LOGINIkatlong araw.Hindi ko na kaya. Parang may sumasaksak sa aking tiyan. Umiiikot ang aking ulo sa tuwing tumatayo ako. Walang lakas ang aking katawan, parang lahat ng buto ko ay pinalitan ng bulak. Nakahiga ako sa aking maliit na kama, nakatitig sa bitak na kisame, at nagtatanong sa aking sarili kung hahayaan nga ba talaga ako ni Leon na mamatay dito.Bigla, narinig ko ang tunog ng sasakyang pumapasok sa tarangkahan ng mansyon.Pinilit kong bumangon. Nanghina ang aking katawan. Unti unting umikot ang mga dingding ng kwarto. Kumapit ako sa mesa, sa frame ng pinto, sa kahit anong kaya kong abutin.Naglakad ako papunta sa sala nang may paguugoy ugoy na mga hakbang.Nakatayo si Leon sa gitna ng kwarto. Maayos pa rin ang kanyang itim na suit, pero maluwag na ang kanyang kurbata."Maligayang pagdating sa bahay," mahina kong wika. Yumuko ako.Tinitigan ako ni Leon mula sa dulo ng aking buhok hanggang sa dulo ng aking mga paa. Alam kong nakakaawa ang itsura ko, gusot ang buhok, gusot ang damit
Ikalawang araw na walang si Leon.Nagising ako na pumipitik ang aking tiyan sa gutom. Hindi ako gaanong kumain kahapon. Isang baso ng mainit na gatas at kalahating piraso ng tinapay lamang ang aking kinuha mula sa kusina dahil walang kasambahay na nangahas lumapit sa akin.Lahat sila ay takot kay Leon.Naglakad ako papunta sa kusina. Lalong lumakas ang pagtunog ng aking tiyan. Binuksan ko ang malaking pilak na ref.Walang laman.Isinara ko ang ref. Naglakad ako papunta sa mga aparador ng kusina. Isa isa kong binuksan ang mga pintuan ng kahoy na aparador.Walang laman. Walang laman. Walang laman.Tumayo ako sa gitna ng malawak at marangyang kusinang iyon na may gutom na tiyan."May tao ba rito?" Sumigaw ako ng tawag.Isang lalaking nasa katanghaliang gulang na may mataas na puting sumbrero ang lumabas mula sa likurang silid. Iyon ang chef ng mansyon, isang propesyonal na chef na binabayaran ni Leon nang malaki upang magluto para sa kanya."Anong kailangan ninyo, Binibining Ana?" tanong
Kinabukasan.Mabigat pa rin ang aking ulo na parang may maliit na martilyo na pumupukpok mula sa loob. Mapait ang aking bibig at walang lakas ang buo kong katawan.Nakatayo si Leon sa harap ng malaking salamin sa sulok ng kwarto. Nakasuot na siya ng kanyang maayos na itim na suit, kulay abong kurbata na nakapulupot nang perpekto sa kanyang leeg. Ang kanyang maitim na itim na buhok ay maayos na nakaayos paatras. Walang ekspresyon ang kanyang mukha gaya ng dati.Hindi siya lumingon nang ako ay bumangon.Umupo ako sa gilid ng kama. Unti unting bumalik ang mga alaala kagabi, tulad ng mga pira pirasong puzzle na nakakalat.Ang billiard table. Ang mga daliri ni Leon. Ang aking mga bastos na salita.Isabay ninyo ang tatlong titi ninyo!Tinakpan ko ang aking mukha gamit ang dalawang kamay dahil sa hiya."Gising ka na," wika ni Leon. Hindi pa rin lumingon.Hindi ako makasagot. Para bang nakasara ang aking bibig.Natapos ni Leon ang pagkabit ng mga butones ng kanyang kamiseta, at pagkatapos ay
Inamoy ni Adrian ang baso ng juice na kalahati pa ang laman sa ibabaw ng mesa. Pumikit ang kanyang mga mata."Ito ay hindi ordinaryong orange juice. Nakakaamoy ako ng kakaiba rito. May halong ibang bagay.""Pero ang malinaw, hindi magsasalita si Ana nang ganyan kung siya ay nasa tamang pag iisip," wika ni Sebastian.Tumawa ako nang palihim sa ibabaw ng billiard table. Umikot ang aking ulo. Ang berdeng mesa sa ilalim ko ay parang alon, umaangat at bumababa, umaangat at bumababa. Umiinit ang aking katawan, sobrang init, na parang may apoy na nagniningas mula sa loob."Honey..." Hinawakan ko ang braso ni Adrian na pinakamalapit. "Gusto kong isabay ang tatlong titi ninyo, hahahahaha!"Umatras si Adrian nang isang hakbang. Ang kanyang karaniwang masayang mukha ay naging seryoso."Ana, wala ka sa tamang pag iisip. Umupo ka muna. Huwag kang kumilos," wika niya."Nasa tamang pag iisip ako! Nasa tamang pag iisip na ako!" Tumawa ako muli. Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang sinasabi
