Whispers of Forbidden Desire
Anak sa pagkadalaga. Iniwan ng ina at lumaki sa poder ng kanyang lola. Iyan ang buhay ni Isabela Siason.
Lumaking konserbatibo at puno ng mga pangaral, si Isabela ay sanay mamuhay nang simple at may takot sa Diyos. Ngunit isang hindi inaasahang pangyayari ang magpapabago sa lahat.
Napilitan siyang tumira kasama ang kanyang ina, ang babaeng matagal na niyang hindi nakita at halos hindi na niya kilala. Akala ni Isabela, magiging madali lang ito. Ngunit nagkamali siya. Dahil sa loob ng marangyang mansion na tinitirhan ng kanyang ina, naroon din ang lalaking magpapayanig sa tahimik niyang mundo, ang asawa ng kanyang ina. Si Liam o mas kilalang si William Laurell. Isang batang billionaryo, kabaligtaran ng inaakala niyang isa itong matandang mayaman ,malapit nang mamatay.
Ang titig niya’y parang apoy, mainit, mapangahas, at handang tumupok sa kanila pareho. Sa bawat paglapit nito, dama ni Isabela ang init na gumagapang sa kanyang balat, ang panginginig ng damdaming matagal nang nakatago. May kung anong puwersang humihila sa kanya palapit, kahit alam niyang mali. Paano niya lalabanan ang tukso at ang apoy ng pagnanasa na unti-unting nilalamon ang kanyang puso’t isipan?
Pag-ibig nga ba ito… o isang ipinagbabawal na pagnanasa?
At kung totoo man na “kung ano ang puno, siya rin ang bunga,” handa ba siyang tanggapin na baka hindi nga siya naiiba sa kinamumuhian niyang ina, ang babaeng minsang tinalikuran ang tama para sa bawal na pag-ibig?
Read
Chapter: Chapter 136Liam’s POV“Why would this project be a success when this is a blank paper? Nothing essential,” mariing tanong ng isang kliyente. Nakatitig siya sa akin nang may pagdududa habang nasa loob kami ng conference room.Narito ako ngayon, ipinipresenta ang proyektong apat na buwan kong pinagpuyatan. Imbes na mairita, isang tipid na ngiti ang sumilay sa aking mga labi bago ako sumagot.“Thank you for that question,” panimula ko, boses na puno ng kumpiyansa.“If you scan and read my proposal, there is an underlying secret. I’ve been here in Singapore, studying and weighing the economy to ensure this project’s success. I came up with a plan… and those plans are listed here.”
Last Updated: 2026-01-10
Chapter: Chapter 135Isabela’s POV“Fuck... Aaaahh!” Isang sabay na pag-ungol ang kumawala sa aming mga labi ni Liam nang maramdaman ko ang buong pag-angkin niya sa akin. Ang init na dumaloy sa pagitan namin ay tila kuryenteng lumabusaw sa katinuan ko.Patalikod akong nakakandong sa kanya habang siya naman ay matatag na nakaupo sa gilid ng kama. Sa harap namin ay ang malaking salamin na naging saksi sa bawat galaw, bawat pawis, at bawat pagnanasa. Kitang-kita ko ang pagdikit ng aming mga balat, ang maputi at malambot kong katawan laban sa matitigas at mainit niyang mga masel.Nakakabaliw ang tanawing ito. Habang nakikita ko ang reaksyon ni Liam sa salamin, ang pagtiim ng kanyang bagang at ang pamumula ng kanyang mukha sa sarap, ay lalong nag-iinit ang loob ko. Pakiramdam ko ay lantad na lantad ang buon
Last Updated: 2026-01-10
Chapter: Chapter 134Isabela’s POVKita ko ang panghihina ng kanyang mga tuhod nang haplusin ko ang mainit at napakatigas niyang ari. Matagal ko na itong gustong hawakan at damhin. Mas lalong lumakas ang loob ko nang makitang nasasarapan si Liam habang pinapagalaw ko ito gamit ang aking kamay.“Am I doing it right?” nag-aalalang tanong ko sa kanya.Nanghihinang tumango siya, diretso ang tingin sa akin habang patuloy ko itong ginagalaw. Umupo ako nang diretso sa gilid ng kama hanggang sa nasa harap ko na mismo ito. Tumingala ako at nakita ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib ni Liam, tila may hinahabol na hininga.“Can I taste this?” malanding tanong ko sabay dampi ng dila sa dulo nito.“Fuck, my Bela... stop teasing me... Aaaahh. Yes please.. Yes..”Kita ang pagpipigil sa kanyang mga mata. Ayoko na siyang bitinin kaya pinasok ko ang dulo nito sa aking bibig.“Aaahh!” Kumislap ang mga mata ni Liam. Muntik na siyang matumba sa panghihina kaya mabilis siyang napakapit sa buhok ko.“Masarap ba, Daddy?” halos
Last Updated: 2026-01-09
Chapter: Chapter 133Liam’s POVIlang minuto ko pa siyang tinitigan. Ang paraan ng paghinga niya, ang bahagyang panginginig ng mga pilikmata. Hinayaan na lang namin na ang mga mata namin ang mag-usap. Walang salita, walang galaw, titig lang na punô ng init at pag-amin. Sa mga sandaling iyon, ramdam ko ang lahat ng hindi niya kayang bigkasin: ang pananabik, ang takot na sumabay sa pagnanasa, at ang pagnanais na huwag munang pakawalan ang sandaling ito. Sa bawat segundo ng aming pagtitig, mas lumalalim ang ugnayan, parang isang tahimik na pangakong sabay naming tinanggap, kahit walang binibigkas ni isang salita.Hanggang sa tuluyan nang matalo ang lahat ng pagpipigil ko. Parang hinihila ako ng mismong presensya niya. Isang hakbang lang, at tinawid ko na ang pagitan ng aming mga labi.“Uhmm…”Isang mahinang ungol ang kumawala kay Isabela nang dumikit ang labi ko sa kanya. Mabagal, mapanukso, parang sinasadya kong patagalin ang bawat segundo. Kanina pa ako natatakam sa lambot at tamis ng kanyang mga labi, sa
Last Updated: 2026-01-09
Chapter: Chapter 132Liam’s POVPagdating ko sa opisina, hinihintay na ako ni Adriane sa may lobby. Kita kong kakaligo lang niya, basa pa ang buhok, bahagyang gusot ang polo, at halatang nagmamadali. Kilala niya ako. Sa mga ganitong sitwasyon, walang palusot, walang dahilan. Oras man o pagod, trabaho ay trabaho. Kapalit noon, alam din niyang hindi ako nagtitipid pagdating sa sweldo at tiwala.Kaya siya ang pinili kong maging assistant, laging on the go, laging handa.“What happened?” seryoso kong tanong habang sabay kaming naglalakad papunta sa elevator.“Biglaang desisyon po, sir. Kaninang alas-siyete lang. Sorry po, hindi ko agad nakita ang message,” mababa ang tingin niyang sagot, halatang kabado.Gusto ko mang ma
Last Updated: 2026-01-08
Chapter: Chapter 131Liam’s POVMasaya ako ngayon, isang pakiramdam na matagal ko nang hindi nakikilala. Yung klaseng saya na hindi kayang sukatin ng pera, tagumpay, o kapangyarihan. Masaya ako dahil kasama ko si Isabela. Pero may halong lungkot dahil alam kong bukas, aalis na naman siya.Simula nang aminin ko sa kanya ang tunay kong nararamdaman, tila gumaan ang lahat. Parang may pader na matagal ko nang itinayo, matibay, malamig, at mataas, ang biglang gumuho. Hindi ko na kailangang magkunwari. Hindi ko na kailangang timbangin ang bawat salita at galaw ko. Sa harap niya, maaari na akong maging ako, hindi ang Liam na CEO, hindi ang Liam na anak ng makapangyarihang lalaki, kundi ang Liam na marunong magmahal.For so many years, I trained myself to be cold, to keep my distance, to calculate every move, every word, every decision. N
Last Updated: 2026-01-08
Chapter: Chapter 340Audrey’s POV “Jess… thank you, thank you for visiting us, and your father,” Mommy Matilda said, her voice trembling, on the verge of tears.I stood there silently, forcing myself to keep the emotions threatening to spill under control.After I told Nick that I wanted to visit them, he was the one who set the date. He wanted to come with me, but I stopped him. I wanted to do this alone. Since he was worried because I’m pregnant, he asked Manong to accompany me instead.My eyes met Daddy’s. I could see the restraint in him, so many things he wanted to say, yet he remained silent. He was still in a wheelchair.“Good morning, Mom… Dad,” I greeted softly, almost in a whisper, my voice barely coming out.Mommy immediately pulled me inside and hugged me tightly, as if afraid I might disappear again. “Come, sit down,” she said, wiping her own tears.“Elsa, prepare some snacks for Jessica.”As I looked around, it felt as if the past came rushing back to me. Almost nothing had changed in the
