chapter 2

"Ah-"

"Hindi ba't sinabi ko sayo na huwag na huwag Kang makikipag away sa Boknoy na iyon?" Pio, naman! Kita mo nang mas Malaki si Boknoy sayo pero nakikipag away ka pa rin..." sermon ko sa kanya sabay sapo ng noo ko. Ilang beses ko na itong pinangaralan pero matigas pa Rin ang ulo.

"Mama... Sorry po. Eh ksi, si Boknoy naman ang may kasalaanan eh... Sabi niya, putok raw Ako sa buhok.... Wala raw akong papa kasi ampon laang Ako...." paliwang nito sa kin

May kung anong kumurot sa puso ko ng makita ang paglabas ng mga luha sa magkabilang mata nito.

Mabilis ko itong niyakap ng mahigpit. " Anak! Sorry, sorry! patawarin mo Si mama...

Patawad"

Tila paulit ulit na tinarak ang puso ko ng marinig ang sunod sunod na hikbi nito sa dibdib ko.oh, Pio

"Tahan na beh... Atawarin mo ni si mama..."

Mariin kong napinikit ang mga mata ko dahil sa nagbabadyang pagtulobng luha. Simula noon ay ipinangako ko sa sarili ko na mamahalin ko ang anak ko at gagawin ko ang lahat kahit kapalit pa man nito ang pansarili Kong kaligayahan.

Nang tila huminahaon na ito ay hinawakan ko ito saagkanilang balikat saka pinaharap sa kin. Pinunasan ko ang mga luhang nasa pisngi nito.

"Patawarin mo Si Mama, ah? Kung di dahil sa kjng, Hindi mo sana nararanasan ang lahat ng ito..."

Naiiyak ako. Nag init ang magkabilang mata ko pero hindi ko hinayaang madala ng emosyon ko. Mkla noon ay ipinangako sa Sarili ko na magiging matatag Ako para sa anak ko.

"Maa..."

"Halika nga ulit dito!" muli ko itong niyakap ng mahigpit. Napangiti naman Ako ng maramdaman ang pagganti nito ng yakap sa kin. " I love you, mama..."

"Love you, anak..."

Wala sa sariling napangiti ako habang pinagmamasdan ang mahimbing na natutulog na si Pio. Alam kong sobrang laki ng kasalan at pagkukulang ko sa kanya bilang Ina. Namulat Siya sa mundo ng walang kinikilalang ama.

Mariin kong naipikit ang mga mata ko. Siguro Isa iyon sa mga pagkakamaling nagawa ko sa tanang buhay ko. Pero kung tatanunhin Ako kung nakaramdam ako ng pagsisisi sa mga nangyari, Isa lang ang tanging maisasagot ko.

Hindi. Wala. Dahil para sa kin, kailan man ay diko itinuring na Isang pagkakamali si Up. He's a blessing, a great blessing from God that I have received in my whole entire life an embarrassment for me.

I love my son and that'll remain the same forever.

Siguro, maituturing Kong Isang pagkakamali ang pagtakbo ko palayo sa lalaking nagkabuntis sa kin, dala ng takot, sakit at kahihiyan sa Sarili ay umalis ako.

Tumakbo ako dahil takot na takot Ako. Sino b naman ang hindi matatakot? pinagsamantalahan nila ang kahinaan ko.

Naaala ko pa kung paano ako naghirap at nagdusa no'ng mga panahong iyon. Naalala ko pa kung gaano kahirap tumayo sa sariling mga paa para lamang buhayin ang batang nasa sinapupunan ko.

Masakit pero worth it pa rin at the same time. Dahil kung hindi nangyari ang lahat ng iyon, Wala sanang Pioneer rage Zamora Ngayon sa buhay ko.

I treasures my son more than anything else, Everytime I looked at him, he always makes me remembered all the hard work and courage I've been through. Naging matatag akong tao dahil sa anak ko

Muli akong napangiti ng umungot ito at tumigilid ng higa paharap sa kin. Hinaplos ko ulit ang buhok nito Pagkatapos ay tumayo na. Kailangan ko pang maluto ng panghapunan namin. Papainumin ko pa ng gamot si Inay para tuluyan na tin itong gomaling.

Sinulyapan Kong muli si Pio bago tuluyang lumabas ng silid naming mag Ina. Nagtungo ako sa kusina at agad na lumapit sa Isang palayok para kunin ang itinabo Kong isda kanina bago ako maglako. Pi- pritihin ko nalang ito para madami ang making ni Io mamaya. Paborito kasi niya ang pritinong isda na nilalagyan ng magic sarap tapos isasawsaw sa Toyo na may kalamansi at kamaris.

Lahat naman yata favorite nito basta Ako ang nagluto.

Hindi ko rin naman masisisi ang anak ko kung bakit naging paborito niya ito. Mahilig din Kasi Ako sa isda simula noong bata pa ako. Masarap rin akong magluto kaya no doubt kung bakit niya nagugustuhan ang mga luto ko.