Gabi na.Kakatapos ko lang maligo at magpalit ng damit. Ang aking mga tahi ay nagsisimula nang gumaling, pero masakit pa rin kapag masyadong mabilis ang kilos ko.Nakaupo ako sa sala, nagbabasa ng lumang nobela na nabasa ko na nang maraming beses, nang may dalawang sasakyan na pumasok sa tarangkahan ng mansyon.Sina Adrian at Sebastian.Sabay silang dumating, gaya ng lagi. Si Adrian ay nakasuot ng puting long sleeved na kamiseta na nakarolyo hanggang siko, itim na pantalon na tela, ang kanyang medyo mahabang buhok ay maayos na nakaayos paatras. Si Sebastian sa kanyang tabi ay nakasuot ng dark blue na polo shirt na bumabakat sa kanyang malapad na dibdib, dark na maong, at itim na leather jacket na hinubad niya pagkapasok pa lamang ng bahay."Magandang gabi, Mahal!" bati ni Adrian sabay wave sa akin.Ngumiti lamang si Sebastian.Nakatayo na si Leon malapit sa billiard table sa sulok ng kwarto. Inaayos niya ang mga bola gamit ang isang kamay."Late kayo," malamig na wika ni Leon."Traffi
Dumiretso ang sasakyan palayo sa mansyon patungo sa bahay ng ama ni Leon. Tahimik akong nakaupo sa upuan ng pasahero, paminsan minsa'y pinupunasan ang aking basang pisngi.Nagmaneho si Leon gamit ang isang kamay, ang kabilang kamay ay may hawak na telepono na paminsan minsa'y nag vivibrate.Biglang, tumunog ang telepono ni Leon. Sinagot niya ito nang walang imik, nakinig sandali, at pagkatapos ay humugot ng mahabang hininga, napakahaba, na parang nakarinig siya ng hindi magandang balita."Sige," maikli niyang wika. "Sa susunod na lang."Nag end ang tawag. Lumiko ang sasakyan sa susunod na kanto, hindi patungo sa bahay ng kanyang ama, kundi bumalik sa direksyon ng sentro ng lungsod."May mahalagang bisita ang aking ama," wika ni Leon nang hindi ako tinitignan. "Kanselado ang okasyon ngayong araw na ito."Tumigil ang sasakyan sa harap ng isang maliit na kapehan sa gilid ng kalsada. Hindi marangyang kapehan tulad ng karaniwang pinupuntahan ni Leon. Isang simpleng kapehan na may mga kahoy
Humingi ng tawad si Leon sa pangalawang pagkakataon.Nakatayo pa rin ako na nakatalikod sa kanya, naninigas ang aking likuran, nakakuyom ang aking mga kamao sa gilid ng aking katawan. Tumutulo pa rin ang luha sa aking pisngi, hindi ko ito pinunasan. Hayaan niyang makita kung ano ang ginawa niya.Pe
Pag-aari niya.Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.Para b
Napabuntong-hininga ako nang malalim. Kapag si Clara ang nag-utos, kailangan kong sumunod. Kapag hindi ako pumunta, magagalit siya. Kabisa ko na kung gaano kasama ang kanyang galit—may mga bagay na lumilipad, ang kanyang mga salita ay mas matalim pa kaysa kutsilyo, at maaari niya akong palayasin sa
Ana's Pov.Nakaupo ako sa isang kahoy na bangko sa simbahan. Mahigpit kong hawak ang laylayan ng aking palda hanggang sa ito'y magusot. Nakatayo sa harapan ang nobyo kong si Max, suot ang maayos niyang itim na amerikana. Sa tabi niya ay si Sasha, ang matalik kong kaibigan mula nang unang dumating a






![Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
