Chapter: Chapter 223Elena’s POVAng bawat ngiti ko ngayong gabi ay isang bitag, at bawat titig ay isang kasinungalingan. Sanay na ako sa ganitong laro. Sa harap ni Elliot, sa mundong ito, ako si "Lena," ang babaeng nakilala niya sa isang madilim na bar habang kumakanta, ang babaeng nakuha ang kanyang atensyon sa gitna ng usok at alak.Si Elliot ay gwapo, may matikas na tindig, at tila isang marangal na ginoo sa harap ng maraming tao. Pero alam ko ang totoo. Sa likod ng kaniyang dignified na anyo ay ang isang gangster na uhaw sa dugo at kapangyarihan.I have been monitoring their business for almost five years. At nandito na ako sa lugar kung saan konti na lang at malalaman ko na ang mysterio tungkol kay Elliot. Ngunit ang lahat ng kasanayan ko sa pagpapanggap ay tila biglang naglaho nang mamataan ko ang isang pigura na hindi ko inaasahang makikita rito.Sage?Halos mawala ako sa aking karakter nang magtama ang aming mga mata. Hindi ito ang Sage na nakasuot ng tactical gear, hindi ito ang malamig na lid
Last Updated: 2026-04-07
Chapter: Chapter 222Sage’s POVUmikot ako at pinakita ang presensiya ko kay Elliot.Tsaka lang ako nagawang sulyapan ni Elliot matapos niyang malasap ang bawat sandali ng kanyang pakikipag-landian kay Elena. Sa harap ko, tila ba isa siyang hayop na ninanamnam ang kaniyang huli, bago tuluyang mapagtanto na hindi lang siya ang tanging mabangis na hayop sa silid na ito.Nang sa wakas ay dumapo ang kanyang paningin sa akin, agad na nanlaki ang kanyang mga mata. Ang kaniyang mapusok na awra ay biglang napalitan ng labis na pagkagulat na may halong kagalakan.“Mr. Sage San Fernando? You... you actually came?” bulalas niya. Ang kanyang boses ay punung-puno ng sigla, tila ba nakakita siya ng isang gintong pagkakataon na bigla na lang lumitaw sa kaniyang harapan.“You didn’t reply to my invitation. I thought... I thought the Swiss Titan had no interest in our local circles,” dugtong niya, hindi maikubli ang kanyang pagkamangha.“I am sorry, Mr. Lacraso, for this little surprise,” tugon ko. Pinilit kong magpakawa
Last Updated: 2026-04-07
Chapter: Chapter 221Sage’s POVNanlaki ang aking mga mata. Ang tibok ng puso ko na kanina pa kalmado ay biglang nag-iba ng ritmo, mabilis, malakas, at puno ng pagkagulat. Halos hindi ko siya makilala.Elena?Nakalaylay ang kaniyang buhok sa malalambot na kulot, bumabagay sa isang Itim na gown na hapit sa kaniyang katawan. Ang kaniyang tindig ay puno ng poise, at ang kanyang mga mata ay tila nagniningning sa ilalim ng mga chandelier. Wala na ang tactical gear at ang lansa ng gabi, wala na ang angas. Ang nakikita ko ngayon ay isang banyagang reyna sa gitna ng mga halimaw.Nagdilim ang paningin ko nang makita kong nakaangkla ang kanyang kamay sa braso ni Emilio Lacraso, ang babaero at gangster na anak ni Mr. Lacraso. Ang kanyang presensya sa tabi ng lalaking iyon ay tila isang insulto sa lahat ng pinaghirapan ko para protektahan siya.Anong ginagawa mo rito? Nakita kong natigilan siya nang makita ako, ngunit pinilit niyang kumalma at ngumiti sa lahat.Pinanlakihan ko siya ng mata, isang tahimik na sigaw
Last Updated: 2026-04-07
Chapter: Chapter 220Sage’s POVPagbaba ko mula sa aking Aston Martin DBX 707, agad akong sinalubong ng mansyon ng mga Lacraso.Ang mansyon ay tila isang modernong palasyo na nagniningning sa gitna ng kadiliman. Ang arkitektura nito ay kombinasyon ng glass-and-steel at klasikong disenyo, matatayog na puting kolum, naglalakihang mga bintanang yari sa tempered glass, at isang grand entrance na may malawak na bukana.Ang driveway ay napalilibutan ng mga landscape gardens na may mga spotlight na nakatutok sa mga mamahaling ornamental plants, habang ang sentro ng fountain sa harap ay may estatwa ng isang gintong agila na sumasagisag sa kapangyarihan ni Emilio Lacraso.Hindi lang basta transportasyon ang mga kotseng pumapasok, isa itong fashion show ng mga makina.
