LOGINAnak sa pagkadalaga. Iniwan ng ina at lumaki sa poder ng kanyang lola. Iyan ang buhay ni Isabela Siason. Lumaking konserbatibo at puno ng mga pangaral, si Isabela ay sanay mamuhay nang simple at may takot sa Diyos. Ngunit isang hindi inaasahang pangyayari ang magpapabago sa lahat. Napilitan siyang tumira kasama ang kanyang ina, ang babaeng matagal na niyang hindi nakita at halos hindi na niya kilala. Akala ni Isabela, magiging madali lang ito. Ngunit nagkamali siya. Dahil sa loob ng marangyang mansion na tinitirhan ng kanyang ina, naroon din ang lalaking magpapayanig sa tahimik niyang mundo, ang asawa ng kanyang ina. Si Liam o mas kilalang si William Laurell. Isang batang billionaryo, kabaligtaran ng inaakala niyang isa itong matandang mayaman ,malapit nang mamatay. Ang titig niya’y parang apoy, mainit, mapangahas, at handang tumupok sa kanila pareho. Sa bawat paglapit nito, dama ni Isabela ang init na gumagapang sa kanyang balat, ang panginginig ng damdaming matagal nang nakatago. May kung anong puwersang humihila sa kanya palapit, kahit alam niyang mali. Paano niya lalabanan ang tukso at ang apoy ng pagnanasa na unti-unting nilalamon ang kanyang puso’t isipan? Pag-ibig nga ba ito… o isang ipinagbabawal na pagnanasa? At kung totoo man na “kung ano ang puno, siya rin ang bunga,” handa ba siyang tanggapin na baka hindi nga siya naiiba sa kinamumuhian niyang ina, ang babaeng minsang tinalikuran ang tama para sa bawal na pag-ibig?
View MoreIsabela POV
“ Fuck Liam, baby more aaahh..”
“Pak” isang malutong na palo.
Napatigil ako nung napadaan sa kwarto ng mommy ko at ng aking stepfather.
“ Yes, like that Baby, you are doing great, shit! Ang sarap,.. Yes Baby, malapit na, aahh malapit na ako..” halos tumayo ang balahibo ko sa katawan nung marinig ko ang malakas na ungol ni Mommy. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako o magbibingi-bingihan na lang. Pero parang napako ang mga paa ko sa sahig. Ramdam ko ang init ng mukha ko, halong inis, hiya, at pagkabigla.
“ Aaaahh” isang mahabang ungol.
Natakpan ko ang aking tenga, sabay irap at galit na tumingin sa nakasarang pinto.
“Buwisit! Hindi pa nagdidilim kung anu-ano na ang pinaggagawa nila! Wala man lang pakialam sa mga tao sa paligid. Hindi man lang nahiya, ang ingay-ingay pa!” halos pasigaw kong bulalas, nanggagalaiti sa inis.“Ang landi talaga… ishh!”
Sisipa na sana ako sa pinto ng kwarto nila nang bigla itong bumukas.
Muntik na akong matumba dahil nakataas pa ang isa kong paa. Nalaglag ang makapal kong salamin, pero bago pa ako tuluyang bumagsak, may dalawang malalaking kamay na mabilis na sumalo sa akin, mahigpit, mainit, at sigurado.Parang tumigil ang oras.
Ramdam ko ang lakas ng tibok ng puso ko nang maramdaman ko ang init ng kanyang palad sa bewang ko.Pag-angat ng tingin ko, biglang nag-slow motion ang paligid.Nanlaki ang mata ko. Wala siyang suot na pang-itaas.
Bakat sa tiyan niya ang bawat linya ng anim na pandesal, parang ukit ng Diyos sa bato. May patak ng pawis na dahan-dahang gumuguhit pababa, at halos makalimutan kong huminga habang sinusundan iyon ng tingin. Ang dibdib niya… mukhang matigas. Parang kahit sipain mo, masisira ‘yung paa mo, hindi siya.Pag-angat ng tingin ko sa mukha niya, parang kinain ng lupa ang boses ko.
Ang mga mata niya, malalim, matalim, parang binabasa ang kaluluwa mo. Hindi mo kayang tumingin nang diretso, pero hindi mo rin kayang umiwas. Parang may magnet.Naputol lang ang mahika nang biglang kumunot ang noo niya.
