Veil of the Billionaire's Child

"Ah-" "Hindi ba't sinabi ko sayo na huwag na huwag Kang makikipag away sa Boknoy na iyon?" Pio, naman! Kita mo nang mas Malaki si Boknoy sayo pero nakikipag away ka pa rin..." sermon ko sa kanya sabay sapo ng noo ko. Ilang beses ko na itong pinangaralan pero matigas pa Rin ang ulo. "Mama... Sorry po. Eh ksi, si Boknoy naman ang may kasalaanan eh... Sabi niya, putok raw Ako sa buhok.... Wala raw akong papa kasi ampon laang Ako...." paliwang nito sa kin May kung anong kumurot sa puso ko ng makita ang paglabas ng mga luha sa magkabilang mata nito. Mabilis ko itong niyakap ng mahigpit. " Anak! Sorry, sorry! patawarin mo Si mama... Patawad" Tila paulit ulit na tinarak ang puso ko ng marinig ang sunod sunod na hikbi nito sa dibdib ko.oh, Pio

Pagpasok ko pa lamang ng bahay ay ang anak Kong si Pio agad ang una Kong hinanap. Hinubad ko ang sandals na suot ko at agad na tinungon ang silid naming mag Ina. Inilapag ko ang bag sa ibabaw ng paag at making hinanap si Pio. "Asan ba ang batang iyon? Hay.... Siguro nakikipaglaro na naman sa kapatid ni Karolin na si Kiro. Tinali ko mjna ang buhok ko pero agad ring natigilan ng marinig ang mumunting hagulhol mula sa silid ni Inay. Dali dali ng tinungo ko ang silid nito at naabutan ko naman iyong umiiyak habang yakap yakap ang litrato ni Itay. "N-nay!" Mabilis ko itong dinaluhan. Iyak ito ng iyak. Hindi ko alam kung anong nangyari pero kinabahan ako bigla. Hinaplos ko ang likuran nito upang patahanin. Nay, ano po bang nangyari?" nag aalalang tanong ko kay Inay. Nag angat ito ang tingin sa akin, Nakita ko ang labis na kalungkutan sa kanyang mga mata. Napatingin na rin ako sa litrato ni Itay na yakap yakap niya. Namin miss niya ba a

PAGBABA ko ng taxi ay inabot ko sa driver ang bayad saka ako lumabas. Di naman pwede na doon na Ako tumira sa loob ng taxi Diba? Ano yon, Lia? Tenge leng? Napailing nalang ako sa kalokohang nasa isip ko. Dumaan na rin muna ako sa Isang maliit na bakery para bumili ng paboritong hopia ni Pio. Pang bente pesos ang hoping binili ko. Baka Kasi nagtampo na naman iyong Kong umuwi akong di dala ang hoping pinapabili niya. Siguro nakasanayan ko nalang din n bilhan Siya ng hopia bago ako umuwi ng bahay. Habang naglalakad papasok sa Sitio Yakal, Hindi ko maiwasang ilibot ang tingin ko sa paligid. Marami rami na rin ang mga bahay na abandonado na. Kung di naman abandonado bankante naman. Patunay lamang iyon na nabili na talaga ang buong Sitio pero hindi ang lupa namin dahil hinding hindi ako papayag. Bahala na si Batman pero hindi talaga nila kami mapapaalis

KASABAY ng pagbukas elevator ay lumabas ako agad. Pero Hindi pa man ako tuluyang nakakalayo ng magsalita ang ginang na nasa likuran ko na pala. "By the way, hija.... I think this is yours. You dropped it awhile ago... malumanay na Sabi nito sabay abot ng brown envelope na nakalimutan Kong nahulog pala kanina. "S-Salamy po..." nahihiyang tugon ko sa ginang. Kinuha ko mula sa kanya ang envelope at muling nagpasalamat. Tatalikod na ulit sana siya ng muli itong magsalita. " By the way, hija... Saan ka pupunta? are you an employee here?" tanong pa nito. Mabilis akong umiling. "Hindi po, ma'am. May kailangan lang po akong kausapin..." sagot ko pa. "Sino?" Akmang sasagot na sana ako ng biglang bumukas ang pinto sa may bandang kanan ko. Medyo nagulat pa ako at bahagyang napaatras ng lumabas Mula doon ang Isang umiiyak na babae. May bitbit

SUNOD SUNOD ang pagtulobng luha ko pagkauwi ko pa lamang sa bahay. Tila ba Ngayon lang ako nagkaroon ng lakas ng loob na ibuhos lahat ng emosyon at sakit na nararamdaman ko dahil sa nangyari kanina. Siguro nga tama si Inay na dapat hindi na Ako nagpursige na pumunta pa sa lugar na iyon at pakiusapan ang walang hiyang iyon. Hindi sana Ako makukutya at mapagsasalitaan ng gano'ng kasakit na mga salita. Kung hindi na rin sana ako nagpumilit na pumasok sa kompanya nito at nakinig na lamang Kay Manong guard, edi sana hindi Ako parang tanga na iyak ng iyak ngayon. Minsan kasi di ko rin makontrol ang katigasan ng ulo ko. Yon naman ang nararapat do ba? Ginawa ko lang din naman kung ano ang tingin ko ay tama. At iyon ang ipaglalaban kung Anong data naming ipaglaban. Nang marinig kong bumukas ang pinto ay mabilis pa sa alas onse akong napauo sabay pahid ng mga luha ko. Akala ko pa naman si I