Last Updated: 2026-04-05
Chapter: Chapter 219Sage’s POVAng basement ng aming safehouse ay amoy semento at luma, isang lugar kung saan ang katotohanan ay pilit na hinahugot sa bawat patak ng dugo. Sa gitna ng silid, nakagapos si Agila sa isang bakal na kursi.Kahit duguang at hirap huminga, may bakas pa rin ng nakakangilabot na ngiti sa kaniyang mga labi."Sino ang nag-pondo sa inyo, Agila?" tanong ko habang dahan-dahang isinusuot ang aking leather gloves."Hindi kayo aabot ng South Port nang walang sapat na armas at logistic support. Masyadong malinis ang galaw niyo para sa isang hamak na watak-watak na grupo."Tumawa siya nang paos, isang tunog na parang bakal na kinakalos sa semento. "Akala mo ba... kami lang ang kalaban mo,
Last Updated: 2026-04-05
Chapter: Chapter 218Sage’s POVMula sa madilim na bintana ng kotse ni Ron, pinanood ko ang bulto ni Elena sa gitna ng kalsada. Kahit na nababalot siya ng dilim, damang-dama ko ang kaniyang nagngangalit na aura. Ang bawat kilos niya, ang padabog na pagkuha sa helmet, ang marahas na pagsabit nito sa motor, ay tila mga sigaw ng pagrerebelde na tumatama sa aking pandinig.Nang makita ko ang kaniyang repleksyon sa side mirror, hindi ako nagkamali. Isang matalim at nakakamamatay na tingin ang ipinukol niya sa akin, kasunod ng isang mapanghamong eye roll na tila ba sinasabing wala siyang pakialam sa aking posisyon.Napahigpit ang kapit ko sa aking tuhod. Gusto kong mapangiti, pero pinigilan ko ang aking sarili. Matigas talaga ang ulo mo, Elena.Sa totoo lang, kung wala ang putok ng kanyang sniper rifle kanina, baka hindi na ako ang nakaupo rito ngayon. Alam ko na utang ko sa kanya ang hininga ko sa gabing ito. Ang kaniyang "I was worried about you" ay tila isang mainit na haplos sa aking pagod na puso, isan
Last Updated: 2026-04-04
Whispers of Forbidden Desire
Anak sa pagkadalaga. Iniwan ng ina at lumaki sa poder ng kanyang lola. Iyan ang buhay ni Isabela Siason.
Lumaking konserbatibo at puno ng mga pangaral, si Isabela ay sanay mamuhay nang simple at may takot sa Diyos. Ngunit isang hindi inaasahang pangyayari ang magpapabago sa lahat.
Napilitan siyang tumira kasama ang kanyang ina, ang babaeng matagal na niyang hindi nakita at halos hindi na niya kilala. Akala ni Isabela, magiging madali lang ito. Ngunit nagkamali siya. Dahil sa loob ng marangyang mansion na tinitirhan ng kanyang ina, naroon din ang lalaking magpapayanig sa tahimik niyang mundo, ang asawa ng kanyang ina. Si Liam o mas kilalang si William Laurell. Isang batang billionaryo, kabaligtaran ng inaakala niyang isa itong matandang mayaman ,malapit nang mamatay.
Ang titig niya’y parang apoy, mainit, mapangahas, at handang tumupok sa kanila pareho. Sa bawat paglapit nito, dama ni Isabela ang init na gumagapang sa kanyang balat, ang panginginig ng damdaming matagal nang nakatago. May kung anong puwersang humihila sa kanya palapit, kahit alam niyang mali. Paano niya lalabanan ang tukso at ang apoy ng pagnanasa na unti-unting nilalamon ang kanyang puso’t isipan?
Pag-ibig nga ba ito… o isang ipinagbabawal na pagnanasa?
At kung totoo man na “kung ano ang puno, siya rin ang bunga,” handa ba siyang tanggapin na baka hindi nga siya naiiba sa kinamumuhian niyang ina, ang babaeng minsang tinalikuran ang tama para sa bawal na pag-ibig?
