Chapter 3 – Sa Likod ng Katahimikan (Part 1)

Sa Likod ng Katahimikan (Part 1)

Tahimik ang buong bahay nang magising si Aurora kinabukasan. Ang mga sinag ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa mga kurtinang kulay ginto, pinupuno ng mainit na liwanag ang malawak na silid. Dati, ito ang umagang pinakagusto niya — kapag bumabangon si Xavier para maghanda sa trabaho, si Amara ay naglalaro sa gilid ng kama, at siya naman ay magtitimpla ng kape habang pinapanood ang kanyang mag-ama.

Ngunit ngayong araw, kakaiba ang pakiramdam. Parang may malamig na hangin na dumadampi sa puso niya.

Umupo siya sa gilid ng kama, pinagmamasdan ang sariling repleksyon sa salamin. Pareho pa rin ang mukha — ang mga mata, ang balat, ang buhok — pero iba na ang tingin. I’m not the same woman anymore, sabi niya sa isip. “Hindi na ako si Aurora na natatakot, na umaasa.”

Sa ibaba, naririnig niya ang kaluskos ng mga yapak ni Amara.

“Mama!” tawag ng bata, sabay halik sa pisngi ng ina. “Nagising ka na po! I made breakfast with Yaya Mila!”

Ngumiti si Aurora, pilit man, pero totoo sa puso. “Talaga? Ang sipag naman ng baby ko.” Kinuha niya sa mga kamay ni Amara ang tray na may pancake, scrambled eggs, at juice — medyo magulo, pero puno ng pagmamahal.

Habang kumakain silang mag-ina, napatingin siya sa pinto ng opisina ni Xavier sa kabilang dulo ng hallway. Sarado iyon, gaya ng lagi. Dati, hindi niya pinapansin iyon — pero ngayon, alam niyang doon nagsisimula ang mga lihim.

“Si Daddy, tulog pa?” tanong ni Amara.

“Baka maaga siyang umalis, baby,” sagot ni Aurora, sabay haplos sa buhok ng anak. Pero sa loob niya, may bumubulong: No. He didn’t just leave early. Something’s different.

⸻

Pagkatapos nilang mag-almusal, naglakad siya sa hardin. Ang mga rosas ay muling namulaklak — simbolo ng bagong simula. Pero sa bawat petal na nahuhulog, pakiramdam ni Aurora ay paalala iyon ng mga panahong nawala.

Naupo siya sa garden bench, tahimik na nagmamasid. Sa mga mata ni Amara, nakikita niya ang dahilan ng kanyang pagbabalik.

“Hindi ko hahayaang maulit,” bulong niya sa hangin. “Hindi na.”

Ngunit habang pinapanood niya ang anak na naglalaro sa damuhan, may dumaan sa driveway — isang itim na kotse, pamilyar.

Lumabas ang driver ni Xavier, bitbit ang isang maliit na paper bag at isang bouquet ng puting lilies.

“Para kay Sir daw po,” sabi ni Manang Mila habang inilalagay iyon sa mesa. “May nagpapadala tuwing umaga, Ma’am. Hindi ko lang alam kung kanino galing.”

Napakunot ang noo ni Aurora. “Tuwing umaga?”

“Opo. Wala naman pong note. Basta iniiwan lang ng courier.”

Kinuha ni Aurora ang lilies. Amoy pa lang, parang may humaplos sa kanyang alaala — isang gabi, isang bulaklak, at isang pangako na hindi tinupad.

Sa ilalim ng bouquet, may maliit na card na halos hindi napansin ni Mila. Sa manipis na tinta, may nakasulat:

‘To my constant inspiration — thank you for last night.’

Sandaling natigilan si Aurora. Bumilis ang tibok ng kanyang puso, pero hindi dahil sa galit — kundi sa takot. Alam niya kung saan papunta ang ganitong mga simula.

Pinisil niya ang sulat hanggang sa magusot ito.

So it begins again.

⸻

Lumipas ang mga araw na may parehong pattern — tahimik si Xavier tuwing umaga, laging umaalis bago mag-alas-siyete, at umuuwi nang hatinggabi. Kapag tinanong ni Aurora kung saan siya galing, simple lang ang sagot:

“Work.”

Walang paliwanag. Walang sulyap. Walang init.

Pero ngayong siya ay may alam na — alam niya kung paano basahin ang katahimikan.

