Chapter 3 – Sa Likod ng Katahimikan (Part 2)

Chapter 3 – Sa Likod ng Katahimikan (Part 2)

Mabilis lumipas ang mga araw, pero sa bawat oras na tahimik, mas lalong tumitindi ang pakiramdam ni Aurora na may hindi tama.

Ang bawat kilos ni Xavier, bawat sulyap, bawat pilit na ngiti — parang palaging may tinatago.

Noong una, tiniis niya.

Pero ngayon, napapagod na rin siya sa tahimik na paglalaro.

Habang pinapanood niya si Amara na nag-aaral sa mesa, pilit niyang pinapanatili ang mahinahong anyo — isang mabuting ina, isang maayos na asawa. Pero sa loob niya, nagsisimula nang mabuo ang isang plano.

Kung ganito na naman ang takbo ng kapalaran, hindi ko hahayaang maging biktima ulit.

⸻

Isang gabi, nang umalis si Xavier para sa isa na namang “meeting,” nagdesisyon si Aurora na sundan ito.

Tahimik siyang nagbihis ng simpleng coat, itinali ang buhok, at iniwan si Amara kay Manang Mila.

“May aasikasuhin lang ako sandali,” sabi niya. “Babalik ako bago maghatinggabi.”

Lumabas siya at sumakay ng sariling kotse. Ang langit ay kulay abo, at ang ulan ay unti-unting bumubuhos — tila sinasabayan ang bigat ng kanyang dibdib.

Sinundan niya ang sasakyan ni Xavier hanggang sa isang hotel sa kabilang lungsod.

Nakita niyang bumaba ito, dala ang telepono, at nakangiti habang kausap ang isang babae sa kabilang linya. Hindi niya makita ang mukha ng kausap, pero ang tawa ni Xavier — matagal nang hindi niya naririnig ang ganung tawa.

“Matagal-tagal na rin kitang hindi nakitang ganyan,” bulong ni Aurora sa sarili, habang pinagmamasdan mula sa loob ng kotse.

Hindi siya lumapit. Hindi pa oras.

Pinindot niya ang record button sa phone niya, kinunan ng litrato ang eksena, at inilagay ang telepono sa bag.

Maya-maya, may dumating na babae — mahaba ang buhok, nakasuot ng trench coat, at may pamilyar na tindig.

Hindi niya makita nang malinaw, pero sapat para maramdaman niya kung sino iyon.

Lilith.

Sumikip ang dibdib ni Aurora.

Hindi dahil sa selos — kundi sa katotohanang alam niyang tama ang kanyang hinala.

Lumipas ang ilang minuto bago siya tuluyang umalis. Hindi na kailangang manatili pa.

Ang kailangan niya ay hindi confrontation. Hindi pa ngayon.

Ang kailangan niya ay ebidensya. Katotohanan. Lakas.

⸻

Pag-uwi niya, tahimik ang buong bahay.

Tulog na si Amara, yakap ang paboritong stuffed toy.

Lumapit si Aurora, hinalikan sa noo ang anak, at marahang bumulong:

“Hindi kita pababayaan. Hindi ko na hahayaang maulit ‘to.”

Paglabas niya ng silid, tumigil siya sa harap ng pinto ng opisina ni Xavier. Dati, ipinagbabawal sa kanya ang pumasok doon — “Confidential files,” daw.

Ngayon, wala na siyang pakialam.

Binuksan niya iyon gamit ang spare key na tinago niya noon pa.

Amoy tabako, mahal na pabango, at isang uri ng lamig na nakakatindig-balahibo.

Sa mesa, nakabukas ang laptop ni Xavier, may folder na nakapangalan sa “Project L.”

Pagbukas niya, tumambad ang mga larawan: mga larawan ni Lilith, ng batang lalaki nito, at ng mga investment papers na may pangalan ni Xavier bilang trustee.

Parang huminto ang oras.

He’s funding her. He’s supporting her son.

Kinagat ni Aurora ang labi para pigilan ang pag-iyak.

“Hindi mo lang ako niloko, Xavier,” mahina niyang bulong. “Binayaran mo pa ang sarili mong kasalanan.”

Sa tabi ng mga papeles, may larawan ng batang lalaki — hawig kay Amara, parehong mga mata, parehong ngiti.

Ang tanging kaibahan lang… sa batang iyon, may bahid ng pag-aari.

⸻

Kinabukasan, nagising siya na tila walang nangyari.

Maayos siyang nagbihis, sinuotan ng uniform si Amara, at inihatid sa paaralan.

Ngunit sa bawat ngiti na ibinibigay niya, may tinatagong pighati at galit sa ilalim.

Pag-uwi niya, tinawagan niya ang kanyang matagal nang kakilala — si Clara, isang investigative journalist at dati niyang kaibigan sa kolehiyo.