Read
Chapter: Chapter 317Liam’s POVNapatitig ako sa kaniya, at sa halip na mainis, isang mahinang tawa ang kumawala sa aking mga labi. Isinandal ko ang aking noo sa kanyang balikat habang dahan-dahang humuhupa ang init ng aking katawan.“Perfect timing,” bulong ko uli, pero sa pagkakataong ito ay may kasama nang ngiti.Humiwalay ako nang bahagya at hinaplos ang kaniyang pisngi. Kitang-kita ko ang panghihinayang at bahagyang sakit sa kanyang mga mata dahil sa nararamdamang cramps.Anim na taon akong naghintay. Ano ba naman ang dagdag na ilang araw? Ang mahalaga sa akin, sa puntong ito, ay nasa loob kami ng iisang silid at hindi na siya tumatakbo palayo.
Last Updated: 2026-04-12
Chapter: Chapter 315Liam’s POVTila tumigil ang pagdaloy ng dugo sa aking mga ugat. Ang bawat salitang binibitawan ni Isabela ay tila mga martilyong nagpapabagsak sa huling pader na itinayo ko sa paligid ng aking puso.Nalaman na niya.Ang sikretong pilit kong ikinubli dahil sa takot na kaawaan niya lang ako, ang madilim na kabanata ng buhay ko na ayaw ko sanang masilip niya kailanman, ay heto na, nakalatag sa aming pagitan. Ngunit mas lalo kong naramdaman ang paninikip ng aking dibdib dahil umiiyak siya nang dahil sa akin. Iyon ang pinakahuling bagay na gusto kong maramdaman niya, ang masaktan nang dahil sa akin.Sa isang saglit, ang paligid ko ay naglaho. Ang marangyang suite sa Paris ay napalitan ng amoy ng gamot at malamig na bakal.~~ Flashback: Six Years Ago ~~Durog na durog ako nang makita ko silang magkayakap ni Miguel sa airport. Pinanood ko kung paano siya naglakad palayo sa akin, papasok sa loob, dala ang puso kong kinuha niya nang buo. Akala ko, may pag-asa pa. Akala ko sapat na ang pagma
Last Updated: 2026-04-11
Chapter: Chapter 314Isabela POVDahan-dahan kong ibinaba ang baso sa maliit na lamesa bago ko sinalubong ang mga mata ni Liam. Ang takot na kanina ay sumasakal sa akin ay narito pa rin, nakabara sa aking lalamunan, at tila anumang oras ay muli akong lulunurin ng sarili kong mga luha.Hindi ako nakapagsalita agad. Sa halip, mas lalo akong lumapit sa kanya. Hinawakan ko ang kanyang mga kamay, ang mga kamay na akala ko noong isang oras ay hinding-hindi ko na muling mahahawakan. Naramdaman ko ang panandaliang pagkabigla sa kanyang mga mata, hindi niya inaasahan ang ganito ang pagtugon ko pagkatapos ng mahabang panahon ng aking pagmamatigas.Ang makita si Liam na buhay, humihinga, at walang galos ay nagsilbing isang malakas na wake-up call para sa akin. Habang nakatitig ako sa kaniyang nag-aalalang mukha, umalingawngaw sa isipan ko ang boses ni Lea kanina. Ang bawat salita niya ay tila naging gabay sa madilim na pasilyo ng aking puso.“Isabela, cherish every moment that you have. Huwag mong sayangin ang pan
Last Updated: 2026-04-11
Chapter: Chapter 316Liam’s POVIsang halik na puno ng desperasyon. Isang halik na tila doon lang ako makakakuha ng sapat na hangin para muling makahinga.Ang labi niya ay ang tanging lunas sa anim na taon kong pagkagutom sa kanyang pag-ibig. Sa bawat dampi, tila binubura ng sandaling ito ang lahat ng sakit ng aksidente, ang lahat ng hirap ng therapy, at ang bawat gabi na akala ko ay hinding-hindi ko na siya muling mahahawakan.Hanggang sa ang simpleng halik ay napalitan ng isang gutom at nananabik na pagtugon. Sa bawat dampi ng aming mga labi, sinasabayan ito ni Isabela ng isang mahinang daing, isang pagsuko na tila anim na taon din niyang ikinulong sa kaniyang dibdib.Hindi na ito basta halik ng pagpapatawad, ito ay halik ng pag-angkin.