Isang gabi, habang natutulog si Amara, dahan-dahan siyang bumaba mula sa kwarto. Nakasindi lang ang maliit na ilaw sa sala, at ang tunog ng malambot na ulan sa labas ay parang musika ng mga lihim.

Binuksan niya ang telepono ni Xavier na naiwan sa mesa. May password.

Ngunit hindi siya nagdalawang-isip. Ang Xavier na kilala niya noon, laging pareho ang password: Amara1123.

Tama siya.

Bumukas iyon.

Habang binabasa niya ang mga mensahe, unti-unti niyang naramdaman ang panginginig sa kanyang mga daliri.

Lilith: “Thank you for last night. Hindi ko akalaing ganito pa rin tayo after all these years.”

Xavier: “You always knew how to make me forget.”

Lilith: “And you always knew how to make me feel alive.”

Parang tinamaan ng kidlat si Aurora. Nawala ang hangin sa kanyang dibdib, at napaupo siya sa malamig na sahig.

“Hindi pa rin tapos,” bulong niya, halos pabulong sa dilim. “Ni hindi pa man nangyayari lahat, inuulit mo na.”

Sa unang pagkakataon simula nang muling isilang, naramdaman niyang bumalik ang dating sakit — pero hindi na siya ang dating Aurora na umiiyak.

Ngayon, tahimik siya. Malamig. Mapanuri.

⸻

Kinabukasan, kumilos siya na parang walang nangyari.

Naglutong muli ng pancake para kay Amara, tinimplahan ng kape si Xavier, at ngumiti habang pinagmamasdan itong nagbibihis.

“May meeting ka na naman?” tanong niya, kalmadong tono.

“Oo,” sagot ni Xavier, hindi man lang tumingin. “Out of town. Baka gabihin ako.”

“Ganun ba?” tumango siya, sabay abot ng kape. “Ingat ka, ha. At wag mong kalimutan ‘to.”

Iniabot niya ang bouquet ng lilies.

Napatingin si Xavier. “Saan galing ‘to?”

“Akala ko, ikaw ang makakasagot niyan,” malamig niyang sagot. “Dumating tuwing umaga, para sa’yo.”

Tahimik si Xavier sa loob ng ilang segundo bago ngumiti — pilit. “Siguro may admirer lang sa opisina. Don’t think too much about it.”

Ngumiti si Aurora. “Of course. Just… be careful, darling. Flowers sometimes come with thorns.”

Lumabas si Xavier, at nang marinig niya ang pagsara ng pinto, saka lang niya hinayaan ang luha na dumaloy sa kanyang pisngi. Hindi dahil sa kahinaan, kundi dahil sa bigat ng katotohanang alam niyang muling nabubuo — ang kasinungalingang minsang sumira sa kanya.

Ngunit ngayong alam niya ang simula, maaari na niyang baguhin ang wakas.

⸻

That night, nang mahimbing na ang lahat, binuksan niyang muli ang kanyang maliit na drawer sa bedside table. Doon nakatago ang isang lumang kuwaderno — ang journal na sinimulan niya mula nang siya’y muling isinilang.

Binuksan niya ito, at sa pahina kung saan nakasulat ang petsa ng araw na iyon, sinimulan niyang isulat ang mga salita:

“Ang mga bituin ay muling nagbago. Ang mga anino ay nagsisimula nang gumapang. Ngunit ngayong alam ko na kung saan nagmumula ang dilim, ako na mismo ang magdadala ng liwanag.”

Sa ilalim ng mga salitang iyon, naglagay siya ng isang pangalan:

Lilith Steele.

At sa tabi nito, isang maikling linya —

“You won’t win this time.”

⸻

Habang binabasa niya ang mga nakaraan, nakaramdam siya ng kakaibang lamig. Sa labas, humihip ang hangin, at tila may mga matang nakamasid mula sa dilim.

Ngunit hindi siya natakot.

Sa halip, ngumiti siya — ang ngiting hindi ng isang babae na sugatan, kundi ng isang babaeng handa nang gumanti.

Ang laban ay hindi pa nagsisimula, ngunit sa puso ni Aurora, alam niyang unti-unti na niyang nabubuksan ang mga pinto ng katotohanan.

At sa sandaling tuluyang bumukas ang mga iyon — wala nang makakapigil sa kanya.