Partager

บทที่ 3

last update Date de publication: 2024-11-27 14:48:36

3

ลงทัณฑ์เด็กดื้อ

ขึ้นชื่อว่าทะเล กิจกรรมที่ให้ทำก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการล่องเรือ เล่นน้ำ ดำน้ำดูปะการัง กินอาหารทะเล หรือชมพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตก

แผนการท่องเที่ยวของอบอุ่นก็ไม่มีอะไรพิเศษไปจากนั้น เขาเพียงจอง One-day trip สำหรับล่องเรือชมเกาะเล็กๆ ทั้งสามเกาะ และดำน้ำชมปะการังเท่านั้น เป็นกิจกรรมที่เรียกได้ว่า หากจะเอาไปรีวิวก็ดูจะธรรมดาเกินไป แต่ด้วยคอนเซ็ปของ vlog คือท่องเที่ยวพักผ่อน ไม่ได้ตะบี้ตะบันสรรหาแหล่งท่องเที่ยวลับๆ หรือสถานที่ที่มันหายากอะไร เขาเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

ไม่คิดเลยว่าจู่ๆ โชคก้อนใหญ่ก็หล่นลงตรงหน้า

ระหว่างที่กำลังกินอาหารเที่ยงบนเรือเฟอร์รี่กันอยู่ พวกเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการฝ่ายมาร์เก็ตติ้งของโรงแรม พร้อมกับข่าวดีน่าเหลือเชื่อมากมาย ทำเอารีบตอบรับไปอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น เพิ่งมานึกถึงปัญหาอื่นๆ ได้ก็เอาเมื่อวางสายไปแล้ว

“ซาน เราลืมไปว่าเราอยู่ต่อไม่ได้อ่ะ มะรืนนี้ต้องไปค่ายอาสาของคณะวิศวะด้วยสิ”

ถึงช่วงนี้จะปิดเทอมอยู่ก็จริง แต่แน่นอนว่านักกิจกรรมอย่างอบอุ่นไม่เคยปล่อยเวลาว่างให้เปล่าประโยชน์ ถึงแม้เขาจะเรียนอยู่คณะเศรษฐศาสตร์ แต่เพราะปีก่อนได้เคยเข้าร่วมค่ายอาสาของคณะวิศวะ ทำให้เกิดความสนิทสนมกัน จนนัดกันว่าจะเข้าร่วมค่ายอาสาอีกครั้งในปีนี้

“จะยกเลิกก็ได้นะ... แต่โคตรเสียดายที่พักฟรีเลย”

“เราก็ได้เที่ยวกันเต็มอิ่มแล้วนี่”

“เปล่า เราหมายถึงแพ็คเกจที่พัก 3 วัน 2 คืนที่ใช้ได้ตลอดปีต่างหาก อดมากับเมีย เอ๊ย แฟนเลย เฮ้อ...”

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” อบอุ่นด่าซานแบบซอฟต์ๆ ไปหนึ่งที ก่อนจะคิดไอเดียอะไรได้ “งั้นแกคอยอยู่ทำรีวิวคนเดียวได้มั้ย ส่วนเราจะอยู่ด้วยถึงพรุ่งนี้เย็นๆ”

“จะให้ตัดต่อเอาแต่คลิปวิวธรรมดาๆ ไปลงหรือไง ขาดมึงไปมันจะใช่ vlog ของ ‘น้องอบ’ มั้ย หัดคิดซะหน่อยดิวะ”

“แล้วจะเอายังไงล่ะวะ!?”

“โทรกลับไปถามผู้จัดการดิ เราว่าเขาต้องหาทางช่วยได้แหละน่า”

บรรยากาศริมหาดยามค่ำคืน และลมทะเลคลอไปกับเสียงดนตรีแจ๊สสดๆ โดยวงดนตรีที่ถูกจ้างมา ทำให้ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสบายๆ อดที่จะโยกหัวเบาๆ ไปตามจังหวะเพลงไม่ได้

หลังจากที่อิ่มหนำสำราญกับอาหารทะเลและบาร์บีคิวเรียบร้อยแล้ว อบอุ่นกับซานก็ย้ายมานั่งจิบค็อกเทลเงียบๆ แถวโต๊ะหวายริมชายหาด แต่ไม่รู้ว่าซานไปเข้าห้องน้ำอีท่าไหน ถึงได้หายไปเป็นนานสองนาน จนอบอุ่นเดาว่ามันคงแอบไปเฟซไทม์คุยกระหนุงกระหนิงกับแฟนอยู่แน่ๆ

อบอุ่นมองคลื่นทะเลที่ยังพอเห็นได้เพราะแสงไฟจากเทียนไฟฟ้าสีเหลืองขนาดเล็กๆ ซึ่งกระจายอยู่ตามริมขอบทาง ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก

ขณะที่กำลังเหม่อลอยดื่มด่ำกับบรรยากาศไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆ ก็มีเงาขนาดใหญ่พาดผ่านมาจากทางเบื้องหลัง

...แต่ก่อนที่เขาจะได้เงยหน้าขึ้นไปมอง ร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งก็นั่งลงบนเก้าอี้หวายข้างๆ เขาเสียแล้ว

มัดกล้ามและรอยสักที่โผล่ให้เห็นนอกเสื้อเชิ้ตฮาวายทำให้อบอุ่นอดรู้สึกที่จะตื่นเต้นไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกอันผสมปนเประหว่างความทึ่ง อยากสัมผัสกับรอยสักอันน่าตื่นตาตื่นใจนั่น และความหวาดระแวงกับการที่จู่ๆ มีคนที่ไม่รู้จักถือวิสาสะเข้ามานั่งด้วย

อบอุ่นหลุบสายตาจ้องมองแก้วค็อกเทลของตน ก่อนจะแอบเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงนั่งเงียบอยู่ ท่ามกลางแสงสลัว ปรากฏให้เห็นถึงเค้าโครงของลูกครึ่ง สันกรามและทุกอย่างแสดงให้เห็นถึงเสน่ห์ของผู้ชายวัยสามสิบกว่าแบบที่เด็กมหาวิทยาลัยอย่างเขาไม่มี

“คงไม่ว่าอะไรที่ฉันนั่งด้วยนะ”

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ได้ว่าเขามองอยู่ จึงผินหน้าที่มองน้ำทะเลอยู่มาจ้องที่เขาแทน ใบหน้านิ่งขรึม สายตาคมปลาบที่มีประกายประหลาด และการที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นรอง ทำให้ชายร่างเล็กกว่าต้องหลบสายตา แต่ยังคงตอบกลับไปเป็นเชิงไล่

“พอดีว่าเพื่อนผมไปเข้าห้องน้ำอยู่น่ะครับ”

“แต่เก้าอี้มีสามตัว...”

“คุณรู้ได้ไงว่าพวกผมมากันสองคน” อบอุ่นถึงกับตวัดสายตามองอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

หรือตาลุงนี่จะเป็นพวกโรคจิต

แทนที่อีกฝ่ายจะรีบแก้ตัวหรือแสดงท่าทีลุกลี้ลุกลน เขากลับสบตาเด็กหนุ่มนิ่ง นัยน์ตาส่อประกายแปลกประหลด ชวนให้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวจนเผลอตัวอย่างอึดอัด

“ไม่มีอะไรที่ฉันอยากรู้ แล้วไม่รู้หรอกนะ”

เสียงดนตรีที่จู่ๆ ก็เงียบลง เน้นให้ถ้อยคำเหล่านั้นชัดเจนมากยิ่งขึ้น จนอบอุ่นรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในโลกพิศวงโดยดวงตาคู่นั้น ด่ำดิ่งลงไปเรื่อยๆ จนทุกสิ่งรอบกายถูกตัดขาดออกไป

คนๆ นี้คือใครกันแน่

รู้ตัวอีกทีก็เมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่ง และเดินอ้อมมาด้านหลังเก้าอี้ของตนแล้ว

ร่างเล็กรับรู้ได้ถึงร่างใหญ่ที่บดบังแสงไฟจากเบื้องหลังจนหมดสิ้น เหมือนดั่งเขาเป็นเพียงหนูตัวเล็กๆ ในกำมือของอีกฝ่าย

“และไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้ แล้วไม่ได้ด้วยสิ” เสียงกระซิบพร้อมกับลมหายใจร้อนที่เป่ารดคออบอุ่น ชวนให้รู้สึกเสียววูบ ใบหูแดงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ จนฝ่ายคุกคามรู้สึกเอ็นดู อยากจะขบเม้มติ่งหูแดงๆ นั่นให้แดงก่ำขึ้นไปอีก

“คะ...คุณหมายความว่าไง”

อบอุ่นถามกลับตะกุกตะกัก ย่นคอหนีจากอีกฝ่ายจนใบหน้าแทบจะชิดที่เท้าแขน

“คุณธันวา”

“...”

“เรียกฉันว่า คุณธันวา”

“ไม่” ร่างเล็กเม้มปากแน่นอย่างไม่ยอมคน หนอย... ตาลุงโรคจิต คิดว่าเขาจะอยากรู้จักมักจี่หรือญาติดีด้วยเรอะ!? ฝันไปเถอะ!

“ดื้อเหมือนกันนะเรา” จู่ๆ บรรยากาศมาคุก็เข้าปกคลุม จนอบอุ่นที่ตอนแรกอยากจะลุกหนี รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนขยับไม่ได้

ธันวาใช้มือทั้งสองข้างกดบ่าเล็กไว้แน่นจนอบอุ่นเริ่มรู้สึกคิดผิดที่ไปหาเรื่องเขา

“...แต่ไม่เป็นไร...” ฝ่ามือหนาสากลากผ่านบ่าเล็กไปยังลำคอที่เกร็งตึงอย่างกลัวๆ จนไปสิ้นสุดด้วยการลูบไล้แผ่วเบาอยู่บนแก้มขวาอันเนียนนุ่ม “เพราะฉันน่ะ...”

“...”

“ชอบกำราบเด็กดื้อเป็นที่สุด...”

ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะบังคับใบหน้าเล็กให้หันกลับมารับการลงทัณฑ์จากริมฝีปากหนา!

ริมฝีปากของคนร่างเล็กกว่าถูกครอบครองโดยอีกฝ่ายอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว อบอุ่นเบิกตากว้างอย่างตกใจ พยายามจะบิดหน้าหนีจากสัมผัสอันร้อนระอุนั่น แต่ความพยายามกลับเป็นอันต้องล้มเหลว เมื่อธันวาใช้มืออีกข้างบังคับเขาให้ลุกขึ้นยืน และกระชากเข้าหาตัว จนร่างกายส่วนหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบสนิทไปทุกส่วน

ใบหน้าเล็กถูกบังคับให้แหงนเงยรับสัมผัสหนักหน่วงอย่างเต็มที่ ลิ้นสากบังคับให้ริมฝีปากสีแดงก่ำเปิดออกเพื่อเข้าไปชิมน้ำหวานได้อย่างถนัดถนี่ อบอุ่นรู้สึกควบคุมตัวเองได้ยากยิ่งขึ้นเมื่อลิ้นร้อนสามารถเข้ามาเกี่ยวกวัดลิ้นหวานได้เป็นผลสำเร็จ

รู้สึกไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในการต่อต้าน ได้แต่หลับตา ปล่อยให้ธันวาลิ้มรสความหอมหวานอย่างหื่นกระหาย ความร้อนรุ่มที่จู่ๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้อบอุ่นอ่อนระทวยจนต้องเกาะไหล่อีกฝ่ายเพื่อประคองตัวเองไว้ไม่ให้ไหลลงไปกองกับพื้น

ยิ่งธันวาได้ลิ้มรส ดูดดึง และขบเม้มริมฝีปากอันหวานล้ำนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกต้องการมันมากยิ่งขึ้น ฝ่ามือหนากระชับให้สะโพกเล็กเบียดชิดเข้ามาจนร่างของทั้งสองแทบจะประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่แน่นอนว่ายิ่งทำ ยิ่งเป็นการทรมานตัวเอง ความร้อนผ่าวเริ่มแผ่กระจายจากส่วนล่างไปทั่วร่างกายของเขาภายในชั่วพริบตา จนรู้ตัวอีกที ฝ่ามือก็ล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณดิบเสียแล้ว