Last Updated: 2026-04-11
Chapter: Chapter 313Liam’s POVNanatiling nakatitig sa akin si Isabela, tila hindi pa rin nagsi-sink in sa kanya na narito na ako sa harap niya. Ang mga mata niyang kanina ay punong-puno ng takot ay unti-unting nagbago, tila ba dahan-dahang nagigising mula sa isang bangungot.Ilang segundo rin kaming nakatayo lang doon, ako na pigil ang hininga, at siya na tila estatwa sa gitna ng lamig.Hanggang sa bigla siyang gumalaw. Kumaripas siya ng takbo patungo sa akin. Bago pa man ako makapagsalita, sinalubong na niya ako ng isang marahas at mahigpit na yakap.Muntik na akong ma-out of balance sa lakas ng impact ng kanyang pagdamba.At doon, sa gitna ng kalsada ng Paris, humagulgol siya.
Last Updated: 2026-04-10
Chapter: Chapter 312Liam’s POVMabilis kong kinuha ang phone ko para i-chat ang assistant ko, pero naalala kong pinapunta ko pala siya sa kabilang distrito para sa isang errand.Damn it. Wala akong magagawa kundi ako mismo ang pumunta.“I’ll get the sushi,” maikli kong sabi bago mabilis na tuminalikod.Habang nagmamaneho ako sa gitna ng malamig na gabi ng Paris, ang mga ilaw ng siyudad ay tila nagiging malabo sa paningin ko. Hindi mawala sa isip ko ang mukha ni Isabela kanina habang kinakausap si Lea.Ang lungkot sa kaniyang mga mata habang tinitignan ang tiyan ng kaibigan ko, alam kong hindi lang 'yun awa.
Last Updated: 2026-04-10
Chapter: Chapter 440Audrey’s POV “Jess… thank you, thank you for visiting us, and your father,” Mommy Matilda said, her voice trembling, on the verge of tears.I stood there silently, forcing myself to keep the emotions threatening to spill under control.After I told Nick that I wanted to visit them, he was the one who set the date. He wanted to come with me, but I stopped him. I wanted to do this alone. Since he was worried because I’m pregnant, he asked Manong to accompany me instead.My eyes met Daddy’s. I could see the restraint in him, so many things he wanted to say, yet he remained silent. He was still in a wheelchair.“Good morning, Mom… Dad,” I greeted softly, almost in a whisper, my voice barely coming out.Mommy immediately pulled me inside and hugged me tightly, as if afraid I might disappear again. “Come, sit down,” she said, wiping her own tears.“Elsa, prepare some snacks for Jessica.”As I looked around, it felt as if the past came rushing back to me. Almost nothing had changed in the m
Last Updated: 2026-01-06
Chapter: Chapter 439Audrey’s POV I couldn’t help but squeal inside at the outfits of George, Carly, and Aiah. Aiah, oh my gosh, she was absolutely adorable. Her skirt was so cute, she looked like a little runway model.“Audrey!” Carly shouted as she ran toward me and wrapped me in a tight hug.“Ow, I love your shirt! You guys look so cute!” she said, pointing at our printed shirts.“Hehe, thank you! But I can’t compete with your outfits, you clearly planned everything,” I joked.George made a teasing gesture, a faint smile on his lips as he shrugged with his palms open, looking completely innocent. His expression practically said, Of course, who else?I laughed.“Hello, Audrey,” George greeted me with a kiss on the cheek. Nick just shook his head and smiled as he watched us.“Parents, visitors, guardians, and children, thank you all for coming today! In a minute, the program will begin,” the host announced on stage.We quickly fixed our seats and got ready for the start of Family Day.After the program,
Last Updated: 2026-01-06
Chapter: Chapter 438Nick’s POVThe whole place is buzzing with noise. Colorful buntings hang from every corner of the school, and you can really feel the excitement and happiness in the air. I find myself smiling as I watch children running around, laughing freely.Today is Dylan’s Family Day. Audrey, Dylan, and I are about to enter the gym where the program will be held.We’re wearing matching navy blue t-shirts, khaki shorts, and white sneakers. There’s a printed picture on our shirts, a drawing made by Audrey herself. She also painted it, which gives it a truly personal touch.The moment we entered the school grounds, we were greeted by a photo booth at the entrance. We were about to head inside when an organizer holding a camera approached us.“Excuse me, sir, may I take a family picture of you? At the end of the event, we’ll be having a contest for Best Family Costume. Your t-shirts look amazing, the painting is beautiful,” she said with a smile.I looked at Audrey. She smiled back and nodded. “Of c
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: Chapter 437Scarlett’s POVIf I had seen a scene like this before, I probably would have run immediately, without waiting for any explanation from George. But it’s different now.Even though my chest was screaming with pain and jealousy, I stayed there, standing. I chose to watch, to wait and see what would happen.So I almost breathed a sigh of relief when I saw George push the woman away from him. And when she spoke, all my anger toward him suddenly vanished, especially when I realized it was Denise.My eyes blazed. “This woman is really shameless,” I whispered sharply.I saw George’s shock and nervousness when he noticed me standing at the door. He approached, but I pretended to be angry. Yes, I was angry, but not at him. I was angry at Denise.My anger flared even more when I heard the words that woman had uttered. Yes, they hurt. They hurt because some of it was true. Because leaving George had been the biggest mistake of my life. But she had no right to rub it in my face.George was right.
