Chapter 4 – Ang Babaeng Muling Nabuhay

Chapter 4 – Ang Babaeng Muling Nabuhay

Tahimik ang buong mansyon ng mga Steele nang magising si Aurora nang maaga.

Ang hangin ay malamig, at sa labas ay tila may bagong simula — pero para sa kanya, iyon ay simula ng isang tahimik na digmaan.

Tumayo siya sa harap ng salamin, pinagmasdan ang sarili.

Hindi na siya ang babaeng laging umiiyak sa ilalim ng unan. Hindi na siya ang asawa’t inang pilit pinapaniwala ang sarili na okay lang ang lahat.

Ngayon, sa kanyang mga mata ay may apoy — kalmado pero hindi mapapatay.

Isinuot niya ang simpleng blouse, itinali ang buhok, at huminga nang malalim.

Let’s see, Xavier… how you like playing games when I start to move my pieces.

⸻

Habang abala sa agahan si Xavier, mahinahon siyang bumaba, dala ang ngiti na tila walang alam.

“Good morning,” bati niya.

“Morning,” tugon ng lalaki, habang nakatutok sa tablet. “I’ll be late tonight. May meeting sa headquarters.”

“Oh?” ngumiti siya, tila inosente. “Another meeting… like the one last night?”

Bahagyang napatingin si Xavier, pero agad din itong ngumiti. “Business, Aurora. Alam mo ‘yan.”

“Of course,” sagot niya, sabay higop ng kape. “Just making sure we’re both honest this time.”

Tahimik.

Ang maikling sagot na iyon ay parang kutsilyong tumusok sa pagitan nila.

⸻

Pag-alis ni Xavier, agad siyang pumunta sa opisina ni Clara.

Nasa kamay niya ang envelope na naglalaman ng lahat ng ebidensya — mga resibo, larawan, transaksyon, at mga dokumentong magpapatunay sa relasyon ni Xavier at ni Lilith.

Pagdating niya, sinalubong siya ni Clara.

“Aurora, sigurado ka bang gusto mo pang lumalim dito? Kung lalabas ‘to, malaking iskandalo ‘yan.”

“I know,” mahinahon niyang sagot. “Pero kailangan kong makita kung hanggang saan nila ako ginago.”

Binuksan ni Clara ang laptop at ipinakita ang mga bagong natuklasan.

“Aurora, may property si Xavier sa pangalan mo — pero sa documents, nakalagay na ikaw ay ‘deceased.’”

Natigilan si Aurora. “What do you mean, deceased?”

“Ibig sabihin… legally, patay ka na.”

Nalaglag sa kanyang mga daliri ang hawak na ballpen.

Parang biglang lumabo ang paligid.

Patay na ako… sa papel pa lang, wala na akong karapatan.

“Ginawa niya ‘to,” mahinang sabi ni Aurora. “Ginawa niya para burahin ako.”

⸻

Habang naglalakad siya pauwi, paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang sinabi ni Clara.

Ang lahat ay maingat na pinagplanuhan.

Ang pangalan niya, ang mga ari-arian, pati ang pagkakakilanlan niya bilang asawa — unti-unting binura ni Xavier, habang abala siya noon sa pagiging mabuting ina.

Ganito pala ang laro mo, Xavier.

Habang nakangiti ako, binubura mo ako.

Pagdating niya sa bahay, sinalubong siya ni Amara.

“Mommy, can we go to the park?” tanong ng bata, masigla.

Ngumiti si Aurora at yumuko para halikan ito sa noo.

“Of course, sweetheart. Mommy just needs to take care of something first, okay?”

Pag-akyat niya sa kwarto, binuksan niya ang laptop at nagsimulang gumawa ng kopya ng lahat ng files.

Gumawa siya ng backup, inilagay sa isang hidden drive, at inilagay iyon sa isang sekyretong compartment ng drawer — isang lugar na alam niyang hindi kayang hanapin ni Xavier.

⸻

Kinagabihan, dumating si Xavier.

Tahimik pa rin si Aurora, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya.

“Kamusta ang meeting?” tanong niya habang inaayos ang mga baso sa mesa.

“Productive,” sagot ni Xavier. “Ikaw, kumusta ang araw?”

“Peaceful,” tugon niya, sabay tingin sa kanya. “I like peaceful things now. They help me think.”

“Think about what?” tanong ni Xavier, kunwaring interesado.

“About people,” sagot niya. “How easily they can lie… and how easily I can make them tell the truth.”

Natigilan si Xavier.

Pero bago pa man siya makasagot, ngumiti si Aurora — ngiting parang walang bahid ng galit.

“Dinner’s ready.”

⸻

Sa sumunod na araw, sinimulan ni Aurora ang unang hakbang ng kanyang plano.

Tinawagan niya ang dating abogado nila — si Atty. Rivas — at nagpanggap na gusto niyang ayusin ang ilang property papers.

Ngunit ang totoo, gusto niyang malaman kung totoo nga bang “patay na siya sa papel.”

At totoo nga.

“Aurora,” sabi ng abogado, “I don’t know how this happened, pero may death certificate na nakarehistro sa pangalan mo. Two years ago.”

“Who filed it?”

“Anonymous entry — pero may signature code na ginagamit lang ng corporate offices ni Xavier.”

Tahimik lang siya.

Wala nang luha, wala nang sigaw.

Tanging katahimikan na may halong apoy.

“Thank you, Attorney. I’ll handle this myself.”

Pagkababa ng tawag, marahan siyang ngumiti.

“Good,” bulong niya. “Now I know how to start burning everything down.”

⸻

Pag-uwi niya, dumiretso siya sa kwarto ni Amara.

Nakita niya ang bata, tahimik na nagdo-drawing sa sahig.

“Mommy, look,” sabi ni Amara, sabay pakita ng drawing — tatlong tao na magkahawak-kamay.

“That’s me, you, and Daddy.”

Napangiti si Aurora. “It’s beautiful, anak.”

Pero habang pinagmamasdan niya ang larawan, nakaramdam siya ng kirot.

Paano kung mawala na lahat ito? Paano kung ito lang ang kaya kong iligtas?

Lumuhod siya at niyakap si Amara nang mahigpit.

“Always remember, Mommy loves you. More than anyone, more than anything.”

Ngumiti si Amara, walang kamalay-malay sa bagyong paparating.

⸻

Kinagabihan, habang natutulog ang lahat, tahimik na umalis si Aurora.

Dinala niya ang kopya ng mga dokumento at nagtungo sa rooftop ng lumang opisina ni Xavier — ang dating simula ng lahat.

Doon, pinanood niya ang mga ilaw ng siyudad.

Ilang taon na siyang nakulong sa mga ilusyong iyon — kayamanan, kasal, kapangyarihan.

Ngayon, alam na niya: wala itong halaga kung kapalit ay ang sarili niyang pagkatao.

Habang humahampas ang malamig na hangin, nagsimula siyang mag-record sa cellphone.

“This is Aurora Steele. If you’re watching this, it means the truth has finally come out.

I was erased. My name, my rights, my life. But I’m taking them back — one secret at a time.”

⸻

Maya-maya, tumunog ang cellphone niya — mensahe mula kay Clara:

Clara: Aurora, one more thing. Someone’s been following me. I think they know I’m helping you.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi na ito simpleng paghihiganti — may gumagalaw sa likod ni Xavier, mas malalim, mas delikado.

So it begins…

Ngumiti siya, pero ang ngiti ay malamig — parang yelo sa gitna ng apoy.

“This time, Xavier,” bulong niya sa hangin, “you’ll wish I stayed dead.”