Kapitel 2– Een Onaangename Verrassing

2 

Isabella

Ik kon nauwelijks ademhalen.

En dat kwam niet alleen door de druk die ik voelde, maar ook doordat ik mijn korset veel te strak had aangetrokken.

De op maat gemaakte koningsblauwe fluwelen jurk van Saint Laurent was de enige mooie jurk die ik nog over had. Ik had al mijn andere dure jurken verkocht, behalve de jurken die ik op mijn bruiloft had gedragen.

Dit was mijn tweede outfit voor de receptie. Derek had hem destijds voor me uitgekozen, en ik hoopte dat hij hem zou herinneren aan die bijzondere avond.

Toen ik de jurk aantrok, zat hij iets losser omdat ik was afgevallen. Daarom droeg ik er een korset onder om mijn taille mooier uit te laten komen.

Het maakte me niet uit dat mijn ribben bijna werden fijngeknepen onder de jurk. Ik wilde er vrouwelijk en aantrekkelijk uitzien. Dat was een kleine prijs om mijn man terug te winnen.

Tevreden met hoe ik eruitzag, verliet ik de kamer.

Bij elke stap bonkte mijn hart harder terwijl mijn gedachten alle kanten op schoten.

Wat zou hij ervan vinden?

Hoe zou hij reageren?

En vooral... waar gingen we eigenlijk naartoe?

Toen ik het terras opstapte, stond Derek al op me te wachten.

Alleen dat al maakte me nerveus. Mijn vingers klemden zich om de stof van mijn jurk en mijn passen werden trager.

Toen hij mijn kant op keek, struikelde ik over het grind. Mijn benen zwikten weg, maar voordat ik kon vallen, hervond ik mijn evenwicht en zette ik mijn rechtervoet stevig neer.

Toen ik opkeek, zag ik de blik op Dereks gezicht.

Mijn maag draaide zich om.

"Stap gewoon in," zei hij loom.

Ik slikte moeizaam.

De avond was nog maar net begonnen en ik had mezelf nu al compleet voor schut gezet.

Hij leek nauwelijks aandacht te hebben voor mijn jurk.

Opnieuw voelde het alsof mijn hart een stukje verder brak.

Ik probeerde mijn teleurstelling weg te slikken en richtte mijn aandacht op de SUV die op de binnenplaats stond.

Hij was veel te duur voor wat we nog bezaten.

Mijn eerste gedachte was dat hij gehuurd moest zijn.

Er kon geen andere verklaring zijn.

Naast de wagen stond een man in een kraaknet zwart pak. Zijn houding was kaarsrecht en een donkere zonnebril verborg zijn ogen.

Hij liep snel naar Derek toe en hielp hem op de passagiersstoel.

Ik aarzelde terwijl ik het tafereel bekeek.

Waar we ook naartoe gingen, het moest iets heel belangrijks zijn.

En dat maakte me alleen maar onrustiger.

Had hij me maar iets meer verteld.

Was het een vergadering?

Een evenement?

Of misschien... een etentje?

Dat laatste leek me bijzonder onwaarschijnlijk.

"Mevrouw."

De man in het pak haalde me uit mijn gedachten.

Hij had de achterdeur geopend.

Ik dwong mezelf te glimlachen, liep zo waardig mogelijk naar de auto en schoof op de achterbank.

Met een zware klap viel de deur dicht.

Het geluid echode door mijn borstkas.

Even later nam de man plaats achter het stuur.

Met een draai aan de sleutel kwam de motor tot leven.

Vanaf het moment dat we vertrokken, voelde de onrust als een tweede huid.

Ik verschoof op mijn stoel.

En nog een keer.

Ik probeerde de razende hartslag in mijn borst te negeren.

Ik haatte dit gevoel.

Meegesleept worden zonder te weten waarom.

Zonder te weten waarheen.

Zonder te weten wat me aan het einde van de rit te wachten stond.

Ik ving Dereks spiegelbeeld op in het autoraam.

Zijn kaak stond strak.

Zijn blik bleef onafgebroken op de weg gericht.

Ik opende mijn mond om iets te zeggen...

Maar sloot hem weer.

Als hij het me had willen vertellen, had hij dat al gedaan.

Vragen stellen zou alleen maar een uitbrander opleveren.

Dus zweeg ik.

Toen de SUV eindelijk stopte, keek ik uit het raam.

Mijn adem stokte.

Lampen verlichtten de nacht.

Van binnen klonk gedempte muziek.

Een luxe suite.

Ik kende deze plek niet, maar aan de sfeer alleen al was duidelijk dat ze uitsluitend bedoeld was voor de elite.

De chauffeur stapte als eerste uit.

Hij haalde Dereks rolstoel uit de auto en hielp hem erin.

Ik stapte bijna automatisch uit en wachtte zwijgend op verdere instructies.

"Ben je er klaar voor, Isabella?"

Ik verstijfde.

Eindelijk richtte hij zich weer tot mij.

Mijn tong voelde zwaar aan.

Ik knikte alleen maar.

Zijn lippen krulden zich tot iets wat op een glimlach moest lijken.

"Laten we gaan."

De chauffeur begon hem naar binnen te rijden.

Ik liep een stap achter hen aan terwijl we het gebouw binnengingen.

Mijn zintuigen werden overspoeld door licht, geluid en beweging.

We liepen naar de receptie.

"Klant negenendertig," zei Derek zodra we de balie bereikten.

De receptioniste keek hem meelevend aan voordat haar vingers over het toetsenbord begonnen te vliegen.

"Ik heb uw reservering gevonden. Twee kamers."

Ze legde twee sleutelkaarten op de balie.

