Chapter: Chapter 448Audrey’s POVThree Months After Giving BirthI can’t stay still inside my room. I keep checking myself in the mirror, looking at the wedding gown we spent months dreaming about, and now, I’m finally wearing it. I’m nervous, but I can’t even begin to explain how happy I am. I guess this is really how it feels when you're about to get married, a whirlwind of emotions. Fear, nerves, joy, and that feeling like you could soar at any moment.“Audrey, wow!”Carly stops at the doorway. Her eyes widen, and she quickly covers her mouth with her hands. She walks toward me slowly, fighting back tears.“You look so lovely… so beautiful in your wedding gown,” she says, her voice trembling.I let out a laugh even though I’m on the verge of tears myself. “Damn, I don’t want to cry, I’ll ruin my makeup,” Carly complains, wiping her eyes.“Me too,” I say, forcing a chuckle. “Though they told me this mascara is waterproof.”“Are you ready?” she asks.I take a deep breath and nod slowly. “Let’s go.”
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-25
Chapter: Chapter 447Nick’s POVSeven Months LaterThe loud sound of the heart monitor beep… beep… beep echoes through the room, each beat seeming to sync with the pounding of my own heart. I can feel the coldness in my hands as I grip Audrey’s hand tightly. I’m trying my best to stay strong, but inside, I’m trembling with nerves and fear.I see the struggle on her face, the sweat beads rolling down her temples, the strain in the veins of her neck, and how she’s fighting back tears. But even then, there’s a strength in her eyes the fierce courage of a mother ready to give her everything.“Just a few more pushes, Mommy! Baby is coming out!” the doctor says, excitement in her voice.I take a deep breath, forcing myself to stay calm.“Love, you can do this, okay? I’m here. Just breathe… please, breathe with me.”Inhale… exhale… inhale… exhale…As I say those words, I realize they aren’t just for her; they’re for me too, because I feel like I’m about to break from the pressure. Audrey grips me so hard her n
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-25
Chapter: Chapter 446Nick’s POV“Love... uhhmm.” I can’t even describe the joy and pleasure I feel while Audrey is pleasuring me.Fuck, this is nothing like I imagined. This is far beyond amazing. She’s doing it slowly, and it’s driving me crazy in the best way possible. She’s teasing me with the way she tastes me. But with every movement, she makes me feel an indescribable bliss. She might not be an expert, but she gives me a unique kind of happiness, because she’s the woman I love and have longed for.“Audrey, Love... uhmm.” She’s being so careful, as if she’s afraid of hurting me.“Does it feel good, Love?” she asks. She looks worried, like she’s afraid she isn't doing it right.“So good, Love...” I confess, breathless. My heart is racing.As her eyes grow misty with desire, I can feel the heat in every stroke she gives me.“Aaahh.” I reach out and hold her hair as she begins to pick up the pace.“Huh!” I can’t believe my Audrey is doing this. I can’t contain my happiness.“Love... aaahh...” Fuck, I’m
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-25
Chapter: Chapter 445Audrey’s POVAfter Nick gave me a tour of the cabin, we had breakfast together, simple, yet filled with laughter and gazes that lingered a little too long before we could look away. Now, we’re in the other room resting, but I can feel a distinct silence between us, a kind of stillness heavy with both desire and love.This room feels warm and inviting. The high ceilings and wooden beams lend a touch of rustic elegance, while the fire in the fireplace flickers gently, casting light and warmth all around us.We are sitting on the soft sofa, I’m leaning against Nick’s chest while he tenderly strokes my hair. We’re just quiet, but every touch of his speaks volumes. I close my eyes, savoring the moment. It's quiet, peaceful, yet so full of emotion. Outside, the view is breathtaking.When I open my eyes, he’s right there, looking at me with such depth. His eyes say everything, love, longing, and a desperate wish to never be lost again.“I love you,” he says softly, almost a whisper, but I f