สัมผัสเนียนนุ่มยิ่งชวนให้จิตใจของธันวาเตลิดไปไกล เขาอยากจะกระชากเสื้อผ้าอบอุ่นทิ้งซะตรงนี้ แล้วสั่งสอนบทเรียนรักให้ร่างในอ้อมแขน ปลดปล่อยน้ำเชื้อให้ล้นทะลัก นำพาอีกฝ่ายไปสู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่รู้จัก นำไปสู่ความหฤหรรษ์ที่เขาบรรจงสรรสร้างขึ้นเพื่อคนคนนี้โดยเฉพาะ!

ถึงแม้ร่างกายส่วนล่างจะร้อนผ่าว เครียดเขม็งอยากจะปลดปล่อยสักเพียงใด เขาก็ได้แต่ข่มความทรมานนี้ไว้ ใช้ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวลิ้นเล็ก ดูดดึง... ดูดซับความหวานให้มากที่สุด ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากบางแรงๆ แล้วจูบซับมุมปากเป็นการส่งท้าย

แรงขบเม้มนั้นทำให้เปลือกตาที่หลับพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้มของอบอุ่นเปิดขึ้นอย่างงงงวย ร่างบางหายใจถี่รัวอย่างเหนื่อยหอบ มือเล็กยังคงขยำเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อพยุงตัว

“นี่คือบทลงโทษเล็กๆ น้อยๆ สำหรับเด็กดื้ออย่างเธอ”

อบอุ่นรวบรวมแรงผละออกมาจากร่างใหญ่ เม้มปากแน่น ทำเอาริมฝีปากบวมช้ำยิ่งแดงก่ำเข้าไปอีก จนฝ่ายตรงข้ามแทบไม่อยากจะปล่อยเขาไป

“แต่ถ้ามีคราวหน้า... มันจะไม่จบแค่นี้หรอกนะ...”

กล่าวจบ ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็เดินจากไป ทิ้งให้คนที่ถูกจู่โจมได้แต่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่สามารถจัดการกับความร้อนผ่าวและหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลักออกมาจากอกของตนเองได้

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 52

    “อ่า... เสียวจัง” จังหวะที่ร่างเล็กได้บรรเลงดั่งใจต้องการทำให้เขารู้สึกดีสุดๆ จนลืมความอายไปหมดสิ้น “อ่า....” ธันวาที่เสียวซ่านไปกับจังหวะของคนร่างเล็กเช่นกันก็เริ่มคุมอารมณ์ตัวเองไม่ไหว เขาจับแก้มก้นเนียนให้ขยับรัวเร็วขึ้นจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นไปหมด ท่วงท่าและจังหวะที่สอดปร

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 51

    27รุกที่ไม่ได้แปลว่ารุก ดินเนอร์บนดาดฟ้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ตอนนี้พวกเขากำลังนอนอยู่บนเก้าอี้โซฟาแบบปรับนอนได้แสนนุ่มขนาดใหญ่สำหรับสองคนเพื่อดูดวงดาวที่เริ่มโผล่ออกมาบางส่วน เนื่องจากเลยช่วงหัวค่ำมาสักพักแล้ว ทำให้ออกมานั่งรับลมข้างนอกได้อย่างสบายๆ โดยไม่มีแมลงใดๆ มารบกวน

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 50

    แทนที่จะได้ยินเสียงโวยวายจากร่างเล็กเหมือนครั้งก่อนๆ ร่างหนากลับถูกดึงลงไปกอด ก่อนจะถูกพลิกให้ไปอยู่ด้านล่างแทนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว อบอุ่นที่ใช้แรงทั้งหมดเพื่อเป็นฝ่ายขึ้นมานอนทับอยู่ข้างบนแทนส่งเสียงหอบหายใจออกมา หน้าแดงก่ำไปหมดเพราะแรงที่ใช้ไปกับมนุษย์ร่างยักษ์ และก่อนที่ธันวาจะเข