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: Chapter 436George’s POVWe had already been in the meeting room for almost two hours. There was a lot that needed focus and attention.“How’s the progress on our project in the Visayas?” I asked.“Sir, the report about the hotel we’re building there just arrived. So far, no major damage to the building, even though it was hit by a 6.7-magnitude earthquake. There are still some aftershocks, but the hotel structure is holding up well.”I let out a sigh of relief at the report. I hadn’t slept all night after yesterday’s earthquake news. I immediately ordered an inspection for any possible major damages to the hotel, which is now 60% complete.“Good. Anything else?” I added.“That’s all for the agenda, Sir,” one of them replied. I nodded.“Then this meeting is adjourned.”I walked back to my office quickly. I noticed my secretary frowning.“Sir, I need to go down. I just have to pick up an important client,” she said nervously.I frowned, but since I didn’t need her at the moment, I just nodded.Whe
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: Chapter 435Scarlett’s POVOur gallery was closed today for the holiday, so I thought I’d surprise George. He said he had an urgent meeting, so he still came in. Even though I’m not really that good at cooking, I insisted on preparing something myself, I wanted him to feel special.I walked into the building with a smile, carrying a bag full of food. I was wearing my favorite long dress, simple yet elegant. I could feel a few pairs of eyes watching me as I walked straight to the receptionist.I left a message for George, I didn’t want to disturb his meeting with a call. When I reached the reception, I approached the front desk.“Good morning, I’m here to visit Mr. George David.”The receptionist smiled.“Your name, please?” “Scarlett Carlson.”He suddenly looked at the monitor, then back at me.“Ma’am, you don’t have an appointment. You’re not on the list.”I smiled, trying to stay calm. “Ah, okay. Can you contact his secretary for me? Kindly inform him that I’m here.”He nodded. “Sure, ma’am.
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: Chapter 255Nick’s POV“Hello, General.”“The mission has completed… Nick, Scarlett were sent to the hospital. She’s with George. Jessica…. ”“No. Just tell me the hospital.” I cut him off. I didn’t want to hear anything else unless it came from her.“Batangas. My men will bring you there...” Malungkot ang tono niya. Mabigat. Para bang… may gustong sabihin.“Salamat. Maraming salamat, General.”Binaba ko agad ang tawag at walang inaksayang oras,.. tinawagan ko si George. Isa. Dalawa. Lima. Sampung tawag. Walang sagot.“Fu**!.. sumagot ka George!**”Tiningnan ko ang orasan. Ilang oras na kaming nasa biyahe. Pagod na pagod na ako, bugbog pa ang katawan, pero wala akong pakialam. Walang tulog. Walang kain. Hanggang makarating ako kay Jessica.“Jess...” bulong ko habang pinipisil ang kamay ko. One hour later.. Ospital sa Batangas“Brrrrrrrrrr—SKRRRT!!!”Mabilis ang preno ng sasakyan. Tumigil kami sa harap ng ospital. Mabilis akong bumaba. Bumungad agad sa akin si George, nakaupo sa malamig na semento
Last Updated: 2025-07-05
Chapter: Chapter 254George’s POVTulala pa rin akong nakaupo sa sulok ng emergency room habang inaasikaso ng mga doktor si Scarlett. Nanginginig ang mga kamay ko, malamig ang pawis sa aking noo.Ang eksena ng pagsabog... paulit-ulit na gumuguhit sa isip ko. Para akong sinasakal sa bawat ulit nito. Parang sirang plaka, hindi natatapos, hindi humihinto.Pinunasan ko ang luhang hindi pa rin natutuyo sa aking mga mata."Jes... I am so sorry..." mahina kong bulong, halos pabulong sa hangin, kasabay ng pag-ikot ng sakit sa dibdib ko.Bumalik sa akin ang lahat. Lahat ng alaala naming dalawa. Lahat ng sandaling hindi ko kailanman inakalang magiging alaala na lang...Flashback – 9 taong gulang na George
Last Updated: 2025-07-05
Chapter: Chapter 253Scarlett’s POVMabilis kaming lumabas ni George, halos magkandarapa sa pagtakbo palabas ng kwarto.“Nasaan na si Jessica, George?” tanong ko habang nanginginig ang boses. Ramdam ko ang lamig sa palad ko, at ang kaba sa dibdib ko na parang sasabog.Kita ko sa mukha ni George ang labis na pag-aalala. Pawis ang noo niya kahit malamig ang paligid.“Andito siya kanina” tila sarila ang kausap.“Stay behind me,” utos niya habang dahan-dahan kaming lumabas papunta sa deck.Pagbukas ng pinto, bumungad sa amin ang ilang mga tauhan ng yate, nakaluhod at nakaposas, binabantayan ng SWAT.