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-25
Chapter: Chapter 444Audrey’s POVI could barely speak, overwhelmed by happiness and emotion. Memories of every moment with Nick flashed through my mind. I hadn’t expected that he had hidden the ring all this time. My tears wouldn’t stop falling.“Love… will you spend the rest of your life with me?”“Together, we’ll face every challenge that comes our way. I want to be there for you, for better or worse, until our hair turns gray.”I nodded through my tears, extending my hand for him to slip the ring back onto my finger. I could feel it trembling slightly.“Yes… yes, Love.”Nick’s own eyes glistened as he carefully slid the ring onto my finger. He held my hands tightly, and together we stood. Bathed in the soft light of the rising sun, he made me feel the depth of his love.He leaned in and kissed me, gentle, soft, and deep, a kiss of promise, love, and gratitude.With every movement of his lips, I could feel his devotion. It was as if he was saying, I’ll protect you. I’ll take care of you. And I responde
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-25
Chapter: Chapter 443Nick’s POV“Where are we going?” Audrey asked excitedly as we drove on. Her eyes sparkled with curiosity as she leaned back in her seat, smiling despite the obvious fatigue.“You’ll know once we’re there,” I replied with a smile, reaching for her hand and pressing a gentle kiss to it.“You can sleep, Love. It’s still a long drive. I’ll wake you when we arrive.”“I don’t want to stay awake, Love… but I’m really sleepy,” she murmured, her voice soft, drowsy, unbearably sweet.“I know, Love. It’s okay.”I pulled the car over to the side of the road.“Why did you stop?” she asked, puzzled.I smiled and leaned closer. Her eyes widened in surprise. I brought my face closer to hers, just one more inch and our lips would meet.“What are you planning to do?” she asked, half-joking, half-nervous, glancing around at the darkness of the early morning.“Here? In the middle of nowhere?”“Aaah!” she yelped when her seat suddenly reclined, lowering smoothly so she could lie comfortably.I laughed sof
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-25
Chapter: Chapter 383Liam’s POVKakalabas ko lang galing sa banyo nang makarinig ako ng marahang katok mula sa labas ng pinto.“Princess... Isabela, are you busy?”Tsk. Boses pa lang, alam ko nang ang mayabang niyang kapatid na si Sean iyon. Mabilis akong lumapit sa pinto at binuksan ito nang bahagya upang pigilan siya. Kakatulog pa lang ni Isabela matapos ang nangyari sa amin, at ayokong-ayoko siyang naaabala kapag nagpapahinga.“Can you lower your voice? Isabela is sleeping,” gigil ngunit mahina kong saway sa kaniya pagkabukas ko ng pinto.“Oh, sorry” gulat na sabi ni Sean. Tiningnan niya ako mula ulo mukha pababa, sabay taas ng isang kilay nang mapansin ang itsura ko. “Baka naman pinagod mo nang husto. Make it slowly, bro. Don't forget, your wife is pregnant.”Tila umakyat ang lahat ng dugo ko sa ulo sa narinig. “You don't need to remind me about that. I know how to take care of my wife and my child.”“Glad you know!” kaswal niyang sagot, tila hindi man lang tinatablan ng masasamang tingin ko. “Since
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-25
Chapter: Chapter 382Isabela’s POV“Liam...” ungol ko na ang boses ay halos paos na sa simula pa lang.Napakabilis ng mga kilos ni Liam. Ang mainit at basang mga halik niya ay mabilis na bumaba mula sa aking mga labi patungo sa aking leeg, na nagdulot ng agarang pananakit ng aking puson. Kasunod niyon ay ang marahang pagdampi ng malamig na hangin sa aking balat nang maramdaman ko ang mabilis na pagkalas ng mga butones ng aking blusa, kasabay ng pamilyar na tunog ng pag-alis niya sa hook ng aking bra.Malaya na niyang pinagmamasdan ngayon ang aking mga dibdib na bahagyang lumaki dahil sa aking pagbubuntis—tayong-tayo ang mga dulo niyon, tila ba sabik na sabik din sa susunod na gagawin ng asawa ko.“Aaaahh!”“Uhmmm...”Sabay na ungol ang pinakawalan naming dalawa nang bigla niyang kabigin ang isang dibdib ko upang sipsipin iyon, habang ang kabilang kamay naman niya ay maingat ngunit madiing hinahaplos at pinipisil ang isa ko pang suso.“Aaah...” Ramdam ko ang matinding kiliti na gumagapang sa buong katawan
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-25
Chapter: Chapter 381Liam’s POVBinitbit ko ang mabigat kong buntong-hininga hanggang sa makapasok kami sa loob ng aming kuwarto. Pagkasara na pagkasara ko ng pinto, agad kong isinandal ang aking likod doon at niluwagan ang butones ng aking polo.Sino’ng hindi mabe-bwisit? Buong biyahe ko mula sa opisina, ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi agad para mayakap ang naglilihi kong asawa. Pero pagdating ko, ang madaratnan ko ay ang mayabang niyang kapatid na akala mo ay kung sinong prinsipe na nag-aalok ng kaharian kay Isabela.“Liam...” malambing na tawag ni Isabela. Lumapit siya sa akin, may bakas ng amusement sa kanyang mga mata habang tinutulungan akong tanggalin ang suot kong relo. “Galit ka ba?”Hinalikan ko siya nang mabilis sa ilong bago ko ipinalupot ang dalawa kong braso sa kaniyang beywang. Ipinatong ko ang aking baba sa kaniyang balikat, humihinga nang malalim para amuyin ang paborito kong bango.“I’m not mad at you, Mhine. I’m just irritated by your brother’s smug face,” bulong ko, ang b
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-25
Chapter: Chapter 380Isabela’s POVNaging napakasaya ng tanghalian namin kasama si Kuya Sean. Dahil sa likas na palabiro at karismatiko nito, mabilis na gumaan ang pakiramdam nina Mommy at Maeva sa kaniya. Pagkatapos naming kumain, lumipat kami sa sala para magkwentuhan habang si Maeva naman ay sobrang saya sa mga mamahaling regalo na ibinigay ng kanyang Uncle Sean.Nakipaglaro pa si Kuya kay Maeva, hinayaan nitong gawin siyang kabayo at maghabulan sa buong sala hanggang sa mapagod ang anak ko.Dahil sa tindi ng pagod sa kakalaro, dinala na muna si Maeva ng mga kasambahay sa itaas para magsiesta.Naiwan kaming tatlo sa sala, at doon na dahan-dahang naging seryoso ang atmospera.“Tita Selene, may iniwan p
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-23
Chapter: Chapter 379Isabela’s POVPagkalipas ng isang araw, naging abala ang buong mansiyon sa paghahanda para sa pagdating ni Kuya Sean. Halos hindi ako mapakali sa tindi ng pananabik na makita siyang muli. Alam kong bakas pa rin ang kaba kay Mommy, ngunit ramdam ko sa puso ko na magiging maayos ang lahat.Nasa tapat ako ng magiging kuwarto ni Kuya, abala sa pagsusupervise sa mga kasambahay upang masigurong pulido ang bawat sulok at maayos ang mga kagamitan.“Tsk, tsk... Kailangan ko na bang mag-alala, asawa ko?” biglang maktol ng isang pamilyar na boses mula sa likod ko.Nilingon ko si Liam na kasalukuyang nakasandal sa hamba ng pinto habang nakanguso.“Mas malala pa ang pag-aasikaso mo sa
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-23
Chapter: Chapter 378Isabela’s POVHinatid ko muna si Mommy sa kanyang kuwarto bago ako tuluyang bumalik sa amin ni Liam. Pagpasok ko, nakita kong kakaligo lang niya at mukhang kanina pa ako hinihintay.Nang makita niya ang itsura ko, hindi na siya nagtanong, sinalubong niya agad ako ng isang mahigpit na yakap.Agad kong isinubsob ang mukha ko sa kanyang dibdib, hinahayaan ang sarili kong lamunin ng pamilyar niyang bango at init.“Asawa ko...” bulong ko.Kasabay ng pagbanggit ko sa pangalan niya ang tuluyang pag-agos ng mga luhang kanina ko pa pinipigilan.“Uhmmm...
