LOGINAnak sa pagkadalaga. Iniwan ng ina at lumaki sa poder ng kanyang lola. Iyan ang buhay ni Isabela Siason. Lumaking konserbatibo at puno ng mga pangaral, si Isabela ay sanay mamuhay nang simple at may takot sa Diyos. Ngunit isang hindi inaasahang pangyayari ang magpapabago sa lahat. Napilitan siyang tumira kasama ang kanyang ina, ang babaeng matagal na niyang hindi nakita at halos hindi na niya kilala. Akala ni Isabela, magiging madali lang ito. Ngunit nagkamali siya. Dahil sa loob ng marangyang mansion na tinitirhan ng kanyang ina, naroon din ang lalaking magpapayanig sa tahimik niyang mundo, ang asawa ng kanyang ina. Si Liam o mas kilalang si William Laurell. Isang batang billionaryo, kabaligtaran ng inaakala niyang isa itong matandang mayaman ,malapit nang mamatay. Ang titig niya’y parang apoy, mainit, mapangahas, at handang tumupok sa kanila pareho. Sa bawat paglapit nito, dama ni Isabela ang init na gumagapang sa kanyang balat, ang panginginig ng damdaming matagal nang nakatago. May kung anong puwersang humihila sa kanya palapit, kahit alam niyang mali. Paano niya lalabanan ang tukso at ang apoy ng pagnanasa na unti-unting nilalamon ang kanyang puso’t isipan? Pag-ibig nga ba ito… o isang ipinagbabawal na pagnanasa? At kung totoo man na “kung ano ang puno, siya rin ang bunga,” handa ba siyang tanggapin na baka hindi nga siya naiiba sa kinamumuhian niyang ina, ang babaeng minsang tinalikuran ang tama para sa bawal na pag-ibig?
View MoreIsabela POV
“ Fuck Liam, baby more aaahh..”
“Pak” isang malutong na palo.
Napatigil ako nung napadaan sa kwarto ng mommy ko at ng aking stepfather.
“ Yes, like that Baby, you are doing great, shit! Ang sarap,.. Yes Baby, malapit na, aahh malapit na ako..” halos tumayo ang balahibo ko sa katawan nung marinig ko ang malakas na ungol ni Mommy. Hindi ko alam kung tatakbo ba ako o magbibingi-bingihan na lang. Pero parang napako ang mga paa ko sa sahig. Ramdam ko ang init ng mukha ko, halong inis, hiya, at pagkabigla.
“ Aaaahh” isang mahabang ungol.
Natakpan ko ang aking tenga, sabay irap at galit na tumingin sa nakasarang pinto.
“Buwisit! Hindi pa nagdidilim kung anu-ano na ang pinaggagawa nila! Wala man lang pakialam sa mga tao sa paligid. Hindi man lang nahiya, ang ingay-ingay pa!” halos pasigaw kong bulalas, nanggagalaiti sa inis.“Ang landi talaga… ishh!”
Sisipa na sana ako sa pinto ng kwarto nila nang bigla itong bumukas.
Muntik na akong matumba dahil nakataas pa ang isa kong paa. Nalaglag ang makapal kong salamin, pero bago pa ako tuluyang bumagsak, may dalawang malalaking kamay na mabilis na sumalo sa akin, mahigpit, mainit, at sigurado.Parang tumigil ang oras.
Ramdam ko ang lakas ng tibok ng puso ko nang maramdaman ko ang init ng kanyang palad sa bewang ko.Pag-angat ng tingin ko, biglang nag-slow motion ang paligid.Nanlaki ang mata ko. Wala siyang suot na pang-itaas.
Bakat sa tiyan niya ang bawat linya ng anim na pandesal, parang ukit ng Diyos sa bato. May patak ng pawis na dahan-dahang gumuguhit pababa, at halos makalimutan kong huminga habang sinusundan iyon ng tingin. Ang dibdib niya… mukhang matigas. Parang kahit sipain mo, masisira ‘yung paa mo, hindi siya.Pag-angat ng tingin ko sa mukha niya, parang kinain ng lupa ang boses ko.
Ang mga mata niya, malalim, matalim, parang binabasa ang kaluluwa mo. Hindi mo kayang tumingin nang diretso, pero hindi mo rin kayang umiwas. Parang may magnet.Naputol lang ang mahika nang biglang kumunot ang noo niya.
