0001.

(Natalia pov)

"Hanggang kailan kaya magiging tanga si Ma'am Natalia sa asawa niya? Naaawa na ako sa kanya. Marami nga siyang pera, hindi naman siya masaya. Uso pa rin pala ang martyr ngayon. Akala ko noong unang panahon lang uso 'yon!"

"Hindi mo ba alam? Kaya ganyan si Sir sa kanya kasi marumi daw siya! Napulot lang daw ni Sir si Ma’am sa club!" Ani ng isa. "Kinakahiya siya ni Sir kaya hindi siya mapakilala sa publiko bilang asawa! Natatakot yata na baka marumihan ang pangalan nila at mapag usapan ang pamilya nila!”

Napahinto ako sa pagbaba ng hagdan ng marinig ang usapan ng mga kasambahay. Ngumiti ako ng pilit kahit na parang patalim na tumusok iyon sa dibdib ko.

"Ang Sir niyo?" Agad silang nagpulasan ng makita ako.

"N-Nakaalis na kanina pa, Ma'am." Nakayukong tugon ng isa habang nakayuko.

"Gano'n ba. Sige magpatuloy na kayo sa ginagawa niyo." Bilin ko bago umakyat ulit sa taas. Paglingon ko ay nahuli ko silang naaawang nakatingin sa akin.

Imbes na pagalitan ay hinayaan ko na lang sila. Hindi naman nila ako, o si Victor kilala. Pressure lang ang asawa ko dahil tagapagmana ito ng kanilang kumpanya. Marami lang siyang inaasikaso kaya hindi niya ako maipakilala sa publiko bilang asawa niya. Mahal ako ng asawa ko.

Tama. Mahal niya ako.

"At sinong niloko mo?" Kausap ko sa sarili sa salamin ng makapasok ako kwarto namin. Hindi dapat ako magpaapekto pero hindi ko mapigilang masaktan sa narinig ko. Kahit ano ang deny ko alam ko sa sarili ko na pinapaniwala ko na lang ang sarili ko. Tatlong taon na kaming kasal ni Victor subalit hindi na nito ako tinrato kagaya ng dati—trato na may halong pagmamahal at pag iingat. Simula ng ikasal kami ay nagbago sa isang iglap.

Pagkatapos kong maligo ay bumaba ako para mag almusal. May Yoga class pa ako na kailangan puntahan. Nasa kalagitnaan ako ng biyahe papunta ng Yoga class ko ng biglang magring ang phone ko. Sinagot ko ito ng makitang si Victor ito. Bihira lang ito tumawag kaya natutuwa at nasasabik ko na sinagot 'to.

"Hon—

"Where are you? Hindi mo ba binasa ang text ko?!" Galit na bungad nito. "Tonta ka talaga! Nasa bahay ako para sunduin ka! Kailangan kita ngayon dahil on-leave ang secretary ko! May meeting ako at kailangan ko ng alalay ngayon!"

Nabura ang excitement ko. Akala ko tumawag siya dahil naalala niya ako.

"Gano'n ba, sige pabalik na ako." Mabuti at hindi ko pa nalalagpasan ang malapit na u-turn kaya nakaliko agad ako. Malayo-layo kasi ang sunod na u-turn kung lumagpas ako. Humingi ako ng pasensya kay Victor ngunit pagtingin ko ay wala na ito sa kabilang linya dahil binabaan na niya ako.

"Oh god!" Hiyaw ko. Nataranta ako ng mabangga ang kotse ko sa likuran ng isang sasakyan. Hindi ko napansin na naka-stop signal pala kaya huminto ang nasa unahan. "Yan cellphone pa habang nagda-drive, Natalia!" Sisi ko sa sarili ko.

Pinuno ko muna ng hangin ang dibdib ko bago bumaba. I hope na hindi ako masapak ng may ari ng sasakyan. Mamahalin pa naman ang sasakyan nito. Kapag minamalas ka nga naman. Kung kailan nagmamadali ay saka pa 'to nangyari

Kinatok ko ang bintana ng kotse. Mas maganda kung makipag areglo agad para hindi na lumaki ang gulo. Pagkababa ng sasakyan ay tumambad sa akin ang isang may edad na lalaki. Nakita kong may nakaupo sa backseat kaya I assume na driver ang nagmamaneho.

"Ito ang number ko, kung may kailangan ipaayos ay tawagan niyo lang ako. I'm willing to pay the damages."

"Sandali lang, Ma'am," Sumilip ito sa likuran. Narinig ko may sinabi ang lalaki sa likod, habang naghihintay ay lumayo ako ngunit sapat na para matanaw ako mula sa tinted na salamin ng sasakyan nito. Nakangiting bumaling sa akin ang driver matapos makausap ang amo nito. "Sige, Ma'am. Pumapayag ang amo ko. Tatawagan na lang niya kayo."

"Salamat ho."

Pagdating sa bahay ay isang malakas na sampal ang tumama sa mukha ko. Halos mahilo ako sa lakas ng sampal ni Victor. Hindi man lang ako pinaabot sa kwarto, sa hagdan pa lang ay sinalubong na ako nito.

Nang sampal nga lang.

"Wala kang silbi, alam mo 'yon? Bukod sa masangsang mong amoy, mahina pa ang utak mo?! Bakit ba nagpabulag ako tangang kagaya mo!"

"Ano ang sinabi mo?" Maang at nasasaktan kong tanong. Umaasa ako na babaguhin niya ang sinabi niya at sasabihin sa akin na nabigla lang siya. Kahit masakit ay pikitmata kong tatanggapin ang dahilan niya. Mahal ko ‘eh.

"Bingi ka ba? Kailangan ko pang ulitin para tumatak sa walang kwenta mong utak?" Nang iinsulto niya akong tiningnan mula sa ulo hanggang paa. Nakalarawan ang pandidiri sa mukha. "Ang sabi ko 'nakakadiri ka. Marumi ka at walang utak—

Tumama ang palad ko sa kanya. Gusto kong lunukin ang sinabi niya subalit sobra na ang narinig ko. Hindi ako manhid, may pakiramdam at nasasaktan din ako.

Ang eksenang iyon ang nadatnan ng biyenan kong babae. Galit na galit ako nitong sinugod. Hindi lang sampal ang natamo ko rito, hinatak din nito ang buhok ko hanggang sa magsawa ito.

Yung asawa ko na akala ko ay magtatanggol sa akin ay pinanood lang ako habang minamaliit at sinasaktan ng ina nito.

"Wala kang karapatan saktan ang anak ko, Natalia! Wala!" Dinuro ako ng mother-in-law ko at tiningnan ako ng may panunuya. "Napulot ka lang ng anak ko kaya alamin mo kung saan ka lulugar!"

Pinahid ko gilid ng labi ko na dumudugo habang umiiyak na tumango. Akala ko noong una ang swerte ko. Iyon pala ay pinatikim lang ako ng panandaliang kilig ng asawa ko.

Naligo ako at nagbihis na parang walang nangyari. Pagkababa ay naabutan ko si Victor na inip na inip. May meeting pala ito ngayon sa isang potential investor. Kasama nito ang asawa kaya kailangan ni Victor ng secretary para i-tour ang mag asawa sa Golf field kung saan sila magkikita. Hindi daw ito basta meeting lang, kundi isang friendly meeting. Kailangan makuha ni Victor ang loob ng mag asawa para mapapayag ito na mag-invest sa kumpanya nila.

Sumunod agad ako ng magpatiunang lumakad si Victor. Nalagay ako ng concealer sa pasa ko sa mukha. Ire-retouch ko na lang mamaya kapag nabura.

Habang nasa biyahe ay panaka-naka akong tumitingin sa kanya.

'Ano ba ang nangyari sa aming dalawa? Masaya naman kami noon.'

Nagkakilala kami sa bar kung saan ako nagtatrabaho noon. Unang araw ko palang noon sa trabaho bilang GRO noong magkakilala kaming dalawa. Araw-araw niya akong tini-table hanggang sa magkapalagayan kami ng loob. Sinagot ko agad siya ng manligaw siya sa akin. Mahal ko siya kaya hindi na ako nagpakipot.

Nangako siya sa akin na magiging mala-prinsesa ang buhay ko sa piling niya. Na mamahalin niya ako hanggang sa pagtanda at tatanggapin kahit saan ako nagmula. Naniwala ako sa mga pangako niya at matatamis na salita.

Pero nagbago siya pagkatapos ng kasal naming dalawa. Naging malupit siya at naging malamig. Pinandirihan niya ako kung saan ako naggaling. Nasasaktan ako sa tuwing minamaliit niya ako at pinandidirihan pero hindi ko siya maiwan dahil kasal kami at mahal ko siya. Akala ko ay magbabago siya. Na maaalala niya ang pinangako niya sa akin at matatauhan. Sinabi ko naman sa kanya na wala pa akong karanasan kaya hindi pa ako nadudungsan. Dahil bago pa ako tuluyang malawayan ng iba't ibang lalaki ay nakilala ko siya at minahal. Siya ang nagligtas sa akin sa club. Kung hindi dahil sa kanya ay baka nandoon pa ako at tuluyan na naging p****k. Kaya hindi ko alam kung bakit marumi ang tingin niya sa akin at pinandidirihan niya ako.

"Ano pa ang hinihintay mo?! Dalian mo dahil kanina pa naghihintay sila Mr. Nunez!"

"Hon---

"Sir ang itawag mo sa akin, ayokong malaman nila na asawa kita!”

Naiwanan akong nasasaktan. Daig ko pa ang nakatikim ulit ng sampal.

May matandang mag asawa na sumalubong sa amin pagdating namin. Kinamayan sila ni Victor. Pinakilala niya ako bilang secretary lang sa mga ito. Hindi na ako nagulat dahil ilang beses na niyang ginawa 'to.

Victor apologized and began to explain what happened. "I fetch my secretary but I caught her beating by her husband. Hindi ko naman matiis na hindi siya tulungan kaya natagalan kami sa pagdating. Sometimes hindi talaga nakakatulong ang pagiging mabuting tao."

"Don't say that, Mr. Oliveros! You did a right thing! Hindi ba, Miss Natalia?" Nakabaling na tanong sa akin ng matanda.

"Tama kayo, Mr. Nunez. Sir Victor did the right thing. Baka kung hindi siya dumating ay baka hindi lang ito ang natamo ko." Kinagat ko ng madiin ang loob ng bibig ko at pinigilan na huwag maiyak sa sama ng loob. "Ahm, excuse me, I need to go to the restroom." Magalang na paalam ko sa mga ito.

Paalis na ako ng mabangga ako sa isang lalaki. I looked up and gasped when I saw his face. Ngayon lang uli ako nagwapuhan sa ibang lalaki bukod sa asawa ko—no, hindi lang siya basta gwapo, he is a perfect example of a God greek look-a-like man.

Matangkad. gwapo at matipuno ang katawan. Parang nililok ng isang magaling na pintor ang angkin nitong kakisigan.

"Ninong!" Tawag ni Victor sa lalaki.

Ninong? Ninong ng asawa ko ang lalaking ito? Paano nangyari 'yon gayong mukhang wala pa itong forties? O baby face lang talaga ito?

Gumilid ako para bigyan ito ng daan. Pagtingala ko ay nahuli ko siyang tumingin sa akin. Yumuko agad ako para itago ang mukha ko. Baka mamaya visible na pala ang pasa ko. Bago ako maglakad palayo ay lumingon ako. Nakita ko ang pagkawala ng ngiti sa labi ng asawa ko ng hindi tanggapin ng Ninong nito ang nakalahad na kamay nito. Malamig ang pakikitungo nito sa asawa ko:

Pamilyar ang lalaki. Saan ko nga ba nakita ang taong 'yon? Inalala ko sandali kung sino nga ba ito Nanlaki ang mata ko ng maalala ko ito. It was Anzel Quinn—ang tagapagmana ng IDC Company.

Hindi ko akalain na ninong ito ng asawa ko. Hindi nito nabanggit sa akin na may koneksyon ito sa pamilya ng mga Quinn.

Halos baliktarin ko ang bag ko pagdating sa restroom. Hindi ko makita ang compact