Mag-log inPov ng May-akda"Villa?" tanong ni Leon.Tumango si Sebastian. "Iyon ang tanging ibang lugar na alam ni Ana bukod sa mansion, sa ating apartment, at sa opisina ko. Baka pumunta siya roon."Tumahimik sandali si Leon, iniisip ang layo mula sa mansion papunta sa villa. Tatlong oras ang biyahe sakay ng sasakyan."Imposible. Masyadong malayo ang villa na iyon. Walang sasakyan si Ana. Hindi siya maaaring sumakay ng taksi nang ganoon kalayo. At saka, wala siyang pera."Isinandal ni Sebastian ang kanyang katawan sa upuan. Tinitigan ng kanyang mga mata si Leon na may tinging hindi niya mabasa, haluang inis at awa."Madamot ka, Leon. Iyan ang problema. Sa tagal na ito, hindi mo siya binigyan ng pera pero binibigyan namin siya. Ako ay masipag mag-transfer sa kanyang account. Si Adrian din."Tumango si Adrian bilang pagsang-ayon."Kaya nakakasakay siya ng taksi kahit saan niya gusto, pati na sa villa. Baka hindi mo alam pero ang kerida natin ay may sapat na pera para magbiyahe," sabi ni Sebastian
Hindi sumagot si Leon sa tanong ni Clara. Lumabas lamang siya ng kwarto ng kanyang anak at naglakad papunta sa pintuan sa harap.Kinuha niya ang makapal na jacket mula sa aparador malapit sa pinto, pagkatapos ay tinawagan ang kanyang personal na tsuper."James, lalabas tayo ngayon.""Ano pong kailangan, Ginoo?""Maghanap ng isang tao."Dahan-dahang bumiyahe ang itim na sasakyan sa mga lansangan ng lungsod. Nakaupo si Leon sa likurang upuan nang hindi mapakali. Paulit-ulit na tinapik ng kanyang mga daliri ang kanyang hita. Hindi tumigil ang kanyang mga mata sa paggalaw, pinagmamasdan ang bawat gilid ng kalsada, bawat bangketa, at bawat anino na gumagalaw."Bagalan mo," utos niya.Dahan-dahang inapakan ni James ang preno. "Ginoo, napakabagal na natin.""Sinabi kong bagalan mo!"Tumahimik si James. Ibinaba niya ang bilis ng sasakyan na halos parang gumagapang na sa aspalto.Ibinaba ni Leon ang kanyang salamin sa bintana."Nandiyan!" bigla niyang sigaw. "Tumigil ka!"Biglang nagpreno si J
Pov ng May-akdaTumayo si Leon sa gitna ng sala ng mansion."WALANG MAY ALAM?" sigaw niya.Nakapila ang mga kasambahay sa harap niya. Nakayuko ang kanilang mga ulo. Ang ilan sa kanila ay nanginginig at walang naglakas-loob na magsalita.Naglakad-lakad si Leon sa harap nila. Nakatanggal na ang kanyang jacket. Ang puting long-sleeved niyang kamiseta ay basang-basa ng pawis o marahil ay ng tubig-ulan din, dahil lumabas siya upang hanapin si Ana bago niya tinawag ang lahat ng kasambahay sa sala."ARAW-ARAW KAYONG NANDITO! NAKIKITA NIYO SIYANG PUMAPASOK AT LUMALABAS! PERO NGAYON, WALANG MAY ALAM KUNG SAAN SIYA PUMUNTA?"Kinuha ni Leon ang kanyang telepono mula sa bulsa ng kanyang pantalon. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang binubuksan ang listahan ng mga contact. Pinindot niya ang pangalan ni Adrian."Hello, Leon?" Ang boses ni Adrian sa kabilang linya ay medyo nagulat. Karaniwan ay hindi siya tinatawagan ni Leon nang ganitong oras ng gabi."Nasa apartment mo ba si Ana?""Ano? Hindi
