Masuk“Ang Labanan ng Dugo at Kapangyarihan” Tumigil ako sa gitna ng silid, hawak ang kamay ni Clara, ramdam ang init at tibok ng kanyang puso. “Clara… ready ka na ba?” tanong ko, mahina ngunit puno ng determinasyon. Ngumiti siya nang mahina. “Ready, Mommy.” At doon ko nakita—hindi siya simpleng bata. May liwanag sa kanyang mata, kahit pagod at takot. May tapang na mas malakas pa kaysa sa galit ni Lilith. Si Lilith, nakatayo sa kabilang dulo ng silid, nakangiti, tila nasisiyahan sa aming tapang. “Very well, Aurora,” malamig niyang sabi, “let’s see kung gaano ka katatag.” Ang aura niya ay nagliwanag, isang halo ng dilim at apoy, na tila kumakain sa liwanag ng paligid. Ang mga hologram sa paligid namin ay nagbago, naglilipat ng imahe, nagbabago ang silid—parang mundo na kontrolado ng galit niya. Ngunit ako… ramdam ko rin ang pagbabago sa sarili ko. Ang marka sa balat ko ay kumikilos, umaapaw ng init at kapangyarihan. Hindi na ako takot. Handa na akong harapin an
“Ang Pagsisimula ng Panata”Nakatayo ako sa harap ni Clara, hawak ang palad niya sa likod ng salamin.Ramdam ko ang init ng kanyang kamay sa bawat pulse,parang nag-uusap kami kahit may pader sa pagitan namin.“Baby…” bulong ko, halos walang boses.“Hindi kita iiwan. I’ll protect you. Lagi.”Ngunit alam ko rin… hindi sapat ang pangakong ito.Kailangan kong kumilos.Kailangan kong labanan ang mundo na nilikha ni Lilith,ang mundong itinakda para sa akin at sa anak ko.Tinitigan ko si Lilith sa kabilang bahagi ng silid.“Gusto mo ba ng Prime, Lilith?” tanong ko, mahina ngunit puno ng tapang.“Hindi mo makukuha. Hindi sa pamamagitan ng pananakot. Hindi sa pamamagitan ng anak ko. At higit sa lahat… hindi sa pamamagitan ng akin.”Ngumiti siya, parang alam na niya ang bawat galaw ko bago pa man ako kumilos.“Oh, Aurora…” malamig niyang sambit.“Kaya mo bang labanan ang lahat ng humahabol sa’yo? Kaya mo bang harapin ang katotohanang hindi ka nag-iisa?”Hindi ko siya tinignan.Naka
“Sa Ilalim ng Anino ng Dugo”Hindi ako lumingon.Hindi dahil ayaw ko siyang makita.Kundi dahil alam kong kapag ginawa ko—baka bumigay ako.Ang bawat hakbang ko palayo kay Xavier ay parang paghila ng sugat na hindi pa naghihilom. Ramdam ko ang bigat ng mga salitang hindi na niya nabawi, ng mga lihim na itinago niya, ng mga desisyong ginawa niya para sa akin—nang wala akong kaalam-alam.“Lumakad ka lang,” mahinang sabi ni Lilith sa tabi ko, parang hindi siya ang sanhi ng pagkawasak ng lahat.“Huwag kang lilingon. Hindi ka na babalik sa dating Aurora.”At tama siya.Hindi na ako ang babaeng minsang naniwala sa pag-ibig bilang kaligtasan.Hindi na ako ang inang handang magtiwala sa mundo para protektahan ang anak niya.Ako na ngayon ang babaeng binuhay muli ng kasinungalingan—at gigisingin ng katotohanan.⸻“Aurora…”Isang hakbang lang sana.Isang tawag pa sana.Pero hindi ko na hinintay ang kasunod.Narinig ko ang tunog ng pagbagsak ng tuhod niya sa sahig.Hindi ko alam kung ak
“Ang Tunay na Prime” SA HARAPAN NG KATOTOHANAN Nakatayo ako sa pagitan ng dalawang impyerno— ang mga silid na puno ng A-Series sa likod ko, at ang nakangiting demonyong kapatid ko sa harap ko. Parang huminto ang hangin. Parang pati ang hallway, natakot huminga. “Bakit ka nandito, Lilith?” tanong ko, pilit pinipigilang manginig ang tinig ko. She tilts her head, halos amused. “Bakit hindi? You finally opened your eyes. Prime awakening, right? Gusto ko lang makita kung gaano ka handa.” “Handa saan?” “Handa para malaman ang totoo tungkol sa pagkamatay mo.” Napasinghap ako. At doon ako nakaramdam ng malamig na kirot sa spine ko. “T-tama na, Lilith. Hindi ko kailangan—” “Oh Aurora…” she interrupts softly. “Kailangan mo. Because kung hindi mo kaya ang sagot ngayon… masisira ka pag nakita mo si Clara.” Nanlaki ang mga mata ko. “Anong koneksyon ni Clara dito?” She smiles. “That, ate… is the only reason you were reborn.” ⸻ XAVIER (FROM BEHIND) “Aur
“Ang Lihim ng A-Series” ⸻ AURORA Hindi ko alam kung anong mas dapat kong katakutan— ang malamig na katahimikan ng pasilyo, o ang bigat ng katotohanang hindi ko pa kayang lunukin. A-Series. Mga kopya. Mga babaeng kamukha ko. Iisa ang mukha. Iisa ang katawan. Pero walang kaluluwa. Parang mga anino ng isang buhay na ninakaw sa akin nang hindi ko alam. Matalim na hangin ang humaplos sa balat ko habang naglalakad kami ni Xavier papunta sa susunod na silid. Hindi siya nagsasalita— hindi niya kayang tumingin sa akin. Good. Hindi ko rin alam kung ano ang gagawin ko kapag nagtagpo ang mga mata namin. “May sasabihin ako,” mahina niyang sambit. “’Wag muna,” sagot ko, hindi tumitingin. “Hindi pa ako handa makarinig ng dahilan mo.” Tahimik siya. Pero ramdam ko ang kirot sa bawat hakbang niya. Hindi ko alam kung nasasaktan siya dahil galit ako— o dahil alam niyang may mas malalim pa siyang tinatago. ⸻ XAVIER Hindi ko masisisi si Aurora kung galit s
“THE PIT OF TRUTH” ⸻ Falling Into the Dark “AURORA!!!” Xavier’s scream shattered the air as Aurora plunged into the darkness beneath the fractured floor. Her body fell— weightless, powerless— through a shaft colder than any night she had ever known. But she didn’t scream. Hindi siya sumigaw. Hindi siya humingi ng tulong. Hindi siya nagpakita ng kahinaan. Instead, Aurora curled her body, bracing for impact. Her mind raced faster than her heartbeat. I cannot die. Not now. Not again. She hit a metal grate — HARD. The sound rang through her bones. Then silence. Her lungs burned as she dragged in a breath, every muscle trembling. Pero buhay siya. Masakit, sugatan, nanginginig— pero buhay. She forced herself to sit up. And that was when she realized… She wasn’t in an ordinary basement. Hindi ito normal na pasilyo. Hindi ito lugar na walang gamit. Sa harap niya — illuminated by dim red emergency lights — lay a massive steel door.