Mabilis ko siyang itinulak, sabay tarantang pinulot ang salamin ko. Pagkasuot ko, doon ko lang siya nakita nang malinaw. Hindi lang siya guwapo… he’s the definition of hot. Parang modelong galing sa magazine cover, pero mas totoo, mas nakakatakot.Bumukas muli ang pinto. Lumabas si Mommy, naka-bathrobe pa.
Lumapit siya sa lalaki, sabay haplos sa braso nito na parang sanay na sanay.“Bakit ang aga ng dating mo?” tanong niya, may halong pagtataka pero may lambing din.
“Wala pong pasok, half-day lang po,” sagot ko, pilit pinipigilan ang kabog ng dibdib ko.
Ngumiti si Mommy, ‘yung tipong lambing na may halong kilig.
Sabay tingin ulit sa lalaki. “Baby, siya nga pala ang anak ko, si Isabela. Isa, batiin mo ang Daddy mo.”“Daddy ko?” napabulalas ako, sabay ayos ng salamin.
Napatitig ulit ako sa lalaki. Daddy? Mukha lang siyang trenta anyos! Eh si Mommy, thirty-nine na pero mukhang mas bata. Alagang-alaga kasi ang katawan niya.“Siya po ang asawa ninyo?” halos pabulong kong tanong, sabay turo sa lalaki.
“Uhm, why?” taas-kilay ni Mommy, halatang nagdududa.
“Eheheh… akala ko po kasi… wala po, hehehe,” sagot ko habang kinakamot ang ulo, sabay pilit na ngiti.
“O siya, pumunta ka na sa kwarto mo, magpalit ka na” pagtataboy ni Mommy.
“Sige po… magandang hapon po, da-daddy…” halos pabulong kong sabi, pilit ang ngiti.
Mabilis akong naglakad palayo, pero bago ako pumasok sa kwarto, hindi ko napigilang lumingon. Nagtagpo ulit ang mga mata namin. Parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko.Pagkasara ko ng pinto, napasandal ako rito, sabay hawak sa dibdib.
“What was that? Bakit ang lakas ng tibok ng puso ko?” bulong ko, halos hindi makapaniwala.Naglakad ako papunta sa kama, kinakagat ang kuko ng daliri.
“Sabi ni Lola, matanda na raw ang asawa ni Mommy, mga sixty to seventy years old na. Pero yung nakita ko kanina… Diyos ko, parang trenta lang! Hindi kaya… lumalala na talaga ‘yung grado ng mata ko?”Napaupo ako, pero imbes na kumalma, bumalik sa isip ko ‘yung paraan ng pagkakatitig niya.
Yung tingin na parang may ibig sabihin. Kinabahan ako.“Mukhang mali ata na pumayag akong tumira dito kasama ni Mommy,” bulong ko.
“Kailangan kong umalis. Hindi pwede ‘to. Nakakatakot ang asawa ni Mommy.”Huminga ako nang malalim, pilit pinatatag ang sarili.
“Kailangan kong bumalik kay Lola. Kailangan niya ako.” At doon, isang desisyon ang pumasok sa isip ko.Mabilis kong inayos ang mga gamit ko. Isang linggo pa lang ako rito, pero parang ang tagal na.
Nang dumating ako, wala pa ang asawa ni Mommy. Kaya gano’n na lang ang gulat ko kanina.Natigilan ako nang marinig ang katok at boses ni Mommy.
“Isa, kumain ka na sa baba. Aalis kami ng Daddy mo.”“Opo!” sigaw ko, sabay hablot sa bag.
“Huh! Akala ko kung ano na…” bulong ko, mabilis na inilagay lahat ng gamit sa backpack.
Sumilip ako sa bintana, nakita ko silang palabas ng gate sakay ng kotse.Buti na lang abala ang mga kasambahay. Hindi nila napansin ang paglabas ko.
Nakahinga ako nang maluwag. Pero agad ding nainis nang makita kong ang layo pala ng sakayan mula sa gate ng mansion.
Ilang kilometro rin ang lalakarin bago makasakay ng jeep.Lumingon ako sa malaking mansyon sa likuran ko.
