa akin ang hitsura ng lolo niya kagabi. Hindi ba niya sinabi ang totoo? I was just joking yesterday. “I have work. Bakit kailangan pa akong kasama?” Lying. I just want to escape from him. He frowned, draping the towel over his damp hair and gave me a questioning look. “Because everyone already knows you’re my fiancé.” Naiwan akong tulala nang talikuran niya. Dali-dali kong hinanap ang cellphone ko sa bag, sa kasamaang palad ay low battery iyon. Binuksan niya ang isang pinto na tingin ko ay palabas ng kuwarto kaya sinundan ko siya. To my surprise, this is not the exit door of his bedroom—but the door of a living room. Gaano ba kalaki ang silid na ito? Walang-wala rito ang laki ng bahay ko. Kinuha niya ang remote ng napakalaking TV. Nang bumukas iyon, bumungad ang balita patungkol sa nangyari kagabi. I held my breath as I saw Viscenzo and I on the screen. That was the time when I lost consciousness, binuhat niya ako papunta sa isang magarang sasakyan at iniwan ang lolo niyang naguguluhan sa nangyayari. Bakit hindi ko naisip na may midya kagabi? It was a reunion of a well-known family after all. Tiyak akong maraming tanong ang bubungad sa akin mamaya. “Why don’t you just tell them the truth? Tell them I was drunk that time and I didn’t know what I was doing...” I unconsciously blurted, voice slowly fading. My mouth started to get dry from nervousness. “If I’d do that, I wouldn’t have brought you here.” He looked at me. I hate this feeling every time our gazes meet. “Besides, I’m taking responsibility.” My brows furrowed. “What responsibility?” I asked, puzzled. He raised an eyebrow. But as soon as I remembered what I told him last night that he should take responsibility by captivating me, my cheeks started to heat up. Nag-iwas ako ng tingin. This freaking mouth couldn’t just keep shut whenever I’m drunk! I just wish I could disappear in front of him and never see him again. “Let’s say I kidnapped you and kept you as my captive,” his eyes remained fixated, I couldn’t tell if he was being serious or playful, “I’m taking my responsibility to keep you safe from people who might hurt you until it’s settled.” I remained puzzled, trying to sink everything in. “For now...” He stepped closer, catching me off guard. I couldn’t take my eyes off his gaze as if it was claiming me again. Maya-maya ay may binuksan itong maliit na box na hindi ko alam kung saan galing at kinuha ang kamay ko. Sinuot niya roon ang isang hindi pangkaraniwang singsing. Natigilan ako. “Be my fiancé for the meantime until we fix everything.” — Tahimik ang buong dining area mula sa pagbaba namin ni Viscenzo hanggang sa makaupo kami sa bakanteng silya. Nagulat ako dahil akala ko ay lolo lang niya ang narito, pero hindi ko aakalain na narito rin pala ang ilan niyang malalapit na kamag-anak na nakita ko rin sa reunion kahapon. Their eyes are following me as if studying me, or rather, silently judging me the moment I arrived. Starstruck siguro sa morning look ko. They all look refined in their luxurious clothes, para bang nanonood ako ng isang kompetisyon sa kung sino ang mas mayaman sa kanila dahil sa magagara nilang damit at alahas. Ganoon naman talaga sa mga magkakamag-anak, hindi ba? Pasikatan sa kung sino ang mas nakaaangat sa buhay. I’m not familiar with all of them, but I recall a few because I’ve watched them on the news. Halata ang karangyaan sa kanilang suot samantala ako, simpleng long sleeve polo lang na pagmamay-ari ni Viscenzo at malaki pa sa akin. Nagmukha tuloy iyong dress dahil natatakpan ang shorts ko. Hindi ko alam na mapupunta ako rito kaya wala akong dalang damit, eh ’di sana nag-ukay muna ako."Rei, what are you doing there? I've been waiting for you." Masama kong nilingon si Viscenzo nang tawagin ako. Hindi dahil sa tinawag niya ako sa pangalawa kong pangalan, kundi dahil sa hindi niya manlang sinabi sa aking narito pala ang babaeng 'yon. Kasunod niya ang lolo niyang tingin kong papunta rin sa living area para puntahan ang bisita. Tila may pinag-usapan ang dalawang ito bago pumunta rito. Kumunot ang noo ni Viscenzo sa naging reaksyon ko. "Mavriele, come here. Hinahanap ka ni Cindy," turan ng matanda nang makita ako. Cindy is Viscenzo's grandmother. "Hindi ho ba't may kausap pa siyang bisita?" "That's the reason why she's looking for you. Gusto ka niyang ipakilala." Hindi maganda ang naging kutob ko sa sinabi niyang iyon pero sumunod pa rin ako. Kasunod ko si Viscenzo sa likuran. Nang makarating sa living room, mayroon dalawang matanda ang nakaupo sa sofa. Tingin ko kaedaran lang ito ng mga magulang ko. Nakangiti sila habang nag-uusap, nang tumama ang tingin ng mga
"Kayang-kaya rin kitang ilayo sa apo ko kung gugustuhin ko." Masinsinan niya akong tinignan sa mga mata, animo'y pinanonood ang maari kong maging reaksyon. "Ano ba talaga ang pakay mo?" "Does loving someone require a reason?" I asked. Kung hindi dahil sa asawa mo wala ako rito. "I love your grandson, that's all." Though, that's a lie. "Hindi ako tumatanggap ng babaeng mula sa mababang klase ng pamilya. Wala akong pakialam kung mahal mo ang apo ko. May iba akong babaeng gustong ipakasal sa kaniya kaya layuan mo siya." Kumunot ang noo ko. "Papayag ako kung papayag si Viscenzo sa sinasabi niyo." Pinanliitan niya ako ng mata. "That's not important. Wala siyang magagawa kundi sundin ang gusto ko." "It is settled, then." Nagulat siya nang tumayo ako at tumabi sa kaniya. Inilahad ko ang kamay para makipagkamay. "Do everything para mapapayag niyong pakasalan ni Viscenzo ang babaeng gustong ipakasal sa kaniya. Ako mismo ang kusang lalayo kapag nagawa niyo iyon." Ngumiti ako. "But I'l
She's screaming Mr. Marcelo's name nonstop, bumabalot ang boses niya sa buong mansyon. Nilapag ko ang kubyertos na hawak at pinunasan ang labi. Sumunod ako sa living area para salubungin din siya. "Where's Viscenzo and Marcelo?!" Nadatnan ko siyang tinatanong ang isang katulong na nakayuko, halata ang takot nito sa panginginig ng kamay. Maging ang lahat ng katulong dito ay nakatayo lamang sa harap niya na para bang natatakot na gumalaw dahil baka sila ang mapagbuntungan. Nang mapansing hindi makasagot ang katulong ay lumapit na ako. "Good afternoon, Mrs. Ferratero. Sir Marcelo and Viscenzo are still at work, but I'm sure they will be here soon," I stated politely and bowed my head. Bumaling ito sa akin, iginala ang tingin mula ulo hanggang paa. I can see why people are intimidated by her. Sa tindig kasi ng kaniyang awra at matalim na mga mata, iisipin mong hindi mo kakayaning makipag eye contact sa kaniya nang matagal. Nagtaasan ang balahibo ko pero nanatili akong kalmado. "
I'm still in a state of shock since I got inside Viscenzo's house. Sinundo niya ako dahil inutusan daw siya ng lolo niyang sunduin pagtapos ng trabaho ko. Nakalimutan ko iyong sinabi niyang dito na ako umuwi pagtapos ng shift ko, pero ngayon lang ako nakarinig ng mayamang nanloloob ng bahay."Sinabi ko kay Viscenzo na sabihin sayong ililipat namin ang mga gamit mo rito, hindi niya ba iyon nabanggit?" Makahulugang tinignan ko si Viel. Nagkibitbalikat lang ito, pinagpatuloy ang pagbabasa ng libro. "I forgot." Napairap ako. "Where did you take them?" I asked the old man."Sa kuwarto niyo," binalingan niya ang apo, "Take your fiancé to your room para makapagpahinga, mamaya na lang tayo mag-usap." Pinagpagan ni Mr. Marcelo ang suot nang tumayo. Tingin ko may pupuntahan ito dahil sa pormal ng kaniyang porma. I mean, lagi naman, iba kasi ang ayos ng kaniyang buhok ngayon.Maging si Viscenzo ay nakabihis na, maaga ata ang trabaho. Binaba niya ang libro at sinenyasan akong sumunod. As usual
Wala akong nagawa kundi umiling habang natatawa dahil halos mag-iisang oras na yata kami rito para lang makuha ang baboy na yan. Ramdam ko na ang pagod ni Viscenzo sa tagaktak ng pawis niya pero tila mas ginaganahan pa siya ngayon. His eyes are full of determination as he focused on catching that one pig who had been testing his patience. “Sinabi ko na kasi sayong huwag ka nang pumunta rito.” Umiling siya. “I need to ask for your parents’ blessing.” Nakatutok siya sa panonood ngayon. Sandali siyang tumigil para i-distract ang baboy. Mahihirapan siya kapag nasa kaniya ang atensyon nito dahil makakaiwas na naman. Ilang minuto ang nakalipas ay umalis si Viscenzo sa pagkakasandal sa bakod. Kumakain na ang baboy at hindi napansin ang dahan-dahan niyang paglapit. Para tuloy akong nanonood ng suspense movie na live. Tahimik ang mga tao, akala mo nakalimutang huminga habang pinanonood si Viscenzo. Ilang hakbang na lang ang layo niya. Ilang saglit pa ay tuluyan niya nang nahuli ang babo
Wala akong nagawa nang isarado nito ang pinto. Tiyak akong hindi niya ako papayagang lumabas hangga't hindi nasusunod ang gusto niya. Ilang minuto akong nanatili sa loob, ilang saglit pa, tuluyan akong lumabas dala ang tatlong PT na puro negative ang resulta. Inabot ko iyon sa kaniya na naghihintay. "Are you now satisfied?" She sighed in relief as she looked at the lines. I'm confident that I wasn't pregnant because I haven't had that 'thing' with men yet. Siya lang kasi itong OA, kung ano-ano na ang iniisip. "Are you still mad?" Kumapit ako sa braso niya para lambingin siya. Strikta man siya ay mabilis namang lumambot ang puso nito pagdating sakin. Dinig ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Umupo ito sa silyang gawa sa kahoy, hindi makatingin sa akin nang diretso. She's still mad, I can feel it. "Sigurado ka bang gusto mong magpakasal?" I smiled as I sat beside her and squeezed her hand. Pansin ko ang ilang hibla ng kaniyang buhok na pumuputi na, unti-unti n
Muli niyang sinuot ang singsing na ibinigay niya sa akin, iyong singsing na binalik ko sa kaniya noong unang araw akong pumunta rito. “I’m asking for a permission to hold your hand because I thought you might feel awkward.” I let out a bitter laugh. “Why would I? Are you my celebrity crush to
Nanatili akong nakaupo at naghihintay dahil siya na lang daw ang mamimili ng mga tuxedo na susukatin. Na-trauma ata sa ginawa ko. I bit my lower lip, trying to stifle a victorious laugh. Minutes passed, Viscenzo finally came out to the fitting area. He’s wearing a black tuxedo but not the sam
“Turn your cameras off if you still value your job.” Then a sudden silence followed. That voice was enough to suddenly freeze the air. Viscenzo didn’t need to shout to shut everyone, he spoke evenly, but the chill in his tone stopped the reporters where they stood. Nawala ang bawat flash ng mga
Wala naman kasi akong balak bumili ng gown, pero dahil dito magiging pulubi pa ata ako. “Wala na ho kayong babayaran dahil bayad na po ang lahat ng gown na nakikita niyo.” My lips parted, roaming my eyes in disbelief. “Kaya sa inyo ho lahat ng gown na nakikita niyo.”Hindi ko alam kung maniniwala