Derek pakte ze aan en we vervolgden onze weg door een veel rustigere gang.

Tenminste...

Totdat een vrouw luid giechelde.

Ik keek op.

Mijn ogen werden groot.

Een jonge vrouw hing om de arm van een oudere man.

Maar wat me werkelijk deed verstijven, was haar kleding.

Ze droeg een fel neonkleurige netjurk die zich strak om haar lichaam spande en nauwelijks het kleine beetje lingerie bedekte dat ze eronder droeg.

Het zag er totaal ongepast uit voor een plek als deze.

We liepen verder tot we voor kamer negenendertig stopten.

"Dit is jouw kamer," zei Derek met een glimlach terwijl hij me de sleutelkaart overhandigde.

Ik fronste.

"Mijn kamer? En jij dan?"

"We slapen vannacht apart."

Zijn woorden kwamen veel harder aan dan ik had verwacht.

Mijn borst trok samen.

Mijn onrust werd alleen maar groter.

Aparte kamers.

Op een plek die ik niet kende.

Mijn gedachten schoten meteen alle verkeerde kanten op.

"Waarom?" vroeg ik voordat ik mezelf kon tegenhouden. "Wat is dit voor plek? Waarom zijn we hier?"

Zijn blik werd onmiddellijk donker.

"Begin niet."

"Ik wil het alleen begrijpen," zei ik zacht. "Je zei dat ik nuttig moest zijn, maar ik..."

"Denk er niet te veel over na," onderbrak Derek me. "Er wacht een verrassing binnen. Gedraag je gewoon. Het is maar voor één nacht."

Ik zocht zijn gezicht af.

Naar iets.

Wat dan ook.

Een verklaring.

Maar ik vond niets.

"Eén nacht," herhaalde hij terwijl hij met zijn vingers wenkte zodat hij verder gereden kon worden.

"Verpest dit niet."

Ik bleef nog even voor de deur staan.

Mijn hart bonsde veel te hard.

Ik schoof de sleutelkaart door de lezer.

Met een pieptoon ging de deur open.

Langzaam duwde ik hem verder open.

De kamer was luxueus ingericht.

Er was een ruime zithoek.

Een televisie.

Een kingsizebed.

En op dat bed stond een zwarte doos.

Dat moest de verrassing zijn.

Voorzichtig liep ik ernaartoe.

Met trillende handen tilde ik het deksel op.

Ik hapte naar adem.

Binnenin lag een rood kanten lingeriesetje.

Mijn gezicht werd onmiddellijk warm.

De hitte trok helemaal door tot in mijn nek.

Een paar seconden bleef ik alleen maar staren.

Was dit...

Probeerde hij onze relatie te herstellen?

Mijn borst trok pijnlijk samen terwijl een sprankje hoop in me opbloeide.

Misschien had hij me daarom hierheen gebracht.

Misschien was deze avond anders.

Misschien wilde hij vannacht weer bij mij zijn.

Mijn handen trilden terwijl ik de zachte stof optilde.

Het was heel anders dan alles wat ik ooit had gedragen.

Maar als hij dit wilde...

Dan zou ik het aantrekken.

Langzaam kleedde ik me uit.

Ik worstelde met de bandjes.

Het kostte even voordat ik begreep hoe alles hoorde te zitten.

Toen ik eindelijk klaar was, bleef ik voor de spiegel staan.

Ik durfde nauwelijks adem te halen.

Misschien...

Mag ik vannacht eindelijk weer zijn vrouw zijn.

Er werd op de deur geklopt.

Mijn hart sloeg zo hard over dat het pijn deed.

"Dat was snel," fluisterde ik terwijl ik mijn ogen droogde.

Ik haastte me naar de deur.

Mijn hart stroomde over van hoop.

Al mijn moeite was niet voor niets geweest.

Hij wilde mij.

Eindelijk wilde hij mij weer.

Ik haalde diep adem.

Toen opende ik de deur.

En keek recht in onbekende ogen.

Het was Derek niet.

Een oudere man die ik nog nooit eerder had gezien, stond in de deuropening.

Zijn blik gleed langzaam over me heen.

Van mijn gezicht...

Naar mijn lichaam...

En weer terug.

Zijn mond trok zich in een grijns die mijn maag deed omdraaien.

"Wie bent u?" vroeg ik.

Mijn glimlach verdween op slag.

Hij gaf geen antwoord.

In plaats daarvan stapte hij naar binnen alsof hij hier thuishoorde.

Met zijn hand trok hij de deur achter zich dicht.

"Wacht..." begon ik.

Maar hij luisterde niet.

Hij kwam dichterbij.

Zijn blik kroop nog steeds over mijn huid.

"Verdomme," zei hij met een grijns.

"Dit had ik niet verwacht."

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben.

"U moet weggaan," zei ik terwijl ik achteruit stapte.

"U bent in de verkeerde kamer."

Hij snoof minachtend.

Plotseling schoot zijn hand naar voren en greep mijn arm vast.

Ik hapte naar adem.

"Laat me los!"

Hij trok me ruw naar zich toe.

Paniek overspoelde me.

Met alle kracht die ik nog had, duwde ik hem tegen zijn borst.

"Blijf van me af!"

Ik duwde zo hard dat hij achteruit vloog en met een harde klap tegen de deur terechtkwam.

Een seconde lang stond alles stil.

Toen vertrok zijn gezicht van woede.

"Vuile trut," gromde hij terwijl hij overeind kwam. Zijn gezicht stond vertrokken van pijn en razernij.

"Hoe durft een prostituee zoals jij mij weg te duwen?"

Ik verstijfde volledig.

"Een... prostituee?"