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 49

    26เดินหน้าเต็มขั้น หลังจากอาบน้ำ กินข้าวกลางวัน และดื่มน้ำซุปที่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นแล้ว ธันวาก็ไล่ให้อบอุ่นไปนอนพักผ่อน ก่อนที่ตัวเองจะขับรถออกจากบ้านหลังนี้ไป ทำให้อบอุ่นที่ใจตุ้มๆ ต่อมๆ ทำตัวไม่ถูกหายใจได้สะดวกขึ้น หากคิดดูจริงๆ แล้ว นี่ถือเป็นครั้งแรกที่อบอุ่นได้อยู่กับธันวาเพ

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 48

    ท่าทางธันวาจะรู้แล้วว่าเขาเมาหนักมาก อบอุ่นน้ำตาจะไหลให้กับภาพคนตัวใหญ่ที่ยืนทำหน้าถมึงทึง กอดอกแน่นจนเส้นเลือดปูดออกมาจากกล้ามแขนใหญ่ๆ เขาเริ่มรู้สึกแข็งขาอ่อนแรงเมื่อเท้าสัมผัสลงกับพื้นดินทันทีที่ได้สบกับสายตาคมเข้มที่จ้องมองมา ถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องทำใจดีสู้เสือ ทำตัวปกติ

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 47

    พูดถึงพี่ชายแล้ว ก็นึกอยากจะถ่ายรูปไปให้ดูซะเหลือเกิน นี่ตั้งแต่พี่แกรู้ว่าอบอุ่นก็มาค่ายเดียวกันกับเขา เขาก็โดนถล่มไลน์ด้วยคำถามเกี่ยวกับอบอุ่นทุกวี่ทุกวัน จนบางทีเขาก็สงสัยว่าอบอุ่นนี่มันดังจนพี่เขาต้องติดตามอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้นเชียวเรอะ เพราะมันนี่แหละที่ทำให้เขาลำบาก ต้องคอยสอดส่องสายต

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 6

    6นาบ "ลุงอีกแล้วเหรอ! " อุทานอย่างตกใจเสร็จ ก็พยายามดิ้นหนีให้หลุดออกจากอีกฝ่าย แต่ลำขาใหญ่ที่กดทับขาทั้งสองข้างของเขาไว้ ทำให้ร่างเล็กถูกกักขังโดยสมบูรณ์ "พูดจาได้น่าขัดใจอีกแล้วนะ" ธันวาส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะปิดปากเล็กๆ นั่นลงด้วยปากของตน ขบเม้มแรงๆ เป็นการลงโทษเสียหนึ่

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 5

    5นวด ตอนนี้ซานกำลังเผชิญอยู่กับอาการโกรธเงียบของอบอุ่น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เขาแอบไปอ้วกกันแน่ พอกลับมาเจอกันที่ที่พักใหม่ ดันเจออีกฝ่ายทำท่าทางปั้นปึ่งใส่ซะงั้น หรือว่ามันจะเซ็งที่ไม่ได้อยู่เอ็นจอยกับวิลล่าขนาดใหญ่นี้กันฟระ? "เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 4

    4คร่อมขี่ “ทำไมวันนี้มึงดูเนือยๆ จังวะ” ซาน เจ้าของร่างสูงโปร่งถามขึ้นขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินตามพนักงานของรีสอร์ทไป เขาสังเกตมาได้สักพักใหญ่ๆ แล้วว่าวันนี้เพื่อนสนิทของตนดูจะเงียบและใจลอยเป็นพิเศษ “คงเพราะนอนน้อยล่ะมั้ง” “นอนน้อยอะไร มึงเป็นคนหนีเข้าห้องไปนอนก่อนเราอีกไ

  • VLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)   บทที่ 23

    “…” “คงต้องย้ำเตือนฐานะของฉันให้นายได้เข้าใจสินะ” อบอุ่นมองอย่างไม่เข้าใจ ทำไมต้องย้ำในเมื่อเขาคือลูกจ้าง ขณะที่อีกฝ่ายคือนายจ้าง แต่ความสงสัยนั้นก็หายวับไปเมื่อฝ่ามือร้อนล้วงเข้ามาใต้เนื้อผ้า สัมผัสกับผิวเนื้อเนียน “หยู้ดดดดด!” อบอุ่นหยุดมือธันวาไว้ “ดะ...เดี

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status