ログインLiam’s POV
Ipinatong ko ang aking siko sa hamba ng bintana ng aking hotel suite, tanaw ang mga ilaw ng Paris na tila walang pakialam sa gulo ng isip ko.
Katatapos lang ng tawag namin ni Isabela. Nakatulog siya habang magka-video call kami, at hinayaan ko lang na manatiling bukas ang linya.
Pinagmamasdan ko ang pay
Liam’s POVIpinatong ko ang aking siko sa hamba ng bintana ng aking hotel suite, tanaw ang mga ilaw ng Paris na tila walang pakialam sa gulo ng isip ko.Katatapos lang ng tawag namin ni Isabela. Nakatulog siya habang magka-video call kami, at hinayaan ko lang na manatiling bukas ang linya.Pinagmamasdan ko ang payapa niyang mukha sa screen. Kahit nakikita ko siya, mas lalo lang itong nagpadama sa akin ng matinding pangungulila.Nakaligo na ako at handa nang matulog, pero ang isip ko ay nasa Milan na.Gusto ko nang bitawan ang lahat ng kontrata, at meeting na ito para lang makasama sila ni Maeva. Pero kailangan kong mag-extend ng tatlo pang araw. Tatlong araw na tila tatlong taon sa pakiramdam ko.
Isabela’s POVPagdating sa Milan, dumiretso ako sa apartment namin ni Mommy. Plano kong doon muna tumuloy dahil ayokong bumalik sa mansyon ni Liam nang mag-isa. nalulungkot ako kapag wala siya. Gusto ko, pagpasok ko sa pinto ng mansyong iyon, kasama ko na si Liam.“Mommy!” Isang masayang salubong ang ibinigay sa akin ni Maeva. Agad ko siyang binuhat at pinauulanan ng yakap at halik.“Daddy is so busy... I thought he was coming home today. I miss him so much,” nakapout niyang sabi.Hinimas ko ang kaniyang buhok habang tinititigan ang mga mata niyang kawangis ng sa kaniyang ama. “Daddy is working so hard for you, anak. We should always try to understand him, okay? He loves you so much.”Ramdam ko ang bahagyang pagtatampo ni Maeva, pero pilit siyang tumango. Nakita ko ang makahulugang tingin ni Mommy sa akin, isang tingin na tila ba nababasa na niya agad ang pagbabago sa puso ko.“Kumain ka na muna, Isabela. Alam kong pagod ka sa biyahe,” sabi ni Mommy.“Iaakyat ko lang po ang gamit ko
Isabela’s POVPagkatapos kumain, pumasok na ako sa aking suite para maligo at maghanda. Mamaya na ang flight ko pabalik ng Milan. Hindi ko pa sigurado kung sabay ba kaming uuwi ni Liam o baka may importante pa siyang kailangang asikasuhin dito sa Paris.Habang nasa loob ako ng banyo at dinadama ang init ng tubig, hindi ko mapigilang mapangiti. Naalala ko ang mga halik at titig ni Liam na tila nagpapainit sa aking buong katawan.Nagbabad ako sa shower, pilit na pinapawi ang init na tila nagliliyab pa rin sa loob ko.Paglabas ko, nakabalot lang ako ng bathrobe. Abala ako sa pag-a-apply ng lotion sa aking binti sa harap ng salamin nang biglang bumukas ang
Isabela’s POVSa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon, nagising ako na tila tinanggalan ng mabigat na pasan sa dibdib. Walang bangungot ng nakaraan, walang pait ng galit. Ang huling naaalala ko ay ang malambing na boses ni Liam habang nagkukwento siya at ang init ng kaniyang yakap na nagsilbi kong kumot kagabi.Ang himbing ng tulog ko. Iyong tipong kahit ang ingay ng Paris sa labas ay hindi nambulabog sa kapayapaang nahanap ko sa piling niya.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, inaasahang mararamdaman ko ang kanyang presensya sa tabi ko. Ngunit nang haplusin ko ang kabilang panig ng kama, tanging malamig na unan na lang ang naroon.Agad akong napabangon. Kinabahan ako. Isang pamilyar na takot ang gumapang sa puso ko, paano kung panaginip lang ang lahat? Paano kung guni-guni ko lang ang pagtatapat niya?“Liam?” mahina kong tawag, pero walang sumagot.Mabilis akong tumayo, binalewala ang bahagyang kirot sa aking puson. Dumiretso ako sa banyo para maghilamos at ayusin ang
Liam’s POVNapatitig ako sa kaniya, at sa halip na mainis, isang mahinang tawa ang kumawala sa aking mga labi. Isinandal ko ang aking noo sa kanyang balikat habang dahan-dahang humuhupa ang init ng aking katawan.“Perfect timing,” bulong ko uli, pero sa pagkakataong ito ay may kasama nang ngiti.Humiwalay ako nang bahagya at hinaplos ang kaniyang pisngi. Kitang-kita ko ang panghihinayang at bahagyang sakit sa kanyang mga mata dahil sa nararamdamang cramps.Anim na taon akong naghintay. Ano ba naman ang dagdag na ilang araw? Ang mahalaga sa akin, sa puntong ito, ay nasa loob kami ng iisang silid at hindi na siya tumatakbo palayo.
Liam’s POVTila tumigil ang pagdaloy ng dugo sa aking mga ugat. Ang bawat salitang binibitawan ni Isabela ay tila mga martilyong nagpapabagsak sa huling pader na itinayo ko sa paligid ng aking puso.Nalaman na niya.Ang sikretong pilit kong ikinubli dahil sa takot na kaawaan niya lang ako, ang madilim na kabanata ng buhay ko na ayaw ko sanang masilip niya kailanman, ay heto na, nakalatag sa aming pagitan. Ngunit mas lalo kong naramdaman ang paninikip ng aking dibdib dahil umiiyak siya nang dahil sa akin. Iyon ang pinakahuling bagay na gusto kong maramdaman niya, ang masaktan nang dahil sa akin.Sa isang saglit, ang paligid ko ay naglaho. Ang marangyang suite sa Paris ay napalitan ng amoy ng gamot at malamig na bakal.~~ Flashback: Six Years Ago ~~Durog na durog ako nang makita ko silang magkayakap ni Miguel sa airport. Pinanood ko kung paano siya naglakad palayo sa akin, papasok sa loob, dala ang puso kong kinuha niya nang buo. Akala ko, may pag-asa pa. Akala ko sapat na ang pagma
Liam’s POVPinanood ko ang bawat hakbang ni Isabela palayo. Ang bawat padyak ng kanyang takong sa sahig ng restaurant ay tila musika sa pandinig ko, isang martsa ng pagsuko na pilit niyang itinatago sa li
Isabela’s POVMalalim ko siyang tinitigan. Ilang sandali pa, ang malamig niyang aura ay napalitan ng isang seryoso at tila hindi matitinag na paninindigan. Ang bawat guhit sa kanyang mukha ay nagsasabing hindi siy
Liam’s POV“Kayo ba ni Celeste ang may pakana ng lahat?”Bawat salita ko ay parang bala na binitawan sa tahimik na silid. Bawat kataga ay may
Liam’s POVMilan. Ang lungsod na dapat ay simbolo ng sining at ganda, pero para sa akin, isa lang itong malamig na paalala ng panahong nasayang sa aming dalawa ng anak ko.







