Chapter 1

Ana's Pov.

Nakaupo ako sa isang kahoy na bangko sa simbahan. Mahigpit kong hawak ang laylayan ng aking palda hanggang sa ito'y magusot. Nakatayo sa harapan ang nobyo kong si Max, suot ang maayos niyang itim na amerikana. Sa tabi niya ay si Sasha, ang matalik kong kaibigan mula nang unang dumating ako sa lungsod na ito dalawang taon na ang nakalipas. Malaki na ang kanyang tiyan sa ilalim ng kanyang puting damit-pangkasal.

Dalawang buwan na ang nakalipas nang dumating si Sasha sa aking apartment. Nakaluhod siya habang humahagulgol.

"Ana, buntis ako, at si Max ang ama ng batang ito. Pakiusap, huwag kang magalit."

Hindi ako umiyak noon. Nanahimik lamang ako.

Hindi ko alam kung kanino ako dapat magalit. Kay Max ba, na laging sinasabing abala siya sa trabaho? O kay Sasha, na tuwing umaga ay kasabay kong umiinom ng kape habang ikinukuwento ang mga lalaking nanliligaw sa kanya?

At ngayon, ikinakasal na sila at naghahalikan sa altar.

Nagpalakpakan ang lahat.

Ang pamilya ni Max, ang pamilya ni Sasha, at ang mga kaibigang nakakakilala sa akin bilang "matalik na kaibigan ni Sasha."

Walang ni isa man ang lumingon sa akin.

Dahan-dahan akong tumayo at lumabas sa gilid na pintuan.

Sa labas, malakas na nag-vibrate ang aking telepono sa bulsa ng aking pantalon.

"Hoy, mataba! Pumunta ka sa mall ngayon din!"

Agad akong naglakad nang mabilis papunta sa mall. Inabot ako ng dalawampung minuto at hinihingal ako dahil sa sobrang bigat ng aking katawan. Pagdating ko roon, naghihintay na si Clara.

"Diyos ko, ang tagal mo naman," reklamo niya habang inaabot sa akin ang tatlong malalaking shopping bag. "Buhatin mo ito."

Binuhat ko ang lahat ng bag. Napakabigat ng mga ito at halos mahila pababa ang aking mga balikat.

Naglakad siya sa unahan ko gamit ang kanyang mamahaling sapatos habang ikinukuwento ang tungkol sa party kagabi sa isang nightclub na hindi ko pa kailanman napapasukan dahil ang halaga ng isang entrada roon ay sapat na para sa pagkain ko sa loob ng isang linggo.

Tahimik lang akong sumunod.

Paminsan-minsan ay inaayos ko ang mga bag na dumudulas sa aking balikat. Paminsan-minsan naman ay yumuyuko ako upang iwasan ang mga tingin ng mga taong nakakakita sa isang babaeng may magulong kulot na buhok na may dalang tambak ng mamahaling shopping bag sa kalagitnaan ng araw.

Pagdating namin sa harap ng mall, huminto si Clara sa drop-off area.

Ibinaba ko ang mga bag sa sementadong bangketa habang inaayos ang aking paghinga. Pakiramdam ko ay parang mahuhulog na ang aking mga braso sa sobrang pagod.

Makalipas ang ilang sandali, tatlong mamahaling sasakyan ang huminto sa mismong harapan namin.

Lumabas ang mga bodyguard mula sa mga sasakyang nasa unahan at likuran. Agad nilang binuksan ang mga pinto, at lumabas ang ilang nasa katanghaliang-gulang na lalaki na nakasuot ng mamahaling amerikana, makikintab na sapatos, at may mga mukhang halos walang bakas ng pagtanda.

Isa sa kanila ang ama ni Clara.

"Oh, nakalimutan ko pala, Ana."

Lumingon si Clara at naglabas ng ilang perang euro—dalawampu, limampu, at sampu—pagkatapos ay ibinato iyon sa akin.

Tumama ang mga perang papel sa kaliwa kong pisngi bago nahulog sa lupa.

Daang beses na niyang ginawa ang pangungutyang ito sa loob ng nakaraang dalawang taon.

Noon, nasasaktan pa ako.

Ngunit ngayon, wala nang mas masakit pa sa naranasan ko ngayong umaga nang makita kong pinakasalan ng nobyo ko ang aking matalik na kaibigan.

Yumuko ako.

Isa-isa kong pinulot ang mga perang papel at isinilid sa bulsa ng aking dyaket nang hindi man lamang binibilang.

Nang muli akong tumayo at pagpagin ang alikabok sa aking pantalon, nakasakay na si Clara sa sasakyan.

Ngunit bago tuluyang magsara ang pinto, may nakita akong bagay na nagpahinto ng aking paghinga.

Sa likurang upuan ng bawat sasakyan, nakatingin sa akin ang mga lalaking iyon.

Hindi ako makagalaw.

Pagkatapos, isa-isang nagsara ang mga pinto.

Sabay-sabay na umalis ang tatlong sasakyan, at naiwan akong mag-isa sa bangketa, may maruruming perang papel sa aking bulsa at amoy ng usok ng tambutso sa aking ilong.

Pagkaraan noon, bumalik ako sa mansyon.

Siyempre, hindi iyon ang mansyon ko.

Doon ako nagtatrabaho, sa bahay ng ama ni Clara.

Pagdating ko roon, binuksan ko ang pinto ng aking silid gamit ang isang susi na kinakalawang na.

At doon ako umiyak sa unang pagkakataon sa araw na iyon.

Kakasimula ko pa lamang pakalmahin ang aking sarili nang muling mag-vibrate ang aking telepono.

Akala ko mensahe iyon ni Clara.

Ngunit si Max pala.

"Alam kong nasa simbahan ka kanina. Nakita mo naman, hindi ba? Maganda si Sasha. Pero ikaw? Subukan mong suriin ang sarili mo. Pinili ng boyfriend mo ang ibang babae pero hindi mo pa rin naiintindihan kung bakit? Hindi mo man lang kayang alagaan nang maayos ang sarili mo. Pangit ka na nga, mataba ka pa! Pagkatapos nito, wala nang lalaking magkakagusto sa isang matabang babaeng katulad mo!"

Binasa ko iyon nang isang beses.

Pagkatapos ay muli.

Hindi iyon paghingi ng tawad.

Hindi rin pagsisisi.

Kundi isang insulto mula sa lalaking dati kong minahal.

Gusto kong sumagot.

Gusto kong isulat ang lahat ng sakit na kinimkim ko sa loob ng nakaraang dalawang buwan.

Ngunit huminto ang aking mga kamay.

Hindi na kailangan.

Hindi na siya bahagi ng buhay ko.

Pinindot ko ang kanyang pangalan at pinili ang opsyong i-block siya.

Ngunit wala pang isang minuto, may panibagong mensaheng dumating mula kay Clara.

"Hoy, mataba! Pumunta ka sa swimming pool ngayon din!"