LOGIN"May recording ako ng gabing pinapirma kami." Nasa study pa rin si Luca De Silva, ang cellphone nasa tenga, ang original minute book nasa harap ng mesa, bukas sa pahina na may bilog na pula sa dalawang pirma. Si Jerome nasa gilid, hawak pa rin ang vault case, si Bella nasa may pintuan kasama si Amerie. Si Luca, kusang gumalaw ang kamay ibabaw ng minute book, bahagyang pinisil ang gilid ng pahina. Kapagdakay mahinahon siyang nagsalita."Kung ganoon, hindi kita tatawagan para pakiusapan," sabi ni Luca. "Tatawagan kita para protektahan." Dinig ang marahas na buntong-hininga sa kabilang linya, parang ilang araw nang hindi nakakatulog ang kausap. "Hindi mo alam ang pinapasok mo, Mr. De Silva," sabi ng dating board member. "Mali," sagot ni Luca, inilapat ang likod sa upuan ng study, nakatingin siya sa bintana. "Limang taon na akong nasa loob niyan. Ngayon lang ako nagsisimulang lumaban. At kapag lumaban ako, sinisigurado kong may matitira pa para sa pamilya ko."Hindi nakaimik ang b
"Pero alam ko kung sino ang nag-utos." Hindi agad nagsalita si Luca De Silva. Ang cellphone nasa tenga, ang kabilang kamay nasa ibabaw ng center table, bahagyang pinipisil ang gilid ng kahoy. Sa harap niya si Bella, si Amerie nakasandal sa hita niya, si Jerome nakatayo malapit sa p***o. "Magkita tayo," sabi ni Luca sa huli, ang boses mababa, kalmado. "Bukas. Ako ang pupunta sa iyo." Ibinaba niya ang tawag. Hindi na siya umupo. Hindi na bumalik sa sofa. Diretso siyang humarap kay Jerome. "Jerome," sabi ni Luca. "Sir," sagot ni Jerome, agad inilabas ang notebook. "Ayoko ng opinion," sabi ni Luca, inilapat ang folder ng board resolution sa mesa. "Ayoko ng hula. By sunrise, gusto ko nasa mesa ko ang forensic verification ng limang pirma na nasa resolution na ito." Bahagyang inilapat ni Jerome ang ballpen sa papel. "Government examiner o private, Sir?" tanong ni Jerome. "Pareho," sagot ni Luca, diretsong nakatingin sa kanya. "Government at private. Kapag pareho ang naging resulta,
"Attorney... limang taon na akong naghahanap ng sagot. Ngayong gabi, isa lang ang hihilingin ko sa inyo. Huwag ninyo akong kaawaan. Sabihin ninyo lang ang totoo."Pagbukas ng pinto, iyon agad ang bungad ni Luca De Silva. Alas nuebe ng gabi sa isang lumang subdivision sa Quezon City. Ang gate may bahagyang kalawang sa gilid. Sa likod ni Luca si Jerome, hawak ang brown folder.Nakatayo sa may hamba ang abogado, mga late fifties, naka simpleng polo, ang reading glasses nakasabit sa dibdib."Luca De Silva," sabi ng abogado. "Ikaw ang asawa ni Sofia.""Ako nga," sagot ni Luca. "At ikaw ang huling legal adviser na nakausap niya bago ang Flight 702.""Pumasok kayo," sabi ng abogado.Simple lang ang sala, may estante na puno ng law books, may amoy ng lumang papel at bagong timplang kape."Hindi ko siya nakalimutan," sabi ng abogado pagkaupo. "Hindi dahil asawa mo siya. Kundi dahil siya lang ang taong nagtanong sa akin kung legal ba ang isang appointment.""Ano ang gusto niyang malaman?" tanon
"Hindi si Leon."Walang ingay sa buong sala maliban sa electric fan. Si Luca nanatili sa harap ni Carlo Fernando, ang folder hawak nang mahigpit, ang balikat bahagyang nakaangat."Kung hindi si Leon," sabi ni Jerome sa mahinang boses, hawak pa rin ang notebook, "sino ang legal adviser na nakita ninyo sa telebisyon?"Inilapat ni Carlo ang palad sa armrest at pinisil ang tela na parang kumukuha ng lakas para maalala."Hindi ko na maalala ang pangalan," sagot ni Carlo. "Pero sigurado akong adviser siya ng De Silva Foundation. Corporate event. May oath taking. May camera. Nandoon siya sa likod ng mga opisyal. Naaalala ko kasi sinabi ng asawa ko habang nanonood kami, 'Siya yung lalaking nakita mo noon sa may gate ng Records.'"Sumandal si Luca sa sofa, pero ang mata hindi umalis kay Carlo. "Mr. Fernando," sabi ni Luca, kalmado pero may diin, "kung may makita kayong picture ng mga legal advisers namin, makikilala ninyo ba siya?""Oo," sagot ni Carlo. "Hinding hindi ko makakalimutan ang muk
"Paano po ninyo nalaman ang pangalan ng asawa ko?"Hindi agad sumagot si Carlo Fernando. Ilang segundo siyang nanatili sa hamba ng pinto, ang palad nakapatong sa kahoy, ang daliri bahagyang pinisil ang lumang barnis. Ang init ng alas dos dumadaan sa dahon ng mangga at gumuguhit ng anino sa semento ng bakuran. Sa likod niya, ang electric fan sa sala gumagawa ng mahinang ugong."Dahil dalawang araw bago ang Flight 702," sabi niya sa mababang boses, "nagkita kami ng asawa mo. Sa Records Office."Si Jerome bahagyang nabitawan ang strap ng bag. Si Luca nanatili sa tayo, pero ang hawak niya sa gilid ng leather folder dumidiin. Ang folder na iyon limang taon na niyang dala sa bawat opisina."Sigurado kayo?" tanong ni Luca. Hindi tumaas ang boses. Bawat salita may bigat ng taong sanay kumuha ng malinaw na sagot."Hinding-hindi ko siya makakalimutan," sagot ni Carlo. "Iba siya. Iba ang tanong."Pinapasok sila ni Carlo sa sala. Simple lang ang bahay. Lumang sofa na may crochet na sapin na kupas
"Sino ang naunang naghanap sa kanya?"Sandaling walang sumagot sa kabilang linya. Parang pinutol ang hangin sa loob ng library. Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita ang babae mula sa Records Office, ang boses bumaba at naging maingat."Sir... wala na po akong puwedeng sabihin sa telepono."Nawala ang tawag. Naiwan ang paulit-ulit na dial tone na kumalat sa buong library, sumasayad sa mataas na kisame at bumabalik sa mga estanteng may leather-bound folders.Si Jerome ang unang kumilos, pinatay ang loudspeaker at ibinalik ang telepono sa ibabaw ng mahogany table. Ang ballpen nasa pagitan ng daliri niya, paikot-ikot na parang hindi mapakali."Sir... hindi normal 'yon," Sabi ni Jerome, ang mata nasa teleponong patay na.Hindi inalis ni Luca ang kamay sa ibabaw ng mesa, ang wedding ring bahagyang lumulubog sa kahoy. Ang panga niya naka-lock, ang mata nakatuon pa rin sa lugar kung saan nanggaling ang boses."Hindi," sagot ni Luca, mababa ang boses pero buo at may bigat. "May iban