“Clara, I need your help,” mahinahon niyang sabi sa telepono.

“Matagal na tayong hindi nagkikita, Aurora. Anong kailangan mo?”

“Background check,” sagot niya. “Sa dalawang tao. Xavier Steele at Lilith Steele.”

Tahimik sa kabilang linya.

“Lilith… your twin?”

“Yes,” matigas niyang tugon. “I need everything — financials, movements, connections. At kahit anong makikita mong hindi pangkaraniwan.”

“Alam mo bang delikado ‘yan?” tanong ni Clara. “Kung tama ang hinala mo—”

“Alam ko,” putol ni Aurora. “Pero kung hindi ko gagawin ‘to, mauulit ang lahat.”

⸻

Habang naghihintay siya ng sagot mula kay Clara, sinubukan niyang itutok muli ang sarili sa trabaho at sa pagiging ina.

Ngunit kahit anong pilit, hindi na niya kayang balewalain ang malamig na distansya sa pagitan nila ni Xavier.

Tuwing gabi, pareho silang nasa ilalim ng iisang bubong, pero tila dalawang estranghero.

Si Xavier, laging nakatutok sa laptop o nasa telepono.

Si Aurora, tahimik na nagmamasid — bawat galaw, bawat salita, bawat paghinga nito.

Minsan, napatingin si Xavier sa kanya.

“Are you okay?” tanong nito.

Ngumiti siya. “Of course. Why wouldn’t I be?”

“Parang… iba ka nitong mga araw.”

“Maybe I just finally learned to stop asking questions,” sagot niya, malamig pero mahinahon.

Hindi na nagsalita si Xavier. Pero ang mga mata nito — parang nagtatago ng kaba.

He can feel it, naisip ni Aurora. He knows I’m not the same woman anymore.

⸻

Isang hapon, habang nasa veranda siya, dumating ang tawag ni Clara.

“Aurora, you were right,” sabi nito. “There’s something off.”

“Ano’ng nahanap mo?”

“Lilith is living in a private villa under Xavier’s business subsidiary. He’s been transferring funds monthly — disguised as ‘charitable support.’ At may record ng multiple hotel bookings na sabay ang pangalan nila.”

Nanlambot ang tuhod ni Aurora.

Hindi na siya umiyak. Wala nang luhang natira.

“Thank you, Clara,” mahinahon niyang sagot. “Can you send me copies of everything?”

“Of course. Pero Aurora… what are you planning to do?”

“Hindi ko pa alam,” sagot niya. “Pero siguradong hindi na ako magiging tahimik.”

⸻

Kinagabihan, dumating si Xavier na lasing.

Tahimik lang si Aurora habang pinagmamasdan ito.

“Hindi mo ba ako kakausapin?” tanong ni Xavier, lasing ang tinig.

“Ano’ng gusto mong pag-usapan?”

“About us. Parang… ang layo mo nitong mga araw.”

Ngumiti siya — mapait, pero maganda pa rin.

“Funny. You never noticed when I was close, but now you feel it when I’m far.”

Tumingin si Xavier, pero walang masabi.

Lumapit siya, hinawakan ang kamay ni Aurora. “I’m trying, Aurora.”

“Trying to what?” malamig niyang tanong. “To love me again? Or to make me blind again?”

Tahimik.

Ilang segundo lang, pero parang tumigil ang mundo.

Binitiwan ni Aurora ang kamay niya at dahan-dahang tumalikod.

“Good night, Xavier. You have an early meeting tomorrow, right?”

Umalis siya patungong kwarto ni Amara, iniwan si Xavier sa dilim ng sala.

At sa unang pagkakataon, hindi na siya lumingon.

⸻

Pagkapasok niya sa silid, nakita niyang mahimbing pa ring natutulog ang anak.

Lumuhod siya sa tabi ng kama at hinaplos ang buhok nito.

“Amara,” bulong niya, “this time, Mama will protect you. I promise.”

Habang pinagmamasdan ang bata, naramdaman niyang unti-unti nang nawawala ang takot — napapalitan ng tiyak na determinasyon.

Ngayon, alam na niya ang lahat: ang mga lihim, ang mga kasinungalingan, at ang mga taong kailangan niyang harapin.

Hindi na siya si Aurora na umiiyak sa dilim.

Ngayon, siya na ang liwanag na kayang sunugin ang dilim ng nakaraan.

⸻

Sa labas ng bintana, tumigil na ang ulan.

Ang buwan ay muling lumitaw, bilog at maliwanag.

Habang tinitingnan niya ito, bumulong siya sa sarili — halos hindi marinig, pero puno ng lakas:

“This time, I’ll be the storm.”

At sa katahimikan ng gabi, nagsimula na ang tunay na laban —

ang laban ng isang pusong muling isinilang,

ng isang inang handang ipaglaban ang anak,

at ng isang asawang hindi na kailanman magpapaloko.