Last Updated: 2026-01-06
Chapter: Chapter 339Audrey’s POV I couldn’t help but squeal inside at the outfits of George, Carly, and Aiah. Aiah, oh my gosh, she was absolutely adorable. Her skirt was so cute, she looked like a little runway model.“Audrey!” Carly shouted as she ran toward me and wrapped me in a tight hug.“Ow, I love your shirt! You guys look so cute!” she said, pointing at our printed shirts.“Hehe, thank you! But I can’t compete with your outfits, you clearly planned everything,” I joked.George made a teasing gesture, a faint smile on his lips as he shrugged with his palms open, looking completely innocent. His expression practically said, Of course, who else?I laughed.“Hello, Audrey,” George greeted me with a kiss on the cheek. Nick just shook his head and smiled as he watched us.“Parents, visitors, guardians, and children, thank you all for coming today! In a minute, the program will begin,” the host announced on stage.We quickly fixed our seats and got ready for the start of Family Day.After the program,
Last Updated: 2026-01-06
Chapter: Chapter 348Nick’s POVThe whole place is buzzing with noise. Colorful buntings hang from every corner of the school, and you can really feel the excitement and happiness in the air. I find myself smiling as I watch children running around, laughing freely.Today is Dylan’s Family Day. Audrey, Dylan, and I are about to enter the gym where the program will be held.We’re wearing matching navy blue t-shirts, khaki shorts, and white sneakers. There’s a printed picture on our shirts, a drawing made by Audrey herself. She also painted it, which gives it a truly personal touch.The moment we entered the school grounds, we were greeted by a photo booth at the entrance. We were about to head inside when an organizer holding a camera approached us.“Excuse me, sir, may I take a family picture of you? At the end of the event, we’ll be having a contest for Best Family Costume. Your t-shirts look amazing, the painting is beautiful,” she said with a smile.I looked at Audrey. She smiled back and nodded. “Of
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: Chapter 437Scarlett’s POVIf I had seen a scene like this before, I probably would have run immediately, without waiting for any explanation from George. But it’s different now.Even though my chest was screaming with pain and jealousy, I stayed there, standing. I chose to watch, to wait and see what would happen.So I almost breathed a sigh of relief when I saw George push the woman away from him. And when she spoke, all my anger toward him suddenly vanished, especially when I realized it was Denise.My eyes blazed. “This woman is really shameless,” I whispered sharply.I saw George’s shock and nervousness when he noticed me standing at the door. He approached, but I pretended to be angry. Yes, I was angry, but not at him. I was angry at Denise.My anger flared even more when I heard the words that woman had uttered. Yes, they hurt. They hurt because some of it was true. Because leaving George had been the biggest mistake of my life. But she had no right to rub it in my face.George was right.
