MasukHindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o kiligin, pero jusko, ang tensyon sa pagitan ng dalawang ito, pwede nang hiwain ng kutsilyo!
Kunwari ay busy ako sa pakikipag-usap kay Hudson tungkol sa mga tela, pero ang totoo, ang mga mata ko ay nakapako kina Liam at Isabela. Nakatayo sila sa gitna ng silid.
Celeste’s POVPara akong binuhusan ng nagyeyelong tubig habang nakatitig sa batang nakayakap sa binti ni Isabela. Ang maliliit na mata ng bata, ang kurba ng kanyang labi... My God. Hindi ako pwedeng magkamali. Parang nakikita ko ang batang bersyon ni Liam sa harap ko."May anak ka?" halos pabulong kong tanong, ang boses ko ay nanginginig sa matinding gulat. "May anak kayo ni Liam?"Hindi ako pinansin ni Isabela. Nanatili siyang kalmado, masyadong kalmado para sa isang babaeng biglang hinarap ng multo ng nakaraan. Humawak siya sa magkabilang balikat ng bata at ngumiti nang malambing."The Barbie is on my office table, you left it there yesterday," malambing na sagot ni Isabela sa bata.Habang pinapanood ko silang dalawa, tila may malaking bato na dumagan sa dibdib ko. Anim na taon. Ibig sabihin, bago pa umalis si Isabela, bago pa mangyari ang lahat, may bunga na ang pagmamahalan nila.Bigla kong naisip si Liam. Isang matinding awa ang humaplos sa puso ko, isang pakiramdam na hindi ko
Isabela’s POVPagkababa ng telepono, isang chat message ang pumasok. Galing ito kay Miguel. Binasa ko ang pangalan ng kanyang fiancée.Fiancée: Celeste Ortega.“Celeste Ortega...” bulong ko. Ang bawat titik ng pangalang iyon ay tila lason sa aking dila. Biglang pumasok sa isip ko ang isang Celeste na kilala ko. Hindi ko maalala ang apelyido niya noon, pero hindi naman siguro sila iisang tao.Bigla akong tumayo mula sa kama ni Maeva at bumalik sa aking kwarto. Nilapag ko ang aking cellphone sa table malapit sa kama at tinapos ang aking night routine. Nang maghanda na ako sa pagtulog, kinuha kong muli ang aking phone para tingnan kung may bago pang update.Ngunit., biglang huminto ang tibok ng puso ko. Nanlamig ang mga daliri ko at tila nawalan ng hangin ang buong silid. Dahil sa kasunod na chat message ni Miguel, isang picture niya kasama ang isang babae.Nanlaki ang mga mata ko, hindi makapaniwala. Hinding-hindi ko makakalimutan ang mukhang ito. Sa dinami-rami ng tao sa mundo, bakit s
Isabela’s POVFlashback (6 Years Ago)Noon ko unang naramdaman ang tunay at nakabibinging pangungulila. Iyon ang mga araw na mag-isa akong naglalakad patungo sa ospital para sa aking prenatal check-up. Habang ang ibang mga buntis doon ay inaalalayan ng kanilang mga asawa, hinahaplos ang kanilang mga tiyan at masayang pinag-uusapan ang pangalan ng sanggol, ako ay nakaupo lang sa isang sulok, mag-isa, yakap ang sariling bag, at pilit na nilulunok ang bara sa aking lalamunan.Dahil abala si Mommy sa pagtatrabaho para may makain kami sa Paris, wala akong choice kundi harapin ang lahat nang mag-isa.Naaalala ko ang isang gabi, nakatayo ako sa harap ng salamin habang hinihimas ang bahagya nang lumalaking tiyan ko. Umiyak ako nang gabing iyon, hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa isang klase ng galit na humahati sa puso ko.Galit ako dahil sa kabila ng sakit na nakita ko sa mansyon, ang eksena nila ni Celeste na magkatabi sa kama, may bahagi pa rin ng tanga kong puso na umaasang sana... san
Isabela’s POVGabi na nang makauwi ako galing sa opisina, pero ang pagod ko ay hindi lang pisikal, ito ay abot hanggang kaluluwa. Anim na araw. Anim na araw na ang nakalipas mula nang maganap ang paghaharap namin ni Liam sa ospital, ngunit hanggang ngayon, nakakabinging katahimikan ang namamayani mula sa panig ni Liam.Wala akong natanggap na tawag. Walang subpoena. Walang galit na lalakeng sumusugod sa pintuan ko.Sa halip na gumaan ang loob ko, tila mas lalo akong nilalamon ng anxiety. Bawat busina ng sasakyan sa labas ng bahay ay nagpapatalon sa puso ko. Bawat hindi kilalang numero na tumatawag sa cellphone ko ay nagpapadama sa akin ng matinding kaba. Natatakot ako na baka sa isang iglap, may mga pulis na sa harap ko para kunin si Maeva. Natatakot ako na baka ang katahimikang ito ay ang kalmado bago ang isang napakalakas na bagyo.Ngunit kasabay ng takot ay ang isang tanong na unti-unting dumudurog sa akin.. Matutuwa ba ako o dapat akong manghinayang?Dahil sa bawat oras na lumi
Casey’s POV"Hudson, halika dali! Habulin natin si Liam!"Halos maubos ang hininga ko sa pagmamadali. Ang kaba sa dibdib ko ay tila tambol na lalong bumibilis ang pagtibok. Ito na... ito na ang sandaling matagal ko nang kinatatakutan. Sumusubo pa si Hudson nung hilain ko siya. Muntik pa siyang matumba dahil sa lakas ng pagkakaladkad ko sa kanya palabas ng restaurant."Ano ba ang nangyayari, Babe? Bakit ba tayo nagmamadali?" takang tanong ni Hudson, bakas ang pagkalito sa kanyang mukha."Basta, kailangan nating silang mahabol!" tanging naisagot ko habang nanginginig ang mga kamay na pumapara ng taxi. Agad kong kinalikot ang cellphone ko. Tinatawagan ko si Isabela pero hindi siya sumasagot. My God, Isabela... sumagot ka, baka mahabol ka ni Liam, baka malaman na niya lahatSa desperasyon, si Tita Selene ang tinawagan ko. Sa nakalipas na mga taon, naging maayos ang relasyon namin dahil kay Maeva at Isabela."Ho? Si Maeva? Nasa ospital po? Okay lang po ba siya?" Halos maglupasay ako sa k
Liam’s POV"May anak tayo..."Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa pandinig ko, bawat pag-ulit ay tila isang malakas na suntok sa aking dibdib na nag-iiwan sa akin ng hapo at hirap huminga."Bakit, Isabela?" puno ng pait kong tanong. Ramdam ko ang panginginig at pagkuyom ng aking kamao hanggang sa mamuti ang aking mga buku-buko. Bakit kailangang ilihim? Ganoon ba katindi ang galit niya sa akin para ipagkait ang karapatan kong maging ama?Nakita ko ang panandaliang pagkalito sa kanyang mukha, ngunit mabilis itong napalitan ng paninindigan. Napapikit siya, tila pilit na hinahugot mula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao ang tamang sagot. Ngunit bago pa siya makapagsalita, isang mahinang ungol ang nagmula sa kama."Mommy..."Ang boses na iyon, maliit, paos, at walang muwang, ay tila kuryenteng nagpatigil sa namumuong bagyo sa loob ng silid. Sabay kaming napalingon sa bata. Nakita ko ang pagmulat ng kanyang mga mata, mga matang kasing-linaw ng sa akin ngunit ngayon ay







