Chapter 2

Napabuntong-hininga ako nang malalim. Kapag si Clara ang nag-utos, kailangan kong sumunod. Kapag hindi ako pumunta, magagalit siya. Kabisa ko na kung gaano kasama ang kanyang galit—may mga bagay na lumilipad, ang kanyang mga salita ay mas matalim pa kaysa kutsilyo, at maaari niya akong palayasin sa malaking bahay na ito.

Kaya naglakad ako sa mahabang pasilyo ng mansyon. Sa magkabilang dingding ay nakasabit ang mamahaling mga pintura na may kumikislap na gintong mga frame. Madalas kong iniisip kung magkano kaya ang halaga ng isang pintura. Marahil sapat iyon upang tustusan ang buhay ko nang isa o dalawang taon.

Dumaan ako sa malawak na sala, sa malaking kusina na hindi ko kailanman ginagamit dahil mayroon akong maliit na kusina sa likod ng aking silid. Dumaan din ako sa paikot na hagdanan na patungo sa mga silid ng pamilya Leon, isang lugar na hindi ko kailanman napupuntahan dahil isa lamang akong katulong.

Napakalawak ng likurang bahagi ng mansyon. May hardin na puno ng mga bulaklak na araw-araw inaalagaan ng hardinero. May puting gazebo na may malalambot na sofa sa loob, at sa dulo nito ay isang malinaw na asul na swimming pool na kumikislap sa ilalim ng sikat ng araw.

Naroon si Clara at lumalangoy.

Ang mahaba niyang buhok na kulay light brown ay basang nakadikit sa kanyang likod. Maganda at sanay ang kanyang paglangoy, parang isang sirenang ipinagmamalaki ang sarili. Alam kong sumali siya noon sa pambansang kompetisyon sa paglangoy at nanalo. Siyempre, kayang bilhin ng mayayaman ang lahat, kabilang ang pinakamahuhusay na coach sa paglangoy.

Huminto siya sa gilid ng pool nang makita niya ako.

"Sa wakas! Ang tagal mo naman."

"Pasensya na, ako kasi—"

"Tama na ang mga dahilan."

Itinuro niya ang isang lounge chair sa tabi ng pool.

"Nandoon ang swimsuit na inihanda ko para sa iyo. Magpalit ka na agad!"

Napalingon ako sa itinuro niya.

May nakahigang pulang bikini doon. Maliit iyon. Napakaliit. Tatsulok ang pang-itaas na may maninipis na tali, at ang pang-ibaba ay halos dalawang maliit na piraso lamang ng tela.

"Hindi ko puwedeng isuot iyan," sabi ko.

"Bakit?"

"Masyado iyang seksi, at hindi ako marunong lumangoy."

Naroon pa rin ang tatlong lalaki at naglalaro ng bilyar malapit sa pool. Ang berdeng mesa ay nasa isang bukas na pavilion na may bubong na salamin, ilang metro lamang ang layo mula sa kinatatayuan ko. Naririnig ko ang tunog ng mga bolang nagbabanggaan at ang mababang tawanan ng mga lalaki.

Ang ama ni Clara, si Ginoong Leon, ay may hawak na cue stick sa isang kamay. Hinubad na niya ang kanyang amerikana, at nakarolyo hanggang siko ang manggas ng kanyang polo, na nagpapakita ng matitipunong braso na hindi mukhang pag-aari ng isang matandang lalaki. Ang dalawa niyang kaibigan, kapwa nasa katanghaliang-gulang at may kahalintulad na anyo, ay nakatayo sa paligid ng mesa. Sila sina Adrian at Sebastian.

"Isuot mo na agad!"

"Hindi, Clara. Nahihiya ako."

"Nahihiya? Hindi ka nahihiyang magmukhang basurera araw-araw, pero nahihiya kang magsuot ng swimsuit?"

Nanatili akong tahimik.

Sumigaw si Clara.

"Isuot mo iyan ngayon din, Ana! O gusto mong palayasin kita sa bahay na ito? Maaari kong sabihin kay Papa na puro pagnanakaw ng pagkain sa kusina ang ginagawa mo!"

Napatingin ang tatlong lalaki.

Tumigil ang laro ng bilyar.

Ramdam ko ang kanilang mga tingin mula sa malayo—matatalim, mapanuri, na para bang nanonood ng isang nakaaaliw na palabas.

Ibinaba ni Ginoong Leon ang cue stick sa mesa. Lumapit siya sa pool nang may kalmado ngunit matatag na mga hakbang.

"Clara, ano ang nangyayari?"

Agad nagbago si Clara. Mula sa isang galit na dalaga ay naging isang spoiled na anak sa harap ng kanyang ama.

"Papa, ayaw sumunod ni Ana. Gusto ko lang naman siyang subukang lumangoy nang kaunti, pero paulit-ulit siyang tumatanggi."

Tumingin sa akin si Ginoong Leon. Matalim ang kanyang mga mata, na para bang kayang makita ang lahat ng dahilan at kasinungalingan. Yumuko ako at hindi naglakas-loob na tumingin pabalik.

"Ana, sundin mo siya. Hindi naman mahirap iyon."

"Pero, Ginoo—"

"Walang pero. Nagtatrabaho ka rito, at gagawin mo ang hinihingi ni Clara. Iyan ang napagkasunduan mula pa noong una."

Alam kong tama siya.