Last Updated: 2025-07-04
Chapter: Chapter 252Jessica’s POVMasakit ang buong katawan ko. Akala ko sanay na ako sa sakit, pero hindi pala. Parang binasag ang binti ko sa lakas ng pagkakasipa. Ramdam ko rin ang pamamaga sa pisngi at labi ko.“Ouch…” Pilit kong itinayo ang sarili ko. Kailangan kong sundan si George… kahit paika-ika.Habang dahan-dahan akong lumalakad papunta sa kwarto kung saan dinala si Scarlett, bigla….“BANG! BANG!” “Aaah!” Napasigaw ako. Tumigil ang puso ko sa gulat. Ang tunog ng putok, sobrang lapit, parang tumama sa pader mismo sa tabi ko.Napakapit ako sa dingding. Nanginginig ang mga kamay ko. Pero hindi
Last Updated: 2025-07-04
Chapter: Chapter 251Nick’s POV “Saan niyo ako dadalhin?” tanong ko habang patuloy sa pagtakbo ang sasakyan.“Iuuwi na kita,” sagot ng lalaking halatang nasa singkwenta pataas na ang edad.“Bakit ayaw niyo pong magpakilala?”“Makikilala mo rin ako... sa tamang panahon. Ang importante ngayon, masigurado nating ligtas ka.”“Magpakalayo ka muna. Kalimutan mo ang iyong paghihiganti.”Natigilan ako. Kilala niya ako. Alam niya kung sino ako... at kung ano ang nasa puso ko.“P-Paanong...?”“Ang tatay mo ang pumasok sa organisasyon. Kaya siya napahamak. Malaki ang kasalanan niya sa grupo. Pero hindi kontrolado ng organisasyon ang iniisip ng bawat miyembro. Wag mong isugal ang sarili mo... at ang pamilya mo.”“Halang ang bituka ng kalaban mo. Hindi mo sila kayang banggain mag-isa. Sila ay nasa paligid mo, mas marami pa kaysa inaakala mo.” dagdag pa nitoPinakiramdaman ko ang lahat ng sinabi niya. Tumayo ang balahibo ko sa likod ng leeg. Kasama ba siya sa organisasyon?“Ituon mo ang galit mo sa totoong pumatay sa
Last Updated: 2025-07-03
Chapter: Chapter 250George’s POV Mag-iisang oras na kaming tumatakbo sa gitna ng karagatan. Tahimik ang lahat, tanging alon at tunog ng makina ang maririnig. Hanggang sa may naaninag akong liwanag sa di kalayuan.“Sir, may nakita na kaming isang yate,” sabi ng isang SWAT na kausap ang nasa headquarters.“6 miles away. Let me verify…”“Mukhang may malaking posibilidad na sa yate na 'yon nanggaling ang signal.”“Copy, Sir.”Halos madurog ang aking mga palad sa pagkakakuyom, di ko na maitago ang pag-aalala.“Men, siguraduhin ninyong makalapit tayo sa yate nang hindi tayo napapansin. Remove all signals.”Hindi ko alam kung excitement ba 'to, kaba, o takot. Halo-halo na. Nanginginig ang loob ko.Tumigil ang bangka ilang metro mula sa yate.“Mauuna kaming bumaba, Sir. Dito lang muna kayo,” sabi ng isa.“Sa tubig kami dadaan. Sergeant, ikaw na bahala dito kay Mister David.”“Pwede ba akong sumama?”“Sorry, Sir. Hanggang dito lang po muna tayo. Hintayin natin ang hudyat bago lumapit sa yate.”Labag man sa loob
Last Updated: 2025-07-03
LOGIN
