Chapter 3:

Ang gabi ay malamlam ngunit elegante, puno ng liwanag mula sa kristal na chandelier sa mataas na kisame ng Grand Ballroom ng Makati Convention Center. Ang bawat mesa ay maayos, may mga baso ng sparkling wine, at mga waiter na dahan-dahang naglalatag ng hors d’oeuvres. Ngunit sa kabila ng marangyang paligid, may katahimikan sa puso ko—isang katahimikan na mas mabigat kaysa sa anumang chandelier na nakasabit sa itaas.

Matagal ko na itong pinlano. Hindi dahil kailangan kong dumalo sa corporate gala, kundi dahil dito magsisimula ang muling pagsalubong sa isang tao na matagal kong iniiwasan. Limang taon akong lumayo sa Pilipinas, lumayo sa sariling damdamin, naglakbay sa Europa upang buuin ang sarili kong babae—hindi umaasa sa pagkilala ng iba, lalo na sa pagkilala ng isang tao. Ngunit ngayon, narito ako, nakasuot ng simpleng itim na evening gown na hindi naghahangad ng atensyon, at alam kong may isang tao akong pinakaaalala.

Edison Charles Henderson.

Isang pangalan na parang hangin—malamig, tahimik, ngunit may lakas na hindi ko maikakaila. CEO ng Henderson International, kilala sa malamig at kontroladong pamumuno. Lumaki siya sa mundo kung saan ang damdamin ay kahinaan. At sa kabila ng tibay ko, ramdam ko ang kaba sa dibdib sa tuwing naiisip ang posibilidad na magkaharap kami sa parehong silid.

Lumapit ako sa entrance, inilatag ang handbag sa balikat at dahan-dahang naglakad nang may kumpiyansa. Ramdam ko ang mga tingin, ang mga mata ng iba pang bisita na tumututok sa akin, ngunit nakatuon lang ako sa isang bagay—ang galaw ng puso ko, at ang posibilidad na makita siya sa gitna ng karamihan. Alam kong ang gabing ito ay puno ng corporate deals, press releases, at business conversations, ngunit sa akin, ito rin ay personal na labanan. Hindi ko alam kung handa akong harapin ang alaala, ngunit alam kong kailangan kong gawin ito.

Sa kabilang dulo ng ballroom, nakatayo siya sa tabi ng malaking display ng Henderson International. Ang logo ng kumpanya ay kumikislap sa ilaw na parang nagpapaalala ng presensya niya sa lahat. Nakasuot ng navy blue na suit, bawat galaw niya ay kontrolado, bawat tingin ay may sinasabi—walang halong emosyon. Ngunit nang mapansin niya ako, may kakaibang tensyon na tumagos sa dibdib niya, damdaming hindi niya maipaliwanag. Ang babae sa kanyang harapan ay nagbago—mas matatag, mas elegante, may liwanag sa mga mata na nagpapaalala sa kanya ng nakaraan na matagal niyang ikinubli.

Nakatayo ako malapit sa buffet table, tumitingin sa pagkain ngunit hindi talaga nakatuon. Ang bawat hakbang niya papalapit sa akin ay parang mabigat na sandata, ngunit sa parehong oras, may kakaibang tensyon na tila humihila sa amin. Hindi ko inasahan ang gabing ito na puno ng alaala—mga gabing magkasama noon, mga halakhak ng kabataan, at mga tahimik na sandali na puno ng hindi nasabi na damdamin.

“Edison…” bulong ko sa sarili, ngunit hindi ko ito sinasambit sa malakas na boses. Alam kong kung magsasalita ako ngayon, maaaring maipakita ang lahat ng nararamdaman ko. Pinili kong manahimik, kontrolin ang sarili, kahit na ang puso ko ay kumakabog.

Tumigil siya ng isang hakbang. Ramdam niya ang tingin ko—isang tingin na puno ng kumpiyansa at kalinawan, ngunit may bahid ng nakaraan. Hindi niya alam kung paano haharapin ang damdaming iyon. Ang malamig na CEO sa kanya ay parang unti-unting natutunaw sa presensya ng babaeng minahal niya noon.

Sa bawat hakbang na ginawa niya papalapit sa akin, ramdam ko ang tibok ng puso ko—isang bagay na bihira kong maramdaman sa loob ng maraming taon. Ang iba pang bisita sa paligid ay abala sa kani-kanilang mga negosyo at kwento, ngunit para sa amin, tila huminto ang mundo, at ang tanging naririnig ay ang tibok ng aming mga puso.

Tumigil ako sa isang sulok, at doon nagkaroon kami ng unang mata-mata. Walang salitang napalitan sa unang sandali. Tanging mga mata, mga kilay, at bahagyang galaw ng katawan ang nagsilbing komunikasyon. Alam namin ang bawat alaala, ang bawat pagkakamali, at ang mga damdaming tinatago ng isa’t isa.

“Edison,” bulong ko sa sarili, pinipigil ang damdaming lumalabas.

Ngumiti siya—hindi ang karaniwang malamig na ngiti ng CEO, kundi isang bahagyang ngiti na may halong pagtataka at pagkasabik. Ramdam niya ang koneksyon, ang dating init na natagpuan lamang niya sa akin noon. Alam niyang hindi niya dapat hayaang makawala ang pagkakataon na muling makita ako nang ganito.