Last Updated: 2026-01-05
Chapter: Chapter 436George’s POVWe had already been in the meeting room for almost two hours. There was a lot that needed focus and attention.“How’s the progress on our project in the Visayas?” I asked.“Sir, the report about the hotel we’re building there just arrived. So far, no major damage to the building, even though it was hit by a 6.7-magnitude earthquake. There are still some aftershocks, but the hotel structure is holding up well.”I let out a sigh of relief at the report. I hadn’t slept all night after yesterday’s earthquake news. I immediately ordered an inspection for any possible major damages to the hotel, which is now 60% complete.“Good. Anything else?” I added.“That’s all for the agenda, Sir,” one of them replied. I nodded.“Then this meeting is adjourned.”I walked back to my office quickly. I noticed my secretary frowning.“Sir, I need to go down. I just have to pick up an important client,” she said nervously.I frowned, but since I didn’t need her at the moment, I just nodded.Whe
Last Updated: 2026-01-04
Chapter: Chapter 435Scarlett’s POVOur gallery was closed today for the holiday, so I thought I’d surprise George. He said he had an urgent meeting, so he still came in. Even though I’m not really that good at cooking, I insisted on preparing something myself, I wanted him to feel special.I walked into the building with a smile, carrying a bag full of food. I was wearing my favorite long dress, simple yet elegant. I could feel a few pairs of eyes watching me as I walked straight to the receptionist.I left a message for George, I didn’t want to disturb his meeting with a call. When I reached the reception, I approached the front desk.“Good morning, I’m here to visit Mr. George David.”The receptionist smiled.“Your name, please?” “Scarlett Carlson.”He suddenly looked at the monitor, then back at me.“Ma’am, you don’t have an appointment. You’re not on the list.”I smiled, trying to stay calm. “Ah, okay. Can you contact his secretary for me? Kindly inform him that I’m here.”He nodded. “Sure, ma’am.
Last Updated: 2026-01-04
Unstoppable Desire (Road to Happiness)Book 2
“Love.”
“Boobae.”
“Jes?..”
It feels like a reunion for Nick, George, Scarlett, and Jessica. After five years, muli silang nagkita. Ngunit sa pagkakataong ito, para silang estrangherong apat.
Pare-parehong kumunot ang noo nina Nick, George, at Scarlett nang titigan nila ang babaeng kamukhang-kamukha ni Jessica.
She is not Jessica, bulong nila sa sarili.
Ibang-iba siya sa Jessica na kilala nila. Ang babaeng nasa harap nila ay isang sophisticated woman with a strong aura. The way she dresses, halos nipple na lang ang natatakpan. Malayong-malayo sa dating Jessica.
Hindi ganito si Jessica. Mahinhin siya, mahiyain, mabait, maunawain.
Pero ang babae sa harap nila ngayon ay puno ng kumpiyansa sa sarili. Ang isang titig pa lang niya ay parang kutsilyong gustong dumurog sa'yo.
Yes, gano’n na gano’n ang kanyang aura. Matapang. Hindi nagpapa-api.
Ang pag-asa ng tatlong magkakaibigan ay tila naglaho. Dahil si Audrey Castellan ay hindi kailanman magiging si Jessica.
Ang pinakamamahal nilang si Jessica… ay limang taon nang patay.
Maghihilom na kaya ang puso nilang sugatan mula sa matinding pagsisisi sa sarili, sa muling paglitaw ng isang babaeng kamukhang-kamukha ni Jessica?
May pag-asa bang muling liliwanag ang madilim nilang mundo… dahil kay Audrey Castellan?
Malalaman natin 'yan sa Book 2 ng Unstoppable Desire: Revelation and Road to Happiness.
Read
Chapter: Chapter 207Elena’s POVAt last, the two-day training has ended. Hindi ko akalaing magiging ganito ka-intense kahit dalawang araw lang. Pakiramdam ko, isang linggo kaming nag-training.I have to admit, magaling talaga si Sage. Alam niya kung paano pabilisin ang training pero effective pa rin. Kaya siguro lahat ng trainees, ganado kahit pagod.May closing ceremony kami ngayon, at nasa stage si Sage kasama ang mga high-ranking officers. He looks so different up there, confident, calm, glowing. His aura is… magnetic. Lalo na sa uniform na suot niya. Napapakurap ako habang nakatitig sa kanya. Bumabalik sa aking alaala ang kanyang pagsalo, ang mainit niyang palad sa aking beywang at hita, at ang malalim niyang titig na tila tagos hanggang sa kaibuturan ng aking puso.Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang humanga ng ganito sa kanya. I look at him and suddenly feel so proud, and happy. Pero iba ang tibok ng puso ko habang nakatingin. Hindi ito ‘yung normal admiration lang. It’s something deeper