Sa madaling salita, malinaw ang kasunduan: bibigyan ako ng matitirhan at pagkain, at bilang kapalit ay tutulong ako sa mga gawaing-bahay at susunod sa mga kagustuhan ni Clara. Hindi man iyon nakasulat, ganoon na ang nangyayari sa loob ng dalawang taon.

Nanginginig ang aking mga kamay nang kunin ko ang pulang bikini mula sa upuan.

Naglakad ako patungo sa changing booth sa sulok ng hardin, na parang isang taong papunta sa sariling pagbitay.

Sa loob ng booth, tinitigan ko ang aking repleksyon sa salamin.

Magulo ang buhok ko dahil hindi ko man lamang naisuklay nang maayos buong araw.

Mataba ako.

Pangit ako.

Isinuot ko ang bikini.

Kakaiba ang pakiramdam ng pulang tela sa aking balat—masyadong lantad, masyadong nakabuyangyang.

Tinakpan ko ang aking dibdib gamit ang dalawang kamay nang lumabas ako sa booth, na para bang may maitatago pa iyon.

Tumawa si Clara nang makita ako.

"Diyos ko, ang pangit mo talaga."

Walang sinabi si Ginoong Leon, ngunit napansin ko ang bahagyang pag-angat ng sulok ng kanyang labi. Hindi ko alam kung ngiti ba iyon o karaniwang ekspresyon lamang.

Mabilis akong pumasok sa pool.

Malamig ang tubig at agad akong kinilabutan. Lumubog ako hanggang dibdib, nagpapasalamat na natatakpan nito ang karamihan sa aking katawan.

"Magta-toilet lang ako," sabi ni Clara habang umaahon mula sa pool. "Huwag kang aalis diyan."

Umalis siya at iniwan akong mag-isa sa malaking pool.

Bumalik ang tatlong lalaki sa kanilang laro ng bilyar. Paminsan-minsan ay sumusulyap sila sa akin bago muling ibaling ang pansin sa berdeng mesa.

Pagkaraan ng limang minuto, hindi pa bumabalik si Clara.

Sampung minuto.

Wala pa rin.

Nagsimula akong manginig sa lamig.

Parang lalo pang lumalamig ang tubig, o baka naman humihina na ang aking katawan. Nagsimulang manigas ang aking mga kamay at mamutla ang aking mga labi.

Nagpasya akong umahon.

Lumangoy ako patungo sa gilid ng pool at kumapit gamit ang dalawang kamay.

Sinubukan kong iangat ang aking katawan.

Ngunit dumulas ang aking paa.

Nawalan ako ng balanse at bumagsak pabalik sa tubig.

Sinubukan kong makaahon.

Sumisipa ako at kumakaway ang aking mga kamay sa kung saan-saan, ngunit para bang may sariling lakas ang tubig. Napasok ng tubig ang aking bibig. Umubo ako habang nasa ilalim ng tubig, at lalo lamang napuno ang aking mga baga.

Hindi ako marunong lumangoy.

Hindi dahil hindi ko gustong matuto.

Kundi dahil walang nagturo sa akin.

Noon, masyadong abala si Mama sa pagtatrabaho. At nang mamatay siya, mag-isa na lamang akong nabuhay.

Mas marami pang tubig ang pumasok sa aking ilong at mga tainga.

Naririnig ko ang mga tinig mula sa ibabaw, ngunit parang nanggagaling ang mga ito sa ibang mundo.

Sinubukan kong sumigaw.

Ngunit maliliit na bula lamang ang lumabas mula sa aking bibig at agad ding naglaho.

At nang magsimula akong mawalan ng malay...

Nang maramdaman kong parang sasabog na ang aking mga baga...

Nang magsimulang magdilim ang liwanag sa ibabaw at unti-unting lamunin ng kadiliman ang lahat...

May malaking kamay na humawak sa aking baywang.

Hinila ang aking katawan paitaas sa napakalakas na puwersa.

Sa isang hatak, nasa ibabaw na ako ng tubig.

Sa isa pang hatak, nasa gilid na ako ng pool.

Nabulunan ako at nagsimulang magsuka ng tubig mula sa aking bibig at ilong.

Paulit-ulit akong umubo habang hinihingal.

Parang nasusunog ang aking mga baga.

Akala ko mamamatay na ako noon, ngunit mabilis pa ring tumitibok ang aking puso.

May bisig na nakapulupot sa aking tiyan at hindi ako binibitawan kahit wala na ako sa panganib.

Sumulyap ako sa likuran.

Ang mukha ni Ginoong Leon ay nasa tabi ko mismo.

Basa ang kanyang mukha. Ang buhok niyang karaniwang maayos ang pagkakasuklay ay magulo na ngayon at nakalaylay sa kanyang noo.

Makapal ang kanyang mga labi, at ilang sentimetro lamang ang layo ng mga ito sa aking pisngi.

"Salamat po, Ginoo," sabi ko.

Hindi siya sumagot.

Sa halip, idinikit niya ang kanyang labi sa aking leeg.

Nanigas ako.

Pagkatapos ay bahagya niya akong kinagat.

Malambot ang kagat, ngunit nag-iwan ito ng bakas na nagpadala ng kakaibang panginginig mula sa aking leeg pababa sa aking gulugod.

Hindi ako makagalaw.

Hindi rin ako makapagsalita.

Pagkatapos ay inilapit niya ang kanyang labi sa aking tainga.

Ang init ng kanyang hininga ay nagpatayo sa lahat ng balahibo sa aking batok.

"Muntik ka nang mamatay," mahina niyang sabi, "at hindi ko gustong mawalan ng isang bagay na pag-aari ko."