Nursing student ako dati. At kung hindi Ako mabuntis noon, natupad ko na sana ang pangarap Kong magpatuloy pa sa pag aaral at maging Isang hanap na doctor ngayon.

Kaso hindi ko hawak ang tadhana ko at wala akong ideya sa mga posibleng mangyari sa kin kaya buong puso kong isinantabi ang pangarap ko at pinanindigan ang kilos ko. May alam rin Ako tungkol sa ibang gawaing sa health center kasi ng undergo muna ako ng midwifery inside two years.

I destined to be a mother rather than being a doctor. This is my fate. To have a very handsome and lovely son and to fulfill everything I can give to him.

I shook my head at nagpatuloy sa paglilinis ng isda. Pagkatapos ay hinugasan ko ito bago pritihin. Tiningnan ko rin ang rice cooker kung marami pa ang kanin Thanks God, Marami pa.

Tinakpan ko muna saglit ang isda saka tinungo ang kwarto ni Inay. Naabutan ko naman itong nakaupo sa higaan niya habang imiinom ng tubig. Nang mag angat ito ng tingin sa kin ay tipid itong ngumiti. Gumanti rin ako ng ngiti saka lumapit sa kanya.

"Nay..."

"Kumusta si Pio? ayos lang ba Siya?" tanong nito sa kin. Dahan dahan akong tumango bago itinungo ang ulo.

"Ayos lang po siya, Nay. Kanina nga, napagalitan ko kasi nakipag away na naman Kay Boknoy, eh alam niya namang basagilero ang batang iyon. At sabi niya, nagawa niya lang naman daw iyon dahil tinawag Siya nitong putok sa buho." Napayuko ako pagkatapos Kong sabihin iyon.

Agad ko ring pinunasan ang luhang tumulo nalang bigla sa mga mata ko. Umiiyak na pala ako ng di ko namamalayan.

"Anak.."

"Sobrang sama ko bang Ina, Nay? Ni makilala ng anak ko ang ama Niya ay di ko magawa. Palagi akong nasasaktan kapag umuuwi si Pio na umiiyak dahil sa mga panunukso sa kanya. Hindi ko na alam kung Anong gagawin ko. Nay... Hindi ko na alam..."

Nauwi sa paghagulhol ang kaninang pag iyak ko. Sobrang bigat Kasi sa dibdib. Hindi ko lubos maisip kung bakit kailangan pang mangyari ng lahat ng ito sa buhay naming mag Ina. Hindi ko naman ginustonh madamy pa si Pio sa mga pagkakamaling nagawa ko pero hindi pa rin maiwasan.

Naramdaman ko naman ang pagyakap sa kin ni Inay.

"Ganyan talaga ang buhay, anak. Minsan umaabot sa punyong gustong gusto na nating sumuko. Minsan nasasabi nalang natin sa Sarili natin na hindi na natin kayang magpatuloy sa paglaban..."

Napatingin ako kay Inay ng kunin nito ang kanang kamay ko saka ito ikinulong sa mga palad niya.

"Hindi pa huli ang lahat anak. Marami ka pang pagkakataon na lumaban para kay Pio. Hindi ang mga madilim mong nakaranasan ang pagpapahinti ng laban sa buhay niyong mag Ina. Manalig ka laang, Lia... Alam nating dibmadamot sa pagkahabag ang paangioon. Nagawa mo Mang lumagpag dahil sa kabihuan at magkakaroon ka pa rin ng lakas upang muling bumangon at patuloy na lumaban..." mahabang paliwanag nito sa akin.

Napangiti ako sabay punas ng mga luha ko. "Salamat, nay....Maraming maraming salamat."

Nanatili kami sa ganon'ng position ng bigla Kong maalala ang isdang tinakpan ko kanina.

"Sige, nay, magluluto lang ako ng ulam natin mamaya. Baka magising na rin si Pio at humingi ng makakain," Sabi ko kay Inay saka tumayo na. Nang tumango ito at saka lang Ako lumabas ng kwarto niya at nagtungo sa kusina.

Napangiti Ako at muling pinunasan ang magkabilang pisngi ko para tuyuin ang luha ko. Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan sa dibdib ko Malaki ang pasasalamat ko dahil nandiyan si Inay para making sa mga hinaing ko sa buhay. Dahil sa totoo lang, noon ko pa naiisip na sumuko.

Malungkot akong napailing habang iniisip ang Buhay na tanging maibibigay ko kay Pio. Malabong makilala niya ang ama Niya. Dahil maski ako,hindi ko Kilala ang taong nagkabuntis at bumaboy sa pagkatao ko noong mga panahong iyon. malungkot akong napangiti.

At iyong mapait na katotohanan. I was raped 6 years ago at si Pio ang naging bunga non.