Hindi ko alam kung gaano na katagal akong naglalakad. Basa, malamig, at puno ng paltos ang aking mga paa. Ang murang sapatos na suot ko, ang sapatos na binili ko gamit ang perang galing kay Adrian, ay puno na ng tubig at putik. Ang manipis na bestidang suot ko ay nakadikit sa aking balat na parang plastic wrapper.Walang tumutulong sa akin.Dumaan ako sa mga tahimik na kalsada sa labas ng lungsod. Ang malalaking bahay na may matataas na bakal na rehas ay nakatayo sa magkabilang gilid. Ang mga ilaw sa hardin ay kumikislap nang mahina, lumilikha ng mahahabang nakakatakot na anino. Paminsan-minsan ay may mabilis na dumaraang sasakyan, nagwiwisik ng tubig patungo sa akin. Hindi ako umiiwas dahil wala akong pakialam.Patuloy lang akong naglalakad.Bakit ako kinamumuhian ng lahat?Ang tanong na iyon ay paulit-ulit na umiikot sa aking ulo. Parang sirang plaka, paulit-ulit, hindi tumitigil. Bakit ako kinamumuhian ng lahat? Ano bang kasalanan ko? Dahil ba pangit ako? Dahil ba mataba ako?Kinam
Tumigil ang taksi sa harap ng gate ng mansion. Nagbayad ako gamit ang perang galing sa transfer ni Adrian dahil hindi ako binibigyan ni Leon ng pera. Bumaba ako nang may mabibigat na hakbang. Masakit pa rin ang ulo ko. Masakit pa rin ang aking pisngi dahil sa sampal ni Irene. Masakit pa rin ang aking braso dahil sa kalmot ng kanyang mga kuko.Pumasok ako sa pamamagitan ng pintuan sa harap. Karaniwan ay pinipili ko ang likurang pinto, pero ngayon ay masyado na akong pagod para maglakad nang paikot. Gusto ko lamang magpahiga sa aking maliit na kwarto at umiyak.Pero si Clara ay naghihintay na sa sala."Ikaw!" sigaw niya nang makita ako.Napabuntong-hininga ako. "Anong meron, Clara?""Kinuha mo ba ang alahas ko?""Ano?""Ang alahas ko! Ang gintong kwintas na pamana ng nanay ko! Inilagay ko iyon sa drawer ng aking dressing table, pero ngayon ay nawala na!""Hindi ko kinuha ang alahas mo.""Sinungaling ka! Ikaw lang ang madalas pumapasok sa kwarto ko! Ikaw lang ang nakakaalam kung saan ko
Kinabukasan, nagpasya akong pumunta sa opisina ni Sebastian. Hindi dahil inanyayahan niya ako, kundi dahil kailangan kong lumabas ng mansion. Kailangan kong lumayo kay Clara na buntis at hindi matatag ang emosyon. Sumakay ako ng taksi at hindi ko sinabi kaninuman. Si Leon ay nasa kanyang kwarto, malamang natutulog pa.Matayog ang gusali ni Sebastian sa sentro ng lungsod. Pumasok ako sa pangunahing pintuan, dumaan sa marangyang puting marmol na lobby, at nagtungo sa elevator. Ilang empleyado ang tumingin sa akin nang may pagtataka, marahil dahil hindi ako naka-uniform ng opisina, marahil dahil alam nilang wala akong kabuluhan.Pinindot ko ang buton ng ika-20 palapag. Nagsara ang pinto ng elevator.Mag-isa ako.Sa kalagitnaan ng biyahe, huminto ang elevator. Bumukas ang pinto.Pumasok ang isang babae.Matangkad siya. Malamang 175 sentimetro. Mahaba hanggang balikat ang kanyang itim na buhok, tuwid at makintab na parang sa patalastas ng shampoo. Matigas ang kanyang mukha na may mataas na
Pag-aari niya.Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.Para b
Napabuntong-hininga ako nang malalim. Kapag si Clara ang nag-utos, kailangan kong sumunod. Kapag hindi ako pumunta, magagalit siya. Kabisa ko na kung gaano kasama ang kanyang galit—may mga bagay na lumilipad, ang kanyang mga salita ay mas matalim pa kaysa kutsilyo, at maaari niya akong palayasin sa
Dalawang araw na ang lumipas.Sinikap kong iwasan si Ginoong Leon at ang kanyang mga bisita. Mas pinalakas ko ang trabaho kaysa dati. Nilinis ko bawat sulok ng mansyon, nilabhan ang mga damit ni Clara hanggang sa mabango, at winalis ko pa ang bakuran na hindi ko naman ginagalaw noon. Umaasa akong s
Huminto ako sa paglalakad.Nanigas ang buong katawan ko na parang estatwa. Tumama sa aking likuran ang mga salita ni Ginoong Leon—matalim at malamig, na para bang talim ng kutsilyong nakadikit sa aking leeg."Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"Hindi ako nangahas na lumingon. Umiin







