My Captor

"Hanggang kailan mo ba plano na maging pabigat!?" Parang hangin lamang na dumaan sa aking harapan ang mga katanungan ng aking Ina. I should be sad and devastated, I know in the pits of my stomach that I should feel sad pero hindi iyon ang naramdaman ko. Sa halip ay kasiyahan ang bumalot sa akin, kasiyahan na may kaakibat na pamamanhid. Ilang beses na nga ba nila akong binagsakan ng mga masasakit na salita? Hindi ko na mabilang na sa tuwing sinasabi nila ang mga katagang iyon ng paulit-ulit ay wala na akong maramdaman. Isang malutong na sampal ang nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. Napatingin ako sa aking Ina na nanggagalaiti ang mga mata habang nakatingin sa akin. "Am I not talking to you Sophia Alexandra Montenegro!?" Ibig kong mapa-bulanghit ng tawa dahil para ng mapuputol ang mga litid ni Mommy sa leeg habang galit na galit na nakatingin sa akin at dinuduro ako. I bit my lower lip harder noong dumilim pa lalo ang mga tingin nito. "What is happening here?" Napaupo ako

"Your daughter is in danger Mrs. Montenegro. The drugs that she used has a high dosage." Said the strangers voice. Drugs? Who? Me?! Where am I? And why is my body hurting? I tried to lift a hand but failed, even a simple eye movement ay hindi ko magawa. "Is she dying?" That voice! It came from my mom. She's here and she sound hopeful? Well, ano pa ba ang aasahan ko sa tao na kinalimutan na yata na may anak siya. "No, but she will probably if I stop treating her!" The stranger snapped. She's most probably a doctor, otherwise my Mom will not gonna talk to her. "So?" I heard an exasperated laugh after my Mom's retort. "So!? That's it!? Are you hearing yourself right now!?" Galit na Singhal ng doctor. "Mukha bang hindi ko naririnig yung sarili ko!?" Ganting singhal naman ni Mommy. Their voices, it's making me feel nauseaus and terrible. I wanted to shout to stop them but I can't find my voice. "SHE'S YOUR DAUGHTER!" Mom laugh hysterically as if the docto

REIGAN POINT OF VIEW "Did you do what I asked you to do?" Tanong ko not breaking eye contact sa dalawang tao na nasa harapan ko. Mukhang naintimidate ang mga ito dahil mabilis silang nag-iwas ng tingin sa akin. Napangiti ako dahil kitang-kita ang guilt sa expression ng mga ito habang kaharap ako. Sa kabilang banda ay nagngingitngit ako sa galit dahil sa ginawa ng mga lalaking ito sa kapatid ko. "Y-Yes, w-we did her so good." Sagot nung isa sa mga kaibigan ni Carina ng hindi nakatingin sa akin. "S-Sigurado na hindi nito makakalimutan ang ginawa namin." Dugtong naman ng kaibigan nito na may kasamang pagtawa. But the laugh came out awkward. Ngumisi ako. "I will make sure na hindi niyo rin makakalimutan ang gagawin ko sa Inyo." Mahinang bulong ko. Napangiti ako nung narinig ko ang magkasunod na pagsinghap. Pero walang nagtangkang umalma sa mga ito. "Get out and make sure to be ready whenever I need you." I said dismissively. Nag-unahan na parang daga sa paglabas ng opi

REIGAN POINT OF VIEW Pagkatapos kong iwan si Sophia na mahimbing na natutulog ay naglakad ako sa hallway para hanapin si Benz. Gusto kong makasigurado na nagawa nito ng maasyos ang pinagagawa ko. Bago ko ito sunod na iligpit. Although mapapakinabangan ko pa si Benz pero hindi ako sigurado kung mapagkakatiwalaan ko ito. Oo nga at sumusunod ito sa akin ngayon pero hindi ko alam kung hanggang saan. Makapangyarihan si Andrian pero higit na mas makapangyarihan si Benz at pamilyar ako sa kung ano ang kaya nitong gawin. Hindi ako natatakot na magsabing kaming dalawa, I am just taking a precautions. Ilang minuto pa akong naglakad sa mahabang pasilyo nung nakarinig ako ng mahinang daing. Huminto ako at pinakinggang kung saan nanggagaling ang daing. After ko makasigurado kung saan ito nanggagaling ay saka ako mabagal na naglakad papunta doon. Habang papalapit ako sa pinanggagalingan ng ingay ay mas lalong lumalakas ang mga daing. Kumuyom ang mga kamay ko pagkatapos kong mapagtanto kun

REIGAN POINT OF VIEW Sabay kaming naglalakad ni Vlad papunta sa kinaroroonan ni Sophia. Katatapos lang namin mapanood ang huling sampong segundo ng buhay ni Benz at Andrian kaya naman naisipan kong bisitahin si Sophia para ibalita dito ang nangyari sa dalawa niyang kasama. Sigurado ako na gising na ito ngayon. "Man! That was the best ten seconds scene I have ever watched." Vlad can't hide his delight and neither did I. It was indeed the best ten seconds. Specially if it is about getting the justice you deserve. In my case, it is about my sister who became a victim of drugs and rape. "Are you satisfied?" Napaisip ako sa tanong ni Vlad. Am I satisfied? "No, I am not." Diretso kong sagot. "I am not gonna stop until I saw Sophia in her grave with my own eyes." Dugtong ko at saka ko padarag na binuksan ang pinto ng kwarto kung saan nakakulong si Sophia. Kung may mababakas sa mukha ko ay yun ay ang gulat, tuwa at galit. Parang isang setting sa p**n movies ang nakadisplay sa har