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-05-22
Chapter: Chapter 255Nick’s POV“Hello, General.”“The mission has completed… Nick, Scarlett were sent to the hospital. She’s with George. Jessica…. ”“No. Just tell me the hospital.” I cut him off. I didn’t want to hear anything else unless it came from her.“Batangas. My men will bring you there...” Malungkot ang tono niya. Mabigat. Para bang… may gustong sabihin.“Salamat. Maraming salamat, General.”Binaba ko agad ang tawag at walang inaksayang oras,.. tinawagan ko si George. Isa. Dalawa. Lima. Sampung tawag. Walang sagot.“Fu**!.. sumagot ka George!**”Tiningnan ko ang orasan. Ilang oras na kaming nasa biyahe. Pagod na pagod na ako, bugbog pa ang katawan, pero wala akong pakialam. Walang tulog. Walang kain. Hanggang makarating ako kay Jessica.“Jess...” bulong ko habang pinipisil ang kamay ko. One hour later.. Ospital sa Batangas“Brrrrrrrrrr—SKRRRT!!!”Mabilis ang preno ng sasakyan. Tumigil kami sa harap ng ospital. Mabilis akong bumaba. Bumungad agad sa akin si George, nakaupo sa malamig na semento
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-07-05
Chapter: Chapter 254George’s POVTulala pa rin akong nakaupo sa sulok ng emergency room habang inaasikaso ng mga doktor si Scarlett. Nanginginig ang mga kamay ko, malamig ang pawis sa aking noo.Ang eksena ng pagsabog... paulit-ulit na gumuguhit sa isip ko. Para akong sinasakal sa bawat ulit nito. Parang sirang plaka, hindi natatapos, hindi humihinto.Pinunasan ko ang luhang hindi pa rin natutuyo sa aking mga mata."Jes... I am so sorry..." mahina kong bulong, halos pabulong sa hangin, kasabay ng pag-ikot ng sakit sa dibdib ko.Bumalik sa akin ang lahat. Lahat ng alaala naming dalawa. Lahat ng sandaling hindi ko kailanman inakalang magiging alaala na lang...Flashback – 9 taong gulang na George
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-07-05
Chapter: Chapter 253Scarlett’s POVMabilis kaming lumabas ni George, halos magkandarapa sa pagtakbo palabas ng kwarto.“Nasaan na si Jessica, George?” tanong ko habang nanginginig ang boses. Ramdam ko ang lamig sa palad ko, at ang kaba sa dibdib ko na parang sasabog.Kita ko sa mukha ni George ang labis na pag-aalala. Pawis ang noo niya kahit malamig ang paligid.“Andito siya kanina” tila sarila ang kausap.“Stay behind me,” utos niya habang dahan-dahan kaming lumabas papunta sa deck.Pagbukas ng pinto, bumungad sa amin ang ilang mga tauhan ng yate, nakaluhod at nakaposas, binabantayan ng SWAT.
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-07-04
Chapter: Chapter 252Jessica’s POVMasakit ang buong katawan ko. Akala ko sanay na ako sa sakit, pero hindi pala. Parang binasag ang binti ko sa lakas ng pagkakasipa. Ramdam ko rin ang pamamaga sa pisngi at labi ko.“Ouch…” Pilit kong itinayo ang sarili ko. Kailangan kong sundan si George… kahit paika-ika.Habang dahan-dahan akong lumalakad papunta sa kwarto kung saan dinala si Scarlett, bigla….“BANG! BANG!” “Aaah!” Napasigaw ako. Tumigil ang puso ko sa gulat. Ang tunog ng putok, sobrang lapit, parang tumama sa pader mismo sa tabi ko.Napakapit ako sa dingding. Nanginginig ang mga kamay ko. Pero hindi
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-07-04
Chapter: Chapter 251Nick’s POV “Saan niyo ako dadalhin?” tanong ko habang patuloy sa pagtakbo ang sasakyan.“Iuuwi na kita,” sagot ng lalaking halatang nasa singkwenta pataas na ang edad.“Bakit ayaw niyo pong magpakilala?”“Makikilala mo rin ako... sa tamang panahon. Ang importante ngayon, masigurado nating ligtas ka.”“Magpakalayo ka muna. Kalimutan mo ang iyong paghihiganti.”Natigilan ako. Kilala niya ako. Alam niya kung sino ako... at kung ano ang nasa puso ko.“P-Paanong...?”“Ang tatay mo ang pumasok sa organisasyon. Kaya siya napahamak. Malaki ang kasalanan niya sa grupo. Pero hindi kontrolado ng organisasyon ang iniisip ng bawat miyembro. Wag mong isugal ang sarili mo... at ang pamilya mo.”“Halang ang bituka ng kalaban mo. Hindi mo sila kayang banggain mag-isa. Sila ay nasa paligid mo, mas marami pa kaysa inaakala mo.” dagdag pa nitoPinakiramdaman ko ang lahat ng sinabi niya. Tumayo ang balahibo ko sa likod ng leeg. Kasama ba siya sa organisasyon?“Ituon mo ang galit mo sa totoong pumatay sa