Last Updated: 2025-11-08
Chapter: Chapter 206Sage’s POVNangingiti kong sinundan ng tingin si Elena habang papalayo ito. I don’t know, but I’m actually enjoying seeing her angry face. Nakakatuwang makita siyang naiinis. Mas lalo siyang gumaganda kapag ganon.“Elena…” mahina kong bulong.Nagising ako sa pagmumuni-muni nang marinig ko ang tunog ng cellphone ko. “Hello, Ron.”“Confirm. May party nga. Darating ang mga importanteng tao sa organisasyon nila. Gaganapin ito sa susunod na linggo, a week after your father’s birthday.”“I see. Nakuha mo na ba ang invitation?” tanong ko.“Of course,” mayabang niyang sagot.Napangiti ako. “Good, good. This is interesting.”“Siguro mas maganda kung may kasama kang babae,” dagdag niya sa kabilang linya.Napakunot ang noo ko, pero biglang may pumasok na imahe sa isip ko. Pagkatapos, hindi ko mapigilang ngumiti. “Yeah… you’re right,” sagot kong may ngiti sa labi.“Mukhang may nakuha ka na ah. Oh siya, bye!” sagot niya bago ibinaba ang tawag.Napailing ako, bahagyang natatawa, habang napapatin
Last Updated: 2025-11-07
Chapter: Chapter 205Elena’s POV“Close ba kayo ni Agent Cipher, Elena?” bulong ng kasama ko habang nagmemeryenda kami. Nakatingin siya sa di-kalayuang si Sage, na kausap pa rin ang Chief.“Bakit mo naman nasabi ’yan?” tanong ko, pilit, kalmado.“Parang favorite ka niya, ha?” nakangising tugon niya.Dumilim ang mukha ko. Alam kong tinutukso niya ako.Matalim kong tinignan si Sage, at sa kasamaang-palad, nakatitig din pala siya sa akin. Nagtagpo ang aming mga mata at biglang kumabog ang dibdib ko. Agad akong kinabahan.“Lagot ako. Ano na naman kaya ang ipapagawa niya?” bulong ko sa sarili sabay iwas ng tingin. Pinilit kong magconcentrate sa pagkain.Pagbalik namin, Surveillance at Counter-Surveillance ang sunod na training. Nagsimula kami sa shadowing, paano sundan ang target nang hindi napapansin. Nagpakita si Sage ng mga video at halimbawa kung paano maging mas epektibo sa pagsunod, pati na ang paraan ng pag-aalam kung sinusundan ka at ang paggamit ng disguise para mag-blend sa crowd.Alam naman namin an
Last Updated: 2025-11-07
Chapter: Chapter 204Elena’s POV Kahapon ang huling araw ko kay Audrey, kaya ngayon, excited akong gumising nang maaga. Sa wakas, makakabalik na ulit ako sa opisina.“Good morning!” masigla kong bati sa lahat pagdating ko.Pagpasok ko sa headquarters, napansin kong andoon na silang lahat. Bakit kaya ang aga nila ngayon? Naiiling kong tanong sa sarili habang papunta ako sa mesa ko.“Buti naman at maaga kang pumasok,” sabi ni Chief. “May bisita tayong darating ngayon. At hindi lang siya bisita, dahil siya ang magtetrain sa inyo para sa susunod nating mission.”“Everyone, magtipon-tipon kayo sa training ground. In a minute or two, darating na ang taong magtatrain sa inyo.”Lahat kami, excited at nakapila habang hinihintay ang importanteng bisita. Ilang sandali pa, isa-isang dumating ang mga guest namin, mga mataas na opisyal, may halong mga banyaga pa.Halos lumuwa ang mata ko nang makita ko siya. Si Sage San Fernando.Nasa likod ng mga opisyal, seryoso ang mukha, at nakakatakot ang aura. Napakurap-kurap a
Last Updated: 2025-11-06
Chapter: Chapter 203Sage’s POV Pagkababa ko sa motor ni Elena, dumiretso ako sa headquarters namin ni Ron. “Andito ka na pala, Sage. May nakuha akong bagong lead mula sa mga ebidensyang nakuha mo sa warehouse,” sabi ni Ron. “How was it? Eto, tignan mo.”Nanlaki ang mata ko. Pamilyar ang mukha ng lalaki. “Si Agila?” tanong ko. “Mismo. Mukhang bumubuo siya ng bagong grupo, at pinapalaki na niya ito. No wonder, right hand siya ng papa mo noon. Marami siyang natutunan.”Napakuyom ako ng kamao. “Iisa lang ang ibig sabihin nito, delikado ang buhay ni Papa.” Tumango siya. “Kailangan nating higpitan ang seguridad ni Papa, pati na rin kay Audrey. Baka madamay siya sa gulo natin ni Papa.”Napailing ako at naalala kong malapit na ang kaarawan ni Papa. May malaking salo-salo siyang inihanda. Ang kinakatakot ko, baka sa araw na iyon sila kumilos. “Kailangan kong makausap si Papa at sabihan siya agad,” sabi ko. Tumango si Ron.“Siya nga pala, Sage, hindi ko nasabi sa’yo, ang Unit 4 ang naka-assign sa grupong
Last Updated: 2025-11-05
Chapter: Chapter 202Elena’s POVMatalim akong nakatingin kay Sage. “Ano na naman ang ginagawa ng lalakeng ito rito? Alam kaya ni Audrey ang mga pinaggagawa ni Sage?” Narinig namin ang papalayong yabag.“Pa-papatayin mo ba ako?” galit kong sabi, mahina ang boses ko nang alisin niya ang kamay niya sa aking bibig. “Kung gusto kong gawin ‘yon, ginawa ko na kanina,” balik niya, sabay titig din ng masama. “Hmp!” singhal ko. “Ano bang ginagawa mo rito? Wala akong nakitang pulis sa paligid. Bakit nandito ka?” tanong pa niya.Napairap ako. “At ikaw, bakit nandito? At pwede ba, umalis ka na sa ibabaw ko? Ang bigat mo!” Mabilis siyang tumayo at nagtago ulit. Bumangon din ako at tinignan ang paligid.Sumilip ako, tapos kumilos nang mabilis. Naalala ko ang isang ligtas na daan kung saan ako makakaalis. Mabilis akong umakyat sa puno, tumalon sa bakod. Rinig ko na sumusunod si Sage.“Agent 47, successful exit!” report ko kay Patrick. “Same here,” sagot niya. “Kita na lang tayo sa headquarters.” Pagkatapos, pi
Last Updated: 2025-11-05
Chapter: Chapter 255Nick’s POV“Hello, General.”“The mission has completed… Nick, Scarlett were sent to the hospital. She’s with George. Jessica…. ”“No. Just tell me the hospital.” I cut him off. I didn’t want to hear anything else unless it came from her.“Batangas. My men will bring you there...” Malungkot ang tono niya. Mabigat. Para bang… may gustong sabihin.“Salamat. Maraming salamat, General.”Binaba ko agad ang tawag at walang inaksayang oras,.. tinawagan ko si George. Isa. Dalawa. Lima. Sampung tawag. Walang sagot.“Fu**!.. sumagot ka George!**”Tiningnan ko ang orasan. Ilang oras na kaming nasa biyahe. Pagod na pagod na ako, bugbog pa ang katawan, pero wala akong pakialam. Walang tulog. Walang kain. Hanggang makarating ako kay Jessica.“Jess...” bulong ko habang pinipisil ang kamay ko. One hour later.. Ospital sa Batangas“Brrrrrrrrrr—SKRRRT!!!”Mabilis ang preno ng sasakyan. Tumigil kami sa harap ng ospital. Mabilis akong bumaba. Bumungad agad sa akin si George, nakaupo sa malamig na semento
Last Updated: 2025-07-05
Chapter: Chapter 254George’s POVTulala pa rin akong nakaupo sa sulok ng emergency room habang inaasikaso ng mga doktor si Scarlett. Nanginginig ang mga kamay ko, malamig ang pawis sa aking noo.Ang eksena ng pagsabog... paulit-ulit na gumuguhit sa isip ko. Para akong sinasakal sa bawat ulit nito. Parang sirang plaka, hindi natatapos, hindi humihinto.Pinunasan ko ang luhang hindi pa rin natutuyo sa aking mga mata."Jes... I am so sorry..." mahina kong bulong, halos pabulong sa hangin, kasabay ng pag-ikot ng sakit sa dibdib ko.Bumalik sa akin ang lahat. Lahat ng alaala naming dalawa. Lahat ng sandaling hindi ko kailanman inakalang magiging alaala na lang...Flashback – 9 taong gulang na George
Last Updated: 2025-07-05
Chapter: Chapter 253Scarlett’s POVMabilis kaming lumabas ni George, halos magkandarapa sa pagtakbo palabas ng kwarto.“Nasaan na si Jessica, George?” tanong ko habang nanginginig ang boses. Ramdam ko ang lamig sa palad ko, at ang kaba sa dibdib ko na parang sasabog.Kita ko sa mukha ni George ang labis na pag-aalala. Pawis ang noo niya kahit malamig ang paligid.“Andito siya kanina” tila sarila ang kausap.“Stay behind me,” utos niya habang dahan-dahan kaming lumabas papunta sa deck.Pagbukas ng pinto, bumungad sa amin ang ilang mga tauhan ng yate, nakaluhod at nakaposas, binabantayan ng SWAT.
Last Updated: 2025-07-04
Chapter: Chapter 252Jessica’s POVMasakit ang buong katawan ko. Akala ko sanay na ako sa sakit, pero hindi pala. Parang binasag ang binti ko sa lakas ng pagkakasipa. Ramdam ko rin ang pamamaga sa pisngi at labi ko.“Ouch…” Pilit kong itinayo ang sarili ko. Kailangan kong sundan si George… kahit paika-ika.Habang dahan-dahan akong lumalakad papunta sa kwarto kung saan dinala si Scarlett, bigla….“BANG! BANG!” “Aaah!” Napasigaw ako. Tumigil ang puso ko sa gulat. Ang tunog ng putok, sobrang lapit, parang tumama sa pader mismo sa tabi ko.Napakapit ako sa dingding. Nanginginig ang mga kamay ko. Pero hindi
Last Updated: 2025-07-04
Chapter: Chapter 251Nick’s POV “Saan niyo ako dadalhin?” tanong ko habang patuloy sa pagtakbo ang sasakyan.“Iuuwi na kita,” sagot ng lalaking halatang nasa singkwenta pataas na ang edad.“Bakit ayaw niyo pong magpakilala?”“Makikilala mo rin ako... sa tamang panahon. Ang importante ngayon, masigurado nating ligtas ka.”“Magpakalayo ka muna. Kalimutan mo ang iyong paghihiganti.”Natigilan ako. Kilala niya ako. Alam niya kung sino ako... at kung ano ang nasa puso ko.“P-Paanong...?”“Ang tatay mo ang pumasok sa organisasyon. Kaya siya napahamak. Malaki ang kasalanan niya sa grupo. Pero hindi kontrolado ng organisasyon ang iniisip ng bawat miyembro. Wag mong isugal ang sarili mo... at ang pamilya mo.”“Halang ang bituka ng kalaban mo. Hindi mo sila kayang banggain mag-isa. Sila ay nasa paligid mo, mas marami pa kaysa inaakala mo.” dagdag pa nitoPinakiramdaman ko ang lahat ng sinabi niya. Tumayo ang balahibo ko sa likod ng leeg. Kasama ba siya sa organisasyon?“Ituon mo ang galit mo sa totoong pumatay sa
Last Updated: 2025-07-03
Chapter: Chapter 250George’s POV Mag-iisang oras na kaming tumatakbo sa gitna ng karagatan. Tahimik ang lahat, tanging alon at tunog ng makina ang maririnig. Hanggang sa may naaninag akong liwanag sa di kalayuan.“Sir, may nakita na kaming isang yate,” sabi ng isang SWAT na kausap ang nasa headquarters.“6 miles away. Let me verify…”“Mukhang may malaking posibilidad na sa yate na 'yon nanggaling ang signal.”“Copy, Sir.”Halos madurog ang aking mga palad sa pagkakakuyom, di ko na maitago ang pag-aalala.“Men, siguraduhin ninyong makalapit tayo sa yate nang hindi tayo napapansin. Remove all signals.”Hindi ko alam kung excitement ba 'to, kaba, o takot. Halo-halo na. Nanginginig ang loob ko.Tumigil ang bangka ilang metro mula sa yate.“Mauuna kaming bumaba, Sir. Dito lang muna kayo,” sabi ng isa.“Sa tubig kami dadaan. Sergeant, ikaw na bahala dito kay Mister David.”“Pwede ba akong sumama?”“Sorry, Sir. Hanggang dito lang po muna tayo. Hintayin natin ang hudyat bago lumapit sa yate.”Labag man sa loob
Last Updated: 2025-07-03
LOGIN
