Mag-log inSa bawat hakbang ni Prudence Georgina Chapman sa marmol na sahig ng hotel, tila may kasabay na alaalang ayaw manatili sa nakaraan. Ang mga kristal na ilaw ay kumikislap sa kisame, ang musika’y marahan ngunit sapat para palambutin ang katahimikan—ngunit hindi sapat para patahimikin ang pintig ng kanyang dibdib. Naroon siya hindi para magbalik-tanaw. Naroon siya bilang isang propesyonal. Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili. Suot niya ang isang simpleng itim na gown—walang labis, walang intensyong mang-akit. Ngunit alam niyang ang kumpiyansang dala niya ngayon ay mas matapang kaysa sa anumang kulay o hiwa ng tela. Hindi na siya ang babaeng umalis noon, bitbit ang tanong kung sapat ba siya. Ngayon, buo na siya. O iyon ang akala niya. Sa kabilang dulo ng bulwagan, nakatayo si Edison Charles Henderson, CEO ng Henderson International. Ang postura niya ay eksakto—tuwid, kontrolado, tila bawat galaw ay pinag-isipan. Nakasuot ng dark suit na parang extension ng kanyang personal
Tahimik ang umaga sa maliit na apartment sa labas ng Barcelona. Hindi iyon iyong klaseng katahimikan na payapa—kundi ‘yong katahimikang may laman. Mabigat. Nakakakaba. Parang may hinihintay na bumagsak. Nakatayo si Prudence Georgina Chapman sa harap ng salamin, hawak ang gilid ng lababo. Maputla ang kanyang mukha, may bahid ng pagod ang mga mata. Ilang linggo na siyang hindi maayos ang tulog. Ilang linggo na ring paulit-ulit ang tanong sa isip niya—isang tanong na wala siyang lakas ng loob sagutin. Paano ako napunta rito? Hindi niya na maalala kung kailan siya huling umiyak nang malakas. Parang natuyo na lang ang luha sa loob niya. Ang natira—panghihina. Takot. At isang uri ng kalungkutan na hindi kayang tabunan ng tagumpay, ng distansya, o ng bagong bansa. Tatlong buwan pa lang siya sa Europa noon. Tatlong buwan mula nang iwan niya ang Pilipinas. Mula nang talikuran niya ang lalaking minsan niyang minahal—at patuloy pa ring minamahal, kahit hindi niya inaamin kahit sa sarili. E
Hindi na umalis si Prudence. Naroon pa rin siya—sa mga meeting, sa mga hapunan, sa parehong silid na pinaghahatian nila ni Edison. Ngunit unti-unti, may nawala. Hindi sigaw. Hindi luha. Kundi presensya. Napansin niya ito sa sarili sa maliliit na bagay. Hindi na siya nagtatanong kung kumain na si Edison. Hindi na niya inaayos ang kurbata nito bago ang mga event. Hindi na siya nakikinig nang buo kapag nagsasalita ito tungkol sa negosyo. Tumutugon siya—oo, tango, mahinang ngiti—ngunit wala na roon ang init. Parang ilaw na nakabukas pero wala nang kuryente. At iyon ang mas masakit: ang paglayong walang eksena. Si Edison, sanay sa katahimikan, ay hindi agad nakahalata. Akala niya normal lang. Akala niya pagod. Akala niya—tulad ng dati—kontrolado pa rin niya ang lahat. Hanggang sa boardroom. Ang umaga ay maayos. Sobrang ayos. Ang agenda ay malinaw, ang projections ay nakaayos sa screen, at ang mga direktor ng Henderson International ay nakaupo sa kani-kanilang posisyon—mga mukhang san
Magkatabi sila sa iisang silid, ngunit parang may pader na salamin sa pagitan nila—kita, ramdam, pero hindi maabot. Nasa condo ni Edison si Prudence noong gabing iyon. Walang sigawan. Walang drama. Walang luha. At iyon ang mas masakit. Tahimik ang paligid, tanging ilaw mula sa city skyline ang pumapasok sa malalaking bintana. Nakaupo si Prudence sa gilid ng kama, tuwid ang likod, hawak ang cellphone na matagal nang patay ang screen. Si Edison naman ay nasa likod niya, nakatayo, hawak ang baso ng alak na hindi niya iniinom. Magkalapit sila—isang hakbang lang ang pagitan. Pero pareho nilang alam: hindi iyon ang distansyang kailangang sukatin. Lumapit si Edison. Dahan-dahan. Parang natatakot na baka sa maling galaw ay tuluyang mabasag ang kung anong natitira pa sa kanila. Umupo siya sa likod ni Prudence sa kama. Ramdam niya agad ang init ng katawan nito. Pamilyar. Mapanganib. Inabot niya ang kamay ni Prudence. Hindi ito umatras. Pero hindi rin gumanti. Doon nagsimulang
Hindi namin ito pinag-usapan. Walang kasunduan. Walang malinaw na desisyon. Pero isang umaga, sa pagitan ng mga elevator at glass walls ng Henderson International, nagsimula ang lahat. Office Corridors Una ko siyang nakita sa ika-17 palapag—isang lugar na hindi ko dapat pinupuntahan. Nandoon ako para sa isang consultancy meeting, may hawak na folder, nakasuot ng propesyonal na ngiti. Tahimik ang hallway, malinis, amoy ng mamahaling pabango at air-conditioning. At doon siya lumitaw. Edison Charles Henderson. Hindi bilang alaala. Hindi bilang “noon.” Kundi bilang realidad na muling humaharang sa daan ko. Hindi kami nag-usap. Nagkasalubong lang ang mga mata namin—isang segundo, sapat na para magising ang mga damdaming matagal ko nang inilibing. Tumango siya. Isang maliit, kontroladong galaw. Tumango rin ako, parang wala lang. Pero habang naglalakad ako palayo, ramdam ko ang bigat sa likod ko—parang may bahaging humahabol, kahit wala naman talagang gumagalaw. K
Hindi dapat nangyari ang halik. Alam iyon ni Prudence sa sandaling humiwalay ang mga labi nila. Hindi dahil mali ang pakiramdam—kabaligtaran. Masyado itong tama. Masyadong pamilyar. Masyadong mapanganib. Humakbang siya palayo, bahagyang hinihingal, habang ang paligid ay bumalik sa dati nitong anyo—ang ingay ng party, ang tunog ng baso, ang mabababaw na tawanan ng mga taong walang alam sa bigat na bumagsak sa pagitan nila. Para bang ilang segundo lang ang nawala, pero para sa kanya, parang may limang taong muling bumalik at sabay-sabay na sumabog sa dibdib niya. Bakit mo pa hinayaan? Akala mo ba tapos na? Mahigpit niyang hinawakan ang clutch bag niya, parang iyon lang ang nagpipigil sa kanya na tuluyang manginig. Gusto niyang magsalita—magtanong, manumbat, umamin—pero wala ni isa ang lumabas. Hindi dito. Hindi ngayon. Hindi sa gitna ng mundong palaging nakatingin. Sa kabilang banda, nanatiling nakatayo si Edison, tahimik ngunit wasak sa loob. Ang halik ay hindi impulsiv