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-07-03
Chapter: Chapter 250George’s POV Mag-iisang oras na kaming tumatakbo sa gitna ng karagatan. Tahimik ang lahat, tanging alon at tunog ng makina ang maririnig. Hanggang sa may naaninag akong liwanag sa di kalayuan.“Sir, may nakita na kaming isang yate,” sabi ng isang SWAT na kausap ang nasa headquarters.“6 miles away. Let me verify…”“Mukhang may malaking posibilidad na sa yate na 'yon nanggaling ang signal.”“Copy, Sir.”Halos madurog ang aking mga palad sa pagkakakuyom, di ko na maitago ang pag-aalala.“Men, siguraduhin ninyong makalapit tayo sa yate nang hindi tayo napapansin. Remove all signals.”Hindi ko alam kung excitement ba 'to, kaba, o takot. Halo-halo na. Nanginginig ang loob ko.Tumigil ang bangka ilang metro mula sa yate.“Mauuna kaming bumaba, Sir. Dito lang muna kayo,” sabi ng isa.“Sa tubig kami dadaan. Sergeant, ikaw na bahala dito kay Mister David.”“Pwede ba akong sumama?”“Sorry, Sir. Hanggang dito lang po muna tayo. Hintayin natin ang hudyat bago lumapit sa yate.”Labag man sa loob
ปรับปรุงล่าสุด: 2025-07-03
Chapter: Chapter 223Elena’s POVAng bawat ngiti ko ngayong gabi ay isang bitag, at bawat titig ay isang kasinungalingan. Sanay na ako sa ganitong laro. Sa harap ni Elliot, sa mundong ito, ako si "Lena," ang babaeng nakilala niya sa isang madilim na bar habang kumakanta, ang babaeng nakuha ang kanyang atensyon sa gitna ng usok at alak.Si Elliot ay gwapo, may matikas na tindig, at tila isang marangal na ginoo sa harap ng maraming tao. Pero alam ko ang totoo. Sa likod ng kaniyang dignified na anyo ay ang isang gangster na uhaw sa dugo at kapangyarihan.I have been monitoring their business for almost five years. At nandito na ako sa lugar kung saan konti na lang at malalaman ko na ang mysterio tungkol kay Elliot. Ngunit ang lahat ng kasanayan ko sa pagpapanggap ay tila biglang naglaho nang mamataan ko ang isang pigura na hindi ko inaasahang makikita rito.Sage?Halos mawala ako sa aking karakter nang magtama ang aming mga mata. Hindi ito ang Sage na nakasuot ng tactical gear, hindi ito ang malamig na lid
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-07
Chapter: Chapter 222Sage’s POVUmikot ako at pinakita ang presensiya ko kay Elliot.Tsaka lang ako nagawang sulyapan ni Elliot matapos niyang malasap ang bawat sandali ng kanyang pakikipag-landian kay Elena. Sa harap ko, tila ba isa siyang hayop na ninanamnam ang kaniyang huli, bago tuluyang mapagtanto na hindi lang siya ang tanging mabangis na hayop sa silid na ito.Nang sa wakas ay dumapo ang kanyang paningin sa akin, agad na nanlaki ang kanyang mga mata. Ang kaniyang mapusok na awra ay biglang napalitan ng labis na pagkagulat na may halong kagalakan.“Mr. Sage San Fernando? You... you actually came?” bulalas niya. Ang kanyang boses ay punung-puno ng sigla, tila ba nakakita siya ng isang gintong pagkakataon na bigla na lang lumitaw sa kaniyang harapan.“You didn’t reply to my invitation. I thought... I thought the Swiss Titan had no interest in our local circles,” dugtong niya, hindi maikubli ang kanyang pagkamangha.“I am sorry, Mr. Lacraso, for this little surprise,” tugon ko. Pinilit kong magpakawa
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-07
Chapter: Chapter 221Sage’s POVNanlaki ang aking mga mata. Ang tibok ng puso ko na kanina pa kalmado ay biglang nag-iba ng ritmo, mabilis, malakas, at puno ng pagkagulat. Halos hindi ko siya makilala.Elena?Nakalaylay ang kaniyang buhok sa malalambot na kulot, bumabagay sa isang Itim na gown na hapit sa kaniyang katawan. Ang kaniyang tindig ay puno ng poise, at ang kanyang mga mata ay tila nagniningning sa ilalim ng mga chandelier. Wala na ang tactical gear at ang lansa ng gabi, wala na ang angas. Ang nakikita ko ngayon ay isang banyagang reyna sa gitna ng mga halimaw.Nagdilim ang paningin ko nang makita kong nakaangkla ang kanyang kamay sa braso ni Emilio Lacraso, ang babaero at gangster na anak ni Mr. Lacraso. Ang kanyang presensya sa tabi ng lalaking iyon ay tila isang insulto sa lahat ng pinaghirapan ko para protektahan siya.Anong ginagawa mo rito? Nakita kong natigilan siya nang makita ako, ngunit pinilit niyang kumalma at ngumiti sa lahat.Pinanlakihan ko siya ng mata, isang tahimik na sigaw
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-07
Chapter: Chapter 220Sage’s POVPagbaba ko mula sa aking Aston Martin DBX 707, agad akong sinalubong ng mansyon ng mga Lacraso.Ang mansyon ay tila isang modernong palasyo na nagniningning sa gitna ng kadiliman. Ang arkitektura nito ay kombinasyon ng glass-and-steel at klasikong disenyo, matatayog na puting kolum, naglalakihang mga bintanang yari sa tempered glass, at isang grand entrance na may malawak na bukana.Ang driveway ay napalilibutan ng mga landscape gardens na may mga spotlight na nakatutok sa mga mamahaling ornamental plants, habang ang sentro ng fountain sa harap ay may estatwa ng isang gintong agila na sumasagisag sa kapangyarihan ni Emilio Lacraso.Hindi lang basta transportasyon ang mga kotseng pumapasok, isa itong fashion show ng mga makina.
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-05
Chapter: Chapter 219Sage’s POVAng basement ng aming safehouse ay amoy semento at luma, isang lugar kung saan ang katotohanan ay pilit na hinahugot sa bawat patak ng dugo. Sa gitna ng silid, nakagapos si Agila sa isang bakal na kursi.Kahit duguang at hirap huminga, may bakas pa rin ng nakakangilabot na ngiti sa kaniyang mga labi."Sino ang nag-pondo sa inyo, Agila?" tanong ko habang dahan-dahang isinusuot ang aking leather gloves."Hindi kayo aabot ng South Port nang walang sapat na armas at logistic support. Masyadong malinis ang galaw niyo para sa isang hamak na watak-watak na grupo."Tumawa siya nang paos, isang tunog na parang bakal na kinakalos sa semento. "Akala mo ba... kami lang ang kalaban mo,
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-05
Chapter: Chapter 218Sage’s POVMula sa madilim na bintana ng kotse ni Ron, pinanood ko ang bulto ni Elena sa gitna ng kalsada. Kahit na nababalot siya ng dilim, damang-dama ko ang kaniyang nagngangalit na aura. Ang bawat kilos niya, ang padabog na pagkuha sa helmet, ang marahas na pagsabit nito sa motor, ay tila mga sigaw ng pagrerebelde na tumatama sa aking pandinig.Nang makita ko ang kaniyang repleksyon sa side mirror, hindi ako nagkamali. Isang matalim at nakakamamatay na tingin ang ipinukol niya sa akin, kasunod ng isang mapanghamong eye roll na tila ba sinasabing wala siyang pakialam sa aking posisyon.Napahigpit ang kapit ko sa aking tuhod. Gusto kong mapangiti, pero pinigilan ko ang aking sarili. Matigas talaga ang ulo mo, Elena.Sa totoo lang, kung wala ang putok ng kanyang sniper rifle kanina, baka hindi na ako ang nakaupo rito ngayon. Alam ko na utang ko sa kanya ang hininga ko sa gabing ito. Ang kaniyang "I was worried about you" ay tila isang mainit na haplos sa aking pagod na puso, isan
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-04-04
เข้าสู่ระบบ