Mabilis ko siyang itinulak, sabay tarantang pinulot ang salamin ko. Pagkasuot ko, doon ko lang siya nakita nang malinaw. Hindi lang siya guwapo… he’s the definition of hot. Parang modelong galing sa magazine cover, pero mas totoo, mas nakakatakot.Bumukas muli ang pinto. Lumabas si Mommy, naka-bathrobe pa.
Lumapit siya sa lalaki, sabay haplos sa braso nito na parang sanay na sanay.“Bakit ang aga ng dating mo?” tanong niya, may halong pagtataka pero may lambing din.
“Wala pong pasok, half-day lang po,” sagot ko, pilit pinipigilan ang kabog ng dibdib ko.
Ngumiti si Mommy, ‘yung tipong lambing na may halong kilig.
Sabay tingin ulit sa lalaki. “Baby, siya nga pala ang anak ko, si Isabela. Isa, batiin mo ang Daddy mo.”“Daddy ko?” napabulalas ako, sabay ayos ng salamin.
Napatitig ulit ako sa lalaki. Daddy? Mukha lang siyang trenta anyos! Eh si Mommy, thirty-nine na pero mukhang mas bata. Alagang-alaga kasi ang katawan niya.“Siya po ang asawa ninyo?” halos pabulong kong tanong, sabay turo sa lalaki.
“Uhm, why?” taas-kilay ni Mommy, halatang nagdududa.
“Eheheh… akala ko po kasi… wala po, hehehe,” sagot ko habang kinakamot ang ulo, sabay pilit na ngiti.
“O siya, pumunta ka na sa kwarto mo, magpalit ka na” pagtataboy ni Mommy.
“Sige po… magandang hapon po, da-daddy…” halos pabulong kong sabi, pilit ang ngiti.
Mabilis akong naglakad palayo, pero bago ako pumasok sa kwarto, hindi ko napigilang lumingon. Nagtagpo ulit ang mga mata namin. Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko.Pagkasara ko ng pinto, napasandal ako rito, sabay hawak sa dibdib.
“What was that? Bakit ang lakas ng tibok ng puso ko?” bulong ko, halos hindi makapaniwala.Naglakad ako papunta sa kama, kinakagat ang kuko ng daliri.
“Sabi ni Lola, matanda na raw ang asawa ni Mommy, mga sixty to seventy years old na. Pero yung nakita ko kanina… Diyos ko, parang trenta lang! Hindi kaya… lumalala na talaga ‘yung grado ng mata ko?”Napaupo ako, pero imbes na kumalma, bumalik sa isip ko ‘yung paraan ng pagkakatitig niya.
Yung tingin na parang may ibig sabihin. Kinabahan ako.“Mukhang mali ata na pumayag akong tumira dito kasama ni Mommy,” bulong ko.
“Kailangan kong umalis. Hindi pwede ‘to. Nakakatakot ang asawa ni Mommy.”Huminga ako nang malalim, pilit pinatatag ang sarili.
“Kailangan kong bumalik kay Lola. Kailangan niya ako.” At doon, isang desisyon ang pumasok sa isip ko.Mabilis kong inayos ang mga gamit ko. Isang linggo pa lang ako rito, pero parang ang tagal na.
Nang dumating ako, wala pa ang asawa ni Mommy. Kaya gano’n na lang ang gulat ko kanina.Natigilan ako nang marinig ang katok at boses ni Mommy.
“Isa, kumain ka na sa baba. Aalis kami ng Daddy mo.”“Opo!” sigaw ko, sabay hablot sa bag.
“Huh! Akala ko kung ano na…” bulong ko, mabilis na inilagay lahat ng gamit sa backpack.
Sumilip ako sa bintana, nakita ko silang palabas ng gate sakay ng kotse.Buti na lang abala ang mga kasambahay. Hindi nila napansin ang paglabas ko.
Nakahinga ako nang maluwag. Pero agad ding nainis nang makita kong ang layo pala ng sakayan mula sa gate ng mansion.
Ilang kilometro rin ang lalakarin bago makasakay ng jeep.Lumingon ako sa malaking mansyon sa likuran ko.
Huminga ako nang malalim. “Huh… Ajah!”Inayos ko ang backpack sa aking balikat at nagsimulang maglakad palayo sa mansyon…
.. desidido, pero may halong kaba sa dibdib.Liam’s POVKaming dalawa lang ni Isabela ang bumalik sa mansyon. Pinili nina Selene at Maeva na magpaiwan muna sa kalinga ni Tita Amanda.Ang malawak na bahay na dati ay tahimik at malamig ay tila lalong bumigat ang atmospera dahil sa katotohanang bukas, mawawala na naman ang liwanag dito.Pinagmamasdan ko si Isabela habang maingat niyang inaayos ang kaniyang mga gamit sa maleta. Bawat tiklop niya ng damit ay parang pagpunit sa puso ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko, lumapit ako sa kaniya at niyakap siya nang napakahigpit mula sa likuran. Ibinaba ko ang aking mukha sa kanyang balikat, pilit na humahanap ng lakas.“I don’t want to let you go... I want you here. I need you, Mhine,” basag ang boses na pag-amin ko.
Liam’s POVKagagaling ko lang sa isang tensyunadong board meeting. Halos liparin ko ang daan patungo sa mansyon ni Tita Amanda dahil alam kong ito na ang huling gabi ni Isabela bago siya bumalik ng Milan.Pagod na pagod ako, ang isip ko ay puno pa rin ng mga numero at problema sa kumpanya, pero lahat ng iyon ay tila naglaho nang makarating ako sa tapat ng gate.Pagpasok ko pa lang sa loob, agad na sumalubong sa akin ang tunog ng masiglang tawanan mula sa garden. Isang pamilyar na tawa ang nangingibabaw, ang tawa ni Isabela.Ilalabas ko pa lang sana ang phone ko para i-text siyang narito na ako, nang bigla siyang lumingon. Nagtagpo ang aming mga mata mula sa malayo. Nakita ko ang biglang pagliwanag ng kanyang mukha. Hindi siya nag-atubilin
Isabela’s POVPagkatapos naming kumain, ipinagpatuloy namin ang usapan sa kanilang garden. Ang malamig na simoy ng hangin at ang mabangong amoy ng mga bulaklak ay tila nagbigay ng pagkakataon para sa mas malalim na pag-uusap, isang sandaling mapayapa bago ang aking pag-alis.Nagpresinta akong gumawa ng tsaa para sa lahat. Mula sa kusina, natatanaw ko sa labas na hindi tinatantanan ni Maeva ang kaniyang Tito Miguel. Nangingiti ako, nakikita ko sa kanya ang kislap ng saya na matagal ding nawala.Nang patapos na ako sa paghahanda, bigla kong naramdaman ang presensya ng isang tao sa aking likuran.Si Celeste.“How’s Liam?” malungkot na tanong nito.
Isabela’s POVBukas ng gabi na ang flight ko pabalik ng Milan. Habang papalapit ang oras, tila lalong bumibigat ang bawat hakbang ko.Narito kami ngayon sa mansyon ni Tita Amanda dahil inimbitahan niya kami para sa isang farewell dinner.Kahit anong pilit kong maging matatag, hindi ko maitago ang lungkot sa aking dibdib. Sa unang pagkakataon matapos ang aming muling pagkakasundo, kailangan ko na namang iwan sila Liam, Mommy, at ang anak kong si Maeva.Pero alam ko ang reyalidad, kailangan ni Mommy ng suporta sa kaniyang pagdadalamhati, at si Tita Amanda ang taong laging nariyan para sa kaniya. Mas mapayapa ang loob ko na alam kong nasa mabuting kamay si Mommy habang wala ako.Bitbit
Isabela’s POVSa loob ng dalawang araw na palugid na ibinigay ni Liam, tila tumigil ang mundo ko. Hindi ako makatulog, hindi ako makakain nang maayos, at pati ang trabahong dati ay nagsisilbi kong pahinga, ngayon ay naging pasakit.Nasa shop ako ngayon, pilit na itinatali ang atensyon sa tahiin, pe
Isabela’s POVHalos hindi ako makahinga habang hawak ang phone ko pagkatapos kong tawagan si Liam. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos maisip na pumayag ako sa absurd na kondisyon ng lalaking iyon.“Hisshh!” Halos sabunutan ko ang sarili ko sa inis. Bakit ba ang bilis niyang magpaikot ng sitwasy
Liam’s POVHalos hindi ako makatulog sa loob ng dalawang araw. Ang bawat oras ay tila isang dekada, at ang bawat minutong lumilipas ay dahan-dahang kumikitil sa pasensya ko.
Liam’s POVPinanood ko ang bawat hakbang ni Isabela palayo. Ang bawat padyak ng kanyang takong sa sahig ng restaurant ay tila musika sa pandinig ko, isang martsa ng pagsuko na pilit niyang itinatago sa li












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore