Kabanata 3

Malakas na bumagsak si Kelsey sa sahig, at masakit na kumiskis ang kanyang palad sa mga marmol na tile.

Matinding nag-aapoy ang kanyang pisngi dahil sa dalawang sampal na ibinigay sa kanya ni Doris. Bago pa man siya makabawi, isa na namang malupit na boses ang umalingawngaw sa sala.

"Paano ka nagkaroon ng lakas ng loob na bumalik dito matapos ang ginawa mo kay Kendrick?!"

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Kelsey. Puno ng luha ang kanyang mga mata.

Nakatayo si Venus Holloway, ang nakababatang kapatid na babae ni Ramon, sa tabi ng sofa habang nakatingin sa kanya nang may pagkasuklam.

Matinding nanginig ang mga labi ni Kelsey.

"Hindi ko iyon sinasadya…"

"Manahimik ka!" agad na singhal ni Venus. "Palagi kang nagpapanggap na inosente pagkatapos mong magdulot ng gulo!"

Muling yumuko si Kelsey.

Pakiramdam niya ay nakakasakal ang buong sala. Tahimik na nakatayo sa gilid ang mga katulong, nagpapanggap na hindi sila nanonood habang hayagang ipinapahiya si Kelsey.

Malamig na tumingin si Doris kay Kelsey.

"Halos namatay ang apo ko ngayon dahil sa iyo," galit niyang sabi. "Alam mo ba iyon?"

Tahimik na dumaloy ang mga luha sa mukha ni Kelsey. Takot na takot pa rin siya sa nangyari. Ngunit alam niyang nag-ingat siya.

"Hindi ko alam na may mga mani iyon…" mahina niyang bulong.

Malamig na tumawa si Doris.

"Hindi mo alam?" mapanuyang ulit niya. "Ano naman ang susunod mong idadahilan? Nakalimutan mo ang allergy ng sarili mong anak?"

Mahigpit na ikinuyom ni Kelsey ang kanyang mga daliri habang nakadikit ang mga iyon sa sahig.

"Sinuri ko iyon bago ko inihain…"

"Kung ganoon, baka mas tanga ka pa kaysa sa inaakala ko," agad na singhal ni Venus.

"Kung hindi dala ni Wanda ang gamot niya ngayon, malamang na hindi na nakaligtas si Kendrick," malungkot na sabi ni Collins, ang ama ni Ramon.

Nang mabanggit si Wanda, lahat ay napatingin sa kanya.

Marahang umiling si Wanda.

"Kumalma muna tayong lahat, pakiusap," malumanay niyang sabi. "Masama na ang loob ni Kelsey sa nangyari."

Mabait pakinggan ang kanyang boses, ngunit lalo lamang nadagdagan ng bawat salita niya ang bigat na dinadala ni Kelsey.

"Masama ang loob niya?" ulit ni Venus habang malakas na napasinghal. "Hirap na hirap huminga si Kendrick habang nakatayo lang siya roon at walang silbi!"

"Venus," mahinang tawag ni Wanda, na para bang sinusubukan siyang pigilan.

Ngunit hindi tumigil si Venus.

Galit niyang itinuro si Kelsey. "Hindi pa rin ako makapaniwalang nagpakasal ang kapatid kong lalaki sa isang babaeng katulad nito."

Nanginig ang katawan ni Kelsey.

Maraming beses na niyang narinig ang mga salitang iyon noon, ngunit kahit papaano, nasasaktan pa rin siya sa tuwing maririnig niya ang mga iyon.

"Ito ang lahat ng kasalanan mo. Paano mo nagawang pilitin ang anak natin na pakasalan siya?" galit na sabi ni Doris kay Collins habang ikinukrus ang mga braso. "Hindi niya kayang alagaan si Ramon. Hindi niya kayang alagaan ang sarili niyang anak. Ano ba talaga ang silbi niya sa pamilyang ito?"

Pumikit si Collins, na para bang pinagsisisihan niya kung bakit siya pumayag na ayusin ang kasal nina Ramon at Kelsey.

Masakit na nanikip ang dibdib ni Kelsey. Bahagya niyang ibinuka ang bibig, ngunit walang lumabas na salita.

Dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, hindi na rin niya alam ang sagot.

Dahan-dahang lumapit si Wanda bago yumuko sa tabi ni Doris.

"Mama…" malumanay niyang sabi. "Pakiusap, huwag po kayong masyadong magalit. Hindi naman sinadya ni Kelsey na saktan si Kendrick, at saka maayos na siya ngayon."

"Tigilan mo ang pagtatanggol sa kanya," singhal ni Venus.

Malungkot na napabuntong-hininga si Wanda bago humarap kay Kelsey.

"Kelsey," malumanay niyang sabi. "Alam mong malala ang allergy ni Kendrick. Dapat ay mas maingat mong sinuri ang mga iyon, pero ayos lang. Nangyayari ang mga pagkakamali."

Sandali siyang tumigil bago muling nagsalita nang mahina.

"Dapat kang humingi ng tawad."

"Siyempre naman. Hindi ba't iyan ang bagay na mahusay niyang gawin?" agad na komento ni Venus matapos magsalita ni Wanda.

"Tumigil ka na, Venus," pagod na sabi ni Wanda bago muling ibinaling ang kanyang tingin kay Kelsey. "Dapat ka ring humingi ng tawad kay Ramon mamaya. Talagang natakot siya ngayon."

Lumingon si Doris kay Wanda at napabuntong-hininga.

"Masyado kang mabait."

Tahimik na nakatitig si Kelsey kay Wanda.

Humingi ng tawad? Kahit matapos ang lahat?

Siyempre, kailangan niyang gawin iyon.

Masakit na kumirot ang kanyang puso.

"Ano pa ba ang masasabi ko?" malungkot na sabi ni Wanda. "Kailangan nating ayusin ang problemang ito, kahit na na-trauma na si Kendrick at sinasabi niyang ayaw na niyang kumain ng ice cream kailanman."

Sandaling natahimik ang silid.

Pagkatapos, muling nagsalita si Doris.

"Ito ang dahilan kung bakit mas gusto ka ni Kendrick kaysa sa kanya," papuri ni Doris kay Wanda. "Nakikita niya kung gaano kabuti ang puso mo."

Pinanood ni Kelsey si Wanda habang nahihiyang yumuyuko ito.

Dinurog ng mga salitang iyon ang kanyang puso.

Araw-araw siyang nasasaktan sa mga insulto, ngunit ang malaman na mas mahal ng kanyang anak si Wanda kaysa sa kanya ang pinakamasakit sa lahat.

"Bakit nandito ka pa?" biglang singhal ni Venus nang mapansin niyang hindi pa umaalis si Kelsey. "Alisin mo ang pangit mong sarili sa paningin namin."

Dahan-dahang tumayo si Kelsey mula sa sahig.

Bahagyang nanginginig ang kanyang mga binti habang naglalakad siya palayo, samantalang patuloy pa rin siyang minumura ni Doris mula sa likuran.

Nang gabing iyon, dahan-dahang naglakad si Kelsey papunta sa silid ni Kendrick, maingat na kumikilos upang hindi makalikha ng anumang ingay.

Mananatili nang magdamag ang mga Holloway dahil kaarawan ni Doris kinabukasan. Iginiit nitong ipagdiwang iyon sa Ivory Mansion sa halip na sa bahay ng pamilya o sa isang hotel.

Huminto si Kelsey sa harap ng p***o ni Kendrick nang ilang sandali, tahimik na umaasang walang tao sa loob.

Ngunit nang iabot niya ang kanyang kamay sa seradura—

Biglang bumukas ang p***o.

Halos tumigil ang tibok ng kanyang puso sa takot. Akala niya ay si Doris o si Venus ang nasa likod nito.

Ngunit si Ramon iyon.

Agad na umatras nang ilang hakbang si Kelsey.

Kusang yumuko ang kanyang ulo, hindi niya kayang salubungin ang mga mata nito.

"Gusto ko lang malaman kung kumusta na siya," mahina niyang paliwanag.

Napakahina ng kanyang boses, at kinakabahang kumakabog ang kanyang dibdib habang hinihintay ang sagot ni Ramon.

Ngunit hindi agad sumagot si Ramon.

Naramdaman ni Kelsey ang mga mata nito sa kanya bago ito tuluyang nagsalita.

"Maayos na siya."

Tumango si Kelsey nang may ginhawa.

"Puwede ko ba siyang makita?"

"Hindi. Natutulog siya," agad na sagot ni Ramon.

Biglang nanlumo si Kelsey. Gusto niya talaga itong makita.

"Pakiusap…"

"Sabi ko, tulog na siya."

Lalong lumamig ang boses nito.

"At bakit hindi ka pa rin naglilinis ng sarili mo at naglalagay ng gamot sa mukha mo?"

Walang malay na iniangat ni Kelsey ang kanyang kamay upang hawakan ang namamagang pisngi. Alam niyang ang tinutukoy nito ay ang mga bakas ng sampal.

"Naghahanap ka ba ng awa?" mapanuyang tanong ni Ramon.

Sandali siyang tumigil bago malamig na nagdagdag.

"Iyan talaga ang hinahanap mo. Gusto mong isipin ng lahat na masama ang pagtrato nila sa iyo."

Mabilis na umiling si Kelsey upang itanggi iyon. Hindi iyon ang dahilan. Hindi lang talaga niya nagawang mag-isip nang maayos mula nang mangyari ang lahat kanina.

"Kung hindi naman iyan ang dahilan, maligo ka na, lagyan mo ng gamot ang mukha mo, kumain ka, at magpahinga," inis na sabi ni Ramon.

"Dahil mukhang kailangan mo pang may magsabi sa iyo kung ano ang gagawin mo," malamig niyang dagdag, na para bang wala siyang kayang gawin nang mag-isa.

Hindi nakipagtalo si Kelsey. Talagang gutom na gutom at pagod na siya.

Tahimik siyang tumalikod at naglakad papunta sa kanyang silid.

Makalipas ang ilang minuto, lumabas si Kelsey matapos maligo.

Nakasayad sa kanyang likod ang basang buhok habang dahan-dahan siyang pumasok sa silid-tulugan.

Ngunit nang mapunta ang kanyang mga mata sa mesa, huminto siya.

May maayos na nakalagay na tray ng pagkain sa ibabaw nito. Sa tabi niyon ay may mga gamot para sa namamagang mukha niya.

Tahimik niya iyong tinitigan. Dahan-dahang humigpit ang kanyang mga daliri sa kanyang tagiliran.

Sa sandaling iyon—

Hindi na niya alam kung ano pa ba ang dapat niyang maramdaman.