Sa sandaling iyon, nag-iba ang aming mundo. Ang corporate event ay nagpatuloy—may tawanan, kwentuhan, at kumikislap na baso—but para sa amin, tila may sariling uniberso, isang tahimik na espasyo kung saan tanging damdamin at alaala lamang ang nagsasalita.

Lumapit siya dahan-dahan, parang may hindi nakikitang hangganan sa pagitan namin. “Prudence,” sabi niya sa pinakamababang tono, para bang ayaw niyang marinig ng iba, ngunit sapat upang marinig ko.

Tumango ako, hindi nagsalita. Alam kong bawat salita ay maaaring magbukas ng pinto sa damdamin na matagal nang nakatago. Sa unang pagkikita namin matapos ang maraming taon, sa gitna ng marangyang ballroom at kumikislap na ilaw, nagkaroon kami ng tahimik na pangako—isang simula ng muling pagharap sa nakaraan at sa mga damdaming hindi namin nakayanan noon.

FLASHBACK

Ramdam ko pa rin ang init ng gabi noon, isang gabi na hindi ko dapat balikan, ngunit hindi ko maiwasan. Ang ilaw ng kuwarto ay mahina, mga kurtina nakasara, tila sa bawat anino ay nakatago ang aming mga lihim. Si Edison ay nasa harap ko, tahimik, ngunit ramdam ko ang bigat ng kanyang tingin—isang tingin na dati’y nagpapanginig sa akin, ngayon ay mas malalim, mas mabigat.

Habang dahan-dahan niyang inilalapit ang kamay niya sa akin, parang naaalala ko ang bawat sandali ng nakaraan—ang init ng palad niya sa ibabaw ng aking braso, ang tapang ng mga daliri niyang humawak, at ang bawat paghinga niya na sumabay sa akin. Ang alaala ay nagdudulot ng kaba at kasabikan sa parehong oras.

“Prudence…” ang boses niya, mababa, halong pagkabahala at pagnanais. Ramdam ko ang tension sa pagitan namin—isang tension na hindi kayang takasan ng katahimikan o ng espasyo. Naiisip ko: saan ba tayo papunta? Ito ba ay pagmamahalan, o isang sandaling paglaho lang?

Habang siya’y lumalapit, dahan-dahan akong yumuko at tinitingnan ang mata niya. Ang mga mata ni Edison noon ay matalim, puno ng kontrol, ngunit sa ilalim ng maskarang iyon, may init at kabog na hindi niya kayang itago. Ramdam ko ito sa bawat galaw niya—sa bawat bahagyang pagdampi ng kamay niya sa akin, sa bawat paghinga niya sa aking tenga.

Hindi ko maalis ang alaala ng unang pagkakataon na halos nagtagpo ang aming mga labi. Ramdam ko pa rin ang init ng katawan niya sa ibabaw ko, bawat galaw niya ay sabay sa tibok ng puso ko, at paulit-ulit niyang hinahawak at pinapalapit ang sarili niya. Ang bawat paglapit niya ay tila may tahimik na pagtanong: Gusto mo ba nito? Sasagutin mo ba ako?

Sa kalaliman ng aming ginawa noon, naisip kong saan papunta ang relasyon namin. May mutual understanding ba kami, o isa lang itong pampalipas-oras, isang lihim na hindi dapat ipagkatiwala sa mundo? Ang isip ko ay puno ng tanong, ngunit ang katawan ko ay walang kontrol. Ang init, ang alon ng damdamin, ang pagnanais—lahat ay sabay-sabay, at hindi ko kayang pigilan.

Nag-ayos ako sa pagkakaupo, pilit binabalik sa sarili ang kabigatan ng realidad. Ang puso ko ay kumakabog, ang isip ko ay nagbabanggaan ng “dapat” at “ayoko nang isipin ito.” Pero sa kabila ng lahat, alam kong may bahagi sa akin na hindi pa handa. Hindi pa handa para sa pagkakakilala sa sarili ko sa ilalim ng init ng gabing iyon, sa ilalim ng init niya.

At pagkatapos, dahan-dahan, para bang alam niyang may hangganan ako, hinawakan niya ang pisngi ko. Isang simpleng galaw—hindi halik, hindi pang-aakit, ngunit sapat para ramdam ko ang bawat sentimyento niya. Ang init ng kanyang kamay ay parang nagbukas ng pintuan ng alaala, nagdala ng kaba at pagnanasa, at nag-iwan ng isang pangako na hindi ko pa rin kayang basagin.

“Prudence…” ang bulong niya sa akin, malapit sa tenga, halong pagtataka at pagnanais. Ang mundo sa paligid ay naglaho—ang kumikislap na ilaw, ang mga tao, ang ingay ng party—lahat ay nawala sa sandaling iyon. Tanging kami, ang init, at ang damdaming matagal nang nakatago.

Tumayo ako, huminga ng malalim, pilit ibinabalik sa sarili ang kontrol, ngunit ramdam ko ang titig niya—isang titig na nagsasabi na hindi pa tapos ang gabing ito. Ang kanyang kamay ay nanatili sa pisngi ko, at ang bawat segundo ay tila walang hanggan.

At sa sandaling iyon—sa unang haplos, sa unang galaw ng kanyang kamay, sa unang ngiti na may halong kaba at pagnanais—alam kong nagsimula ang isang bagay. Isang simula na hindi na kayang pigilan, isang cliffhanger na magtatakda ng susunod na yugto: ang unang halik, ang unang pagtanggap sa init, at ang pagbabalik sa damdaming noon pa man ay matagal nang naitatago.