Huminga ako nang malalim. “Huh… Ajah!”Inayos ko ang backpack sa aking balikat at nagsimulang maglakad palayo sa mansyon…
.. desidido, pero may halong kaba sa dibdib.Isabela’s POVFlashback (6 Years Ago)Noon ko unang naramdaman ang tunay at nakabibinging pangungulila. Iyon ang mga araw na mag-isa akong naglalakad patungo sa ospital para sa aking prenatal check-up. Habang ang ibang mga buntis doon ay inaalalayan ng kanilang mga asawa, hinahaplos ang kanilang mga tiyan at masayang pinag-uusapan ang pangalan ng sanggol, ako ay nakaupo lang sa isang sulok, mag-isa, yakap ang sariling bag, at pilit na nilulunok ang bara sa aking lalamunan.Dahil abala si Mommy sa pagtatrabaho para may makain kami sa Paris, wala akong choice kundi harapin ang lahat nang mag-isa.Naaalala ko ang isang gabi, nakatayo ako sa harap ng salamin habang hinihimas ang bahagya nang lumalaking tiyan ko. Umiyak ako nang gabing iyon, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa isang klase ng galit na humahati sa puso ko.Galit ako dahil sa kabila ng sakit na nakita ko sa mansyon, ang eksena nila ni Celeste na magkatabi sa kama, may bahagi pa rin ng tanga kong puso na umaasang sana... san
Isabela’s POVGabi na nang makauwi ako galing sa opisina, pero ang pagod ko ay hindi lang pisikal, ito ay abot hanggang kaluluwa. Anim na araw. Anim na araw na ang nakalipas mula nang maganap ang paghaharap namin ni Liam sa ospital, ngunit hanggang ngayon, nakakabinging katahimikan ang namamayani mula sa panig ni Liam.Wala akong natanggap na tawag. Walang subpoena. Walang galit na lalakeng sumusugod sa pintuan ko.Sa halip na gumaan ang loob ko, tila mas lalo akong nilalamon ng anxiety. Bawat busina ng sasakyan sa labas ng bahay ay nagpapatalon sa puso ko. Bawat hindi kilalang numero na tumatawag sa cellphone ko ay nagpapadama sa akin ng matinding kaba. Natatakot ako na baka sa isang iglap, may mga pulis na sa harap ko para kunin si Maeva. Natatakot ako na baka ang katahimikang ito ay ang kalmado bago ang isang napakalakas na bagyo.Ngunit kasabay ng takot ay ang isang tanong na unti-unting dumudurog sa akin.. Matutuwa ba ako o dapat akong manghinayang?Dahil sa bawat oras na lumi
Casey’s POV"Hudson, halika dali! Habulin natin si Liam!"Halos maubos ang hininga ko sa pagmamadali. Ang kaba sa dibdib ko ay tila tambol na lalong bumibilis ang pagtibok. Ito na... ito na ang sandaling matagal ko nang kinatatakutan. Sumusubo pa si Hudson nung hilain ko siya. Muntik pa siyang matumba dahil sa lakas ng pagkakaladkad ko sa kanya palabas ng restaurant."Ano ba ang nangyayari, Babe? Bakit ba tayo nagmamadali?" takang tanong ni Hudson, bakas ang pagkalito sa kanyang mukha."Basta, kailangan nating silang mahabol!" tanging naisagot ko habang nanginginig ang mga kamay na pumapara ng taxi. Agad kong kinalikot ang cellphone ko. Tinatawagan ko si Isabela pero hindi siya sumasagot. My God, Isabela... sumagot ka, baka mahabol ka ni Liam, baka malaman na niya lahatSa desperasyon, si Tita Selene ang tinawagan ko. Sa nakalipas na mga taon, naging maayos ang relasyon namin dahil kay Maeva at Isabela."Ho? Si Maeva? Nasa ospital po? Okay lang po ba siya?" Halos maglupasay ako sa k
Liam’s POV"May anak tayo..."Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa pandinig ko, bawat pag-ulit ay tila isang malakas na suntok sa aking dibdib na nag-iiwan sa akin ng hapo at hirap huminga."Bakit, Isabela?" puno ng pait kong tanong. Ramdam ko ang panginginig at pagkuyom ng aking kamao hanggang sa mamuti ang aking mga buku-buko. Bakit kailangang ilihim? Ganoon ba katindi ang galit niya sa akin para ipagkait ang karapatan kong maging ama?Nakita ko ang panandaliang pagkalito sa kanyang mukha, ngunit mabilis itong napalitan ng paninindigan. Napapikit siya, tila pilit na hinahugot mula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao ang tamang sagot. Ngunit bago pa siya makapagsalita, isang mahinang ungol ang nagmula sa kama."Mommy..."Ang boses na iyon, maliit, paos, at walang muwang, ay tila kuryenteng nagpatigil sa namumuong bagyo sa loob ng silid. Sabay kaming napalingon sa bata. Nakita ko ang pagmulat ng kanyang mga mata, mga matang kasing-linaw ng sa akin ngunit ngayon ay












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore