LOGINLiam’s POVNapatitig ako sa kaniya, at sa halip na mainis, isang mahinang tawa ang kumawala sa aking mga labi. Isinandal ko ang aking noo sa kanyang balikat habang dahan-dahang humuhupa ang init ng aking katawan.“Perfect timing,” bulong ko uli, pero sa pagkakataong ito ay may kasama nang ngiti.Humiwalay ako nang bahagya at hinaplos ang kaniyang pisngi. Kitang-kita ko ang panghihinayang at bahagyang sakit sa kanyang mga mata dahil sa nararamdamang cramps.Anim na taon akong naghintay. Ano ba naman ang dagdag na ilang araw? Ang mahalaga sa akin, sa puntong ito, ay nasa loob kami ng iisang silid at hindi na siya tumatakbo palayo.
Liam’s POVTila tumigil ang pagdaloy ng dugo sa aking mga ugat. Ang bawat salitang binibitawan ni Isabela ay tila mga martilyong nagpapabagsak sa huling pader na itinayo ko sa paligid ng aking puso.Nalaman na niya.Ang sikretong pilit kong ikinubli dahil sa takot na kaawaan niya lang ako, ang madilim na kabanata ng buhay ko na ayaw ko sanang masilip niya kailanman, ay heto na, nakalatag sa aming pagitan. Ngunit mas lalo kong naramdaman ang paninikip ng aking dibdib dahil umiiyak siya nang dahil sa akin. Iyon ang pinakahuling bagay na gusto kong maramdaman niya, ang masaktan nang dahil sa akin.Sa isang saglit, ang paligid ko ay naglaho. Ang marangyang suite sa Paris ay napalitan ng amoy ng gamot at malamig na bakal.~~ Flashback: Six Years Ago ~~Durog na durog ako nang makita ko silang magkayakap ni Miguel sa airport. Pinanood ko kung paano siya naglakad palayo sa akin, papasok sa loob, dala ang puso kong kinuha niya nang buo. Akala ko, may pag-asa pa. Akala ko sapat na ang pagma
Isabela POVDahan-dahan kong ibinaba ang baso sa maliit na lamesa bago ko sinalubong ang mga mata ni Liam. Ang takot na kanina ay sumasakal sa akin ay narito pa rin, nakabara sa aking lalamunan, at tila anumang oras ay muli akong lulunurin ng sarili kong mga luha.Hindi ako nakapagsalita agad. Sa halip, mas lalo akong lumapit sa kanya. Hinawakan ko ang kanyang mga kamay, ang mga kamay na akala ko noong isang oras ay hinding-hindi ko na muling mahahawakan. Naramdaman ko ang panandaliang pagkabigla sa kanyang mga mata, hindi niya inaasahan ang ganito ang pagtugon ko pagkatapos ng mahabang panahon ng aking pagmamatigas.Ang makita si Liam na buhay, humihinga, at walang galos ay nagsilbing isang malakas na wake-up call para sa akin. Habang nakatitig ako sa kaniyang nag-aalalang mukha, umalingawngaw sa isipan ko ang boses ni Lea kanina. Ang bawat salita niya ay tila naging gabay sa madilim na pasilyo ng aking puso.“Isabela, cherish every moment that you have. Huwag mong sayangin ang pan
Liam’s POVIsang halik na puno ng desperasyon. Isang halik na tila doon lang ako makakakuha ng sapat na hangin para muling makahinga.Ang labi niya ay ang tanging lunas sa anim na taon kong pagkagutom sa kanyang pag-ibig. Sa bawat dampi, tila binubura ng sandaling ito ang lahat ng sakit ng aksidente, ang lahat ng hirap ng therapy, at ang bawat gabi na akala ko ay hinding-hindi ko na siya muling mahahawakan.Hanggang sa ang simpleng halik ay napalitan ng isang gutom at nananabik na pagtugon. Sa bawat dampi ng aming mga labi, sinasabayan ito ni Isabela ng isang mahinang daing, isang pagsuko na tila anim na taon din niyang ikinulong sa kaniyang dibdib.Hindi na ito basta halik ng pagpapatawad, ito ay halik ng pag-angkin.
Liam’s POVNanatiling nakatitig sa akin si Isabela, tila hindi pa rin nagsi-sink in sa kanya na narito na ako sa harap niya. Ang mga mata niyang kanina ay punong-puno ng takot ay unti-unting nagbago, tila ba dahan-dahang nagigising mula sa isang bangungot.Ilang segundo rin kaming nakatayo lang doon, ako na pigil ang hininga, at siya na tila estatwa sa gitna ng lamig.Hanggang sa bigla siyang gumalaw. Kumaripas siya ng takbo patungo sa akin. Bago pa man ako makapagsalita, sinalubong na niya ako ng isang marahas at mahigpit na yakap.Muntik na akong ma-out of balance sa lakas ng impact ng kanyang pagdamba.At doon, sa gitna ng kalsada ng Paris, humagulgol siya.
Liam’s POVMabilis kong kinuha ang phone ko para i-chat ang assistant ko, pero naalala kong pinapunta ko pala siya sa kabilang distrito para sa isang errand.Damn it. Wala akong magagawa kundi ako mismo ang pumunta.“I’ll get the sushi,” maikli kong sabi bago mabilis na tuminalikod.Habang nagmamaneho ako sa gitna ng malamig na gabi ng Paris, ang mga ilaw ng siyudad ay tila nagiging malabo sa paningin ko. Hindi mawala sa isip ko ang mukha ni Isabela kanina habang kinakausap si Lea.Ang lungkot sa kaniyang mga mata habang tinitignan ang tiyan ng kaibigan ko, alam kong hindi lang 'yun awa.
Isabela’s POVHindi ko napigilang mapatili sa loob ng sasakyan. Mabilis kong hinablot ang kamay ni Casey para titigan nang malapitan ang kanyang singsing. Sa ilalim ng mga ilaw ng kalsada ng Milan, ang brilyante ay tila sumasayaw sa kinang, isang simbolo ng bagong simula na matagal ko ring ipinagd
Isabela’s POVAng hangin sa loob ng Palazzo Visconti ay tila may dalang kuryente, isang halo ng amoy ng mamahaling pabango, tagumpay, at ang bigat ng atensyon ng buong Milan. Pagkatapos ng isang palabas n
Liam’s POV“Sir, na-submit na po ni Mr. Julian Beaumont ang lahat ng kinakailangang dokumento. Inimbitahan din niya kayo sa Paris para dumalo sa kasal ng kanyang anak.”
Isabela’s POVSix years later….Ang bawat yabag ng aking stilettos sa makintab na backstage floor ay tila musika sa aking pandinig. Ang amoy ng mam







