เข้าสู่ระบบ“Seraphina?”Halos kusang lumabas ang pangalang iyon sa aking mga labi nang masilayan ko ang babaeng nakatayo sa hindi kalayuan. Para akong natigilan sa aking kinatatayuan. Bumilis ang tibok ng aking puso habang hindi maalis ang aking tingin sa kanyang mukha.Hindi... imposible.Ngunit bakit ganoon?
Tumango naman si Pia at nagpaalam bago bumalik sa reception area.Pagdating niya ay nadatnan niyang si Chanty ay abala pa rin sa paglalaro kay Aldrige, na tuwang-tuwa sa mga ipinapakita ng babae. Malapit na ring mag-alas-singko, hudyat na pa-end na ang kanilang shift. Umupo si Pia sa harap ng desk a
It’s been a week since nagtratrabaho si Pia sa inirekomendang resort ni Aling Clara. So far, ayos naman ang kanyang trabaho bilang front desk personnel—hindi ito ganoon kabigat, at maari pa niyang isama ang kanyang anak na si Aldrige. Nakalagay lang ito sa crib sa tabi ng front desk, kaya’t kahit ab
“Ihja, bakit ka umiiyak? May masakit ba sa katawan mo?” tanong agad ni Aling Clara, halatang natataranta habang pinagmamasdan ang mukha at katawan ni Seraphina, para bang may hinahanap na sugat o anumang dahilan ng kanyang pagluha.Napatawa na lamang si Seraphina sa reaksyon nito, isang tawang may h
A Year After“Oh, ineng Pia… may inland resort sa kabilang baryo, hiring daw. Baka gusto mong mag-apply doon. Sayang din, baka sakaling mapakinabangan mo,” wika ni Aling Clara habang abala sa pagtutupi ng mga damit na bagong laba.“Talaga ho ba, nang?…” bahagyang natigilan si Seraphina at napatingin
“Wala akong maalala...” mahinang usal niya, pilit pinipilit buuin ang mga hiwa-hiwalay na larawan sa kanyang isipan. “Pa… paano ako nakarating dito?”Muling lumapit si Aling Clara habang pinapahiran ng basang bimpo ang kanyang noo. “Nakita ka ni Nando kahapon sa gilid ng sapa, hija.” malumanay nguni
Alas nuwebe ng gabi nang makauwi sina Sebastian at ang kanyang anak na si Chantal. Pagpasok ng sasakyan sa gate, nag-aalangan pa rin si Chantal na bumaba. Ayaw niyang umuwi dahil nandoon ang kanyang ina.“Chantal, kailangan mo nang umuwi. Samahan mo ang mama mo,” sabi ni Aunt Diane.“Anak, kung ayaw
Hindi na siya pumasok sa loob ng restaurant. Sa halip, dali-dali siyang bumalik sa kaniyang sasakyan at mabilis na pinaharurot ito pauwi. Pagkarating sa bahay, dumiretso siya sa kaniyang kwarto. Sa ibabaw ng mesa, nakapatong ang kaniyang laptop. Agad niya itong binuksan, nagpunta sa MS Word, at sini
“Ma’am Seraphina…”Napatingin ako kay Manang Jelly, mahina ang boses niya, para bang nag-aalangan kung dapat ba niya akong kausapin. Sinundan ko ang direksyon ng tingin niya—wala na sina Chantal at Sebastian. Umalis na sila.Walang paalam.Wala man lang pag-aalinlangan.Saglit akong napapikit, pilit
“Ma’am, magsasara na po ang restaurant,” maingat na sabi ng waitress.Napatingin si Seraphina sa paligid—wala nang ibang tao sa loob. Ang mga ilaw ay unti-unti nang pinapatay, at ang ilang staff ay abala sa pagliligpit ng mga mesa.Muli siyang napabuntong-hininga. Ilang oras siyang naghintay, umaasa







