LOGINMariin kong pinikit ang mga mata at saglit na napako sa kinatatayuan dahil sa malamig niyang boses. Hindi ko man ito harapin ay nakatitiyak ako kung sino ito.
I don’t think I still have the face to show because of the things I said last night. Lasing ako, pero naaalala ko ang lahat ng pinagsasabi at pinaggagagawa ko. That’s even more humiliating! Mas mabuti pang nakalimutan ko ang lahat ng nangyari. Lalo pa ngayong nakagawa na naman ako ng panibagong kahihiyan. Hindi nga palabas ng kuwarto ang pintong nabuksan ko, papunta ito sa malaking balcony. Sa dami ba naman kasi ng pinto rito, malay ko bang hindi ito ang daan palabas? Puwede naman akong tumalon na lang sana sa balcony pababa. “I...” I inwardly sighed and slowly turned my head. Ramdam ko ang pag-init ng pisngi nang tignan siya. “I just want to get some fresh air.” Pilit akong ngumiti. “How are you feeling?” As usual, I couldn't see any expression on his face as our eyes met. Saglit na bumaba ang tingin ko sa kaniyang suot. He’s wearing gray pants paired with a simple white shirt but it fits perfectly on his well-sculpted and masculine body. Agad din akong nag-iwas dahil baka isipin niyang tinititigan ko ang katawan niya. I took a deep breath once again and I cleared my throat, “I apologize for what I had done yesterday. I just... couldn’t hold alcohol." Hindi siya nagsalita kaya muli ko siyang tinignan. “Wala namang nangyari sa atin, hindi ba?” Diretso at walang paligoy-ligoy kong tanong kahit na kinakabahan ako sa maaari nitong isagot. The side of his lips curved in amusement, clearly didn’t expect me to ask that. “Naninigurado lang,” dagdag ko. I bit my tongue inside my mouth to refrain myself from blurting things out again. “Don’t worry, I’m not that kind of man,” kinuha niya ang isang mangkok na nasa tray sa ibabaw ng mesa saka inabot iyon sa akin. “Take a hangover soup to lessen your hangover before taking a shower. My grandfather is waiting for us downstairs, gusto nila tayong kausapin.” Parang bumilis ang daloy ng dugo ko sa katawan nang manumbalik sa akin ang hitsura ng lolo niya kagabi. Hindi ba niya sinabi ang totoo? I was just joking yesterday. “I have work. Bakit kailangan pa akong kasama?” Lying. I just want to escape from him. He frowned, draping the towel over his damp hair and gave me a questioning look. “Because everyone already knows you’re my fiancé.” Naiwan akong tulala nang talikuran niya. Dali-dali kong hinanap ang cellphone ko sa bag, sa kasamaang palad ay low battery iyon. Binuksan niya ang isang pinto na tingin ko ay palabas ng kuwarto kaya sinundan ko siya. To my surprise, this is not the exit door of his bedroom—but the door of a living room. Gaano ba kalaki ang silid na ito? Walang-wala rito ang laki ng bahay ko. Kinuha niya ang remote ng napakalaking TV. Nang bumukas iyon, bumungad ang balita patungkol sa nangyari kagabi. I held my breath as I saw Viscenzo and I on the screen. That was the time when I lost consciousness, binuhat niya ako papunta sa isang magarang sasakyan at iniwan ang lolo niyang naguguluhan sa nangyayari. Bakit hindi ko naisip na may midya kagabi? It was a reunion of a well-known family after all. Tiyak akong maraming tanong ang bubungad sa akin mamaya. “Why don’t you just tell them the truth? Tell them I was drunk that time and I didn’t know what I was doing...” I unconsciously blurted, voice slowly fading. My mouth started to get dry from nervousness. “If I’d do that, I wouldn’t have brought you here.” He looked at me. I hate this feeling every time our gazes meet. “Besides, I’m taking responsibility.” My brows furrowed. “What responsibility?” I asked, puzzled. He raised an eyebrow. But as soon as I remembered what I told him last night that he should take responsibility by captivating me, my cheeks started to heat up. Nag-iwas ako ng tingin. This freaking mouth couldn’t just keep shut whenever I’m drunk! I just wish I could disappear in front of him and never see him again. “Let’s say I kidnapped you and kept you as my captive,” his eyes remained fixated, I couldn’t tell if he was being serious or playful, “I’m taking my responsibility to keep you safe from people who might hurt you until it’s settled.” I remained puzzled, trying to sink everything in. “For now...” He stepped closer, catching me off guard. I couldn’t take my eyes off his gaze as if it was claiming me again. Maya-maya ay may binuksan itong maliit na box na hindi ko alam kung saan galing at kinuha ang kamay ko. Sinuot niya roon ang isang hindi pangkaraniwang singsing. Natigilan ako. “Be my fiancé for the meantime until we fix everything.” — Tahimik ang buong dining area mula sa pagbaba namin ni Viscenzo hanggang sa makaupo kami sa bakanteng silya. Nagulat ako dahil akala ko ay lolo lang niya ang narito, pero hindi ko aakalain na narito rin pala ang ilan niyang malalapit na kamag-anak na nakita ko rin sa reunion kahapon. Their eyes are following me as if studying me, or rather, silently judging me the moment I arrived. Starstruck siguro sa morning look ko. They all look refined in their luxurious clothes, para bang nanonood ako ng isang kompetisyon sa kung sino ang mas mayaman sa kanila dahil sa magagara nilang damit at alahas. Ganoon naman talaga sa mga magkakamag-anak, hindi ba? Pasikatan sa kung sino ang mas nakaaangat sa buhay. I’m not familiar with all of them, but I recall a few because I’ve watched them on the news. Halata ang karangyaan sa kanilang suot samantala ako, simpleng long sleeve polo lang na pagmamay-ari ni Viscenzo at malaki pa sa akin. Nagmukha tuloy iyong dress dahil natatakpan ang shorts ko. Hindi ko alam na mapupunta ako rito kaya wala akong dalang damit, eh ’di sana nag-ukay muna ako.Wala akong nagawa kundi umiling habang natatawa dahil halos mag-iisang oras na yata kami rito para lang makuha ang baboy na yan. Ramdam ko na ang pagod ni Viscenzo sa tagaktak ng pawis niya pero tila mas ginaganahan pa siya ngayon. His eyes are full of determination as he focused on catching that one pig who had been testing his patience. “Sinabi ko na kasi sayong huwag ka nang pumunta rito.” Umiling siya. “I need to ask for your parents’ blessing.” Nakatutok siya sa panonood ngayon. Sandali siyang tumigil para i-distract ang baboy. Mahihirapan siya kapag nasa kaniya ang atensyon nito dahil makakaiwas na naman. Ilang minuto ang nakalipas ay umalis si Viscenzo sa pagkakasandal sa bakod. Kumakain na ang baboy at hindi napansin ang dahan-dahan niyang paglapit. Para tuloy akong nanonood ng suspense movie na live. Tahimik ang mga tao, akala mo nakalimutang huminga habang pinanonood si Viscenzo. Ilang hakbang na lang ang layo niya. Ilang saglit pa ay tuluyan niya nang nahuli ang babo
Wala akong nagawa nang isarado nito ang pinto. Tiyak akong hindi niya ako papayagang lumabas hangga't hindi nasusunod ang gusto niya. Ilang minuto akong nanatili sa loob, ilang saglit pa, tuluyan akong lumabas dala ang tatlong PT na puro negative ang resulta. Inabot ko iyon sa kaniya na naghihintay. "Are you now satisfied?" She sighed in relief as she looked at the lines. I'm confident that I wasn't pregnant because I haven't had that 'thing' with men yet. Siya lang kasi itong OA, kung ano-ano na ang iniisip. "Are you still mad?" Kumapit ako sa braso niya para lambingin siya. Strikta man siya ay mabilis namang lumambot ang puso nito pagdating sakin. Dinig ko ang malalim niyang pagbuntong-hininga. Umupo ito sa silyang gawa sa kahoy, hindi makatingin sa akin nang diretso. She's still mad, I can feel it. "Sigurado ka bang gusto mong magpakasal?" I smiled as I sat beside her and squeezed her hand. Pansin ko ang ilang hibla ng kaniyang buhok na pumuputi na, unti-unti n
I was twisting my fingers together with a shaky breath, unable to stop fidgeting. When Viscenzo noticed, he gently took my hand in his, stilling the nervous movement.I shouldn't be fidgeting, yet I can't help it."I'm sorry if everything happened too suddenly, Tita," he said calmly. "We were only waiting for the right time. The media has been relentless, we didn't want to drag you into any trouble.""That's why we came here personally, to speak with you face-to-face," dagdag pa ni Mr. Ferratero."Uunahan ko na kayo." Malamig na tinignan ni Mama ang lolo ni Viscenzo. I'd seen her strict before but never this serious. "Hindi niyo naman siguro binlockmail ng pera ang anak ko para pakasalan ang apo niyo, hindi ba?" agad na namilog ang mata ko sa narinig.What does she think of me, someone who can buy with money?"Hindi namin kailangan ng pera. Kung iyan ang iniisip niyo sa anak ko, patawad pero hindi ako papayag sa kasal. Pinalaki ko nang maayos si Mavi hindi para bastusin lang ng mga ta
I pressed my lips together and let out a heavy sigh. Tingin ko hindi ko na mababago ang desisyon nila, sana lang pagtapos ng araw ay maging maayos ang lahat. Tignan ko lang kung ganiyan pa rin ang sasabihin niya kapag nagkita sila. Ilang oras lang ang nakalipas nang tuluyan kaming makarating kaya lalo akong kinakabahan. Matapos kasi ang anim na taong pagtatrabaho sa Manila, ngayon ko na lang ulit sila makikita. Inalalayan ako ni Viscenzo pababa ng sasakyan. Medyo malayo ito sa bahay kaya kailangan pa naming lakarin. Sa bukid malayo sa mga bahay-bahay kasi kami bumaba. Marami nang nagbago nang ilibot ko ang tingin. Ramdam ko ang lahat ng mga matang nakamasid sa amin papasok sa isang baryo, lahat ng narito ay nagtataka. Hindi mawala ang mga bulungan at sari-saring chismis na hindi ko na pinansin. Takaw atensyon naman kasi talaga kung biglang may magla-landing na chopper dito. Isama mo pa ’tong maglolo na akala mo may selebrasyong pupuntahan kung maka-formal attire, idagdag pa an
Muli niyang sinuot ang singsing na ibinigay niya sa akin, iyong singsing na binalik ko sa kaniya noong unang araw akong pumunta rito. “I’m asking for a permission to hold your hand because I thought you might feel awkward.” I let out a bitter laugh. “Why would I? Are you my celebrity crush to make me feel awkward? You’re asking as if this is not the first time we hold hands.” Ako na mismo ang kumuha ng kamay niya para hatakin siya, pero ito na naman ang taksil kong puso na hindi matigil sa pagtibok nang mabilis. Ano bang problema? Doktor ako pero sarili ko mismo ay hindi ko maintindihan kung may kondisyon ako o sakit. Maging ang pisngi ko ay nag-iinit. Tingin ko kailangan ko na rin talagang magpakonsulta. Pinagsawalang bahala ko ang nararamdaman at hinila siya papasok sa loob ng mansyon, pero hindi gumalaw si Viel sa kinatatayuan. Muli ko siyang binalingan. “Ano na naman?” “You like someone?” Malamig ang boses niyang tanong, nakasalubong pa ang mga kilay. “Lahat nam
Nanatili akong nakaupo at naghihintay dahil siya na lang daw ang mamimili ng mga tuxedo na susukatin. Na-trauma ata sa ginawa ko. I bit my lower lip, trying to stifle a victorious laugh. Minutes passed, Viscenzo finally came out to the fitting area. He’s wearing a black tuxedo but not the same as he wore earlier. Sakto na ito sa kaniya at bagay na bagay tignan. Ano pa bang bago? Kahit ano naman yata ang ipasuot sa taong ’to ay babagay. Pasuotin mo man ng basahan o simpleng damit. “How’s it?” Tanong niya nang mataman lang akong nakatingin. “Maganda naman, but I can’t figure out what’s missing. Parang may kulang.” “Anong kulang?” Malamig ko siyang tinignan. “Hindi ko nga maisip, ’di ba?” Muli siyang napabuntong-hininga bago umalis para magpalit. Paglabas, iba na ang kulay ng tuxedo na kaniyang suot. “Bakit kulay gray? Ikaw ba ang ring bearer sa kasal?” The side of his lips curved in annoyance but he remained silent as he came back to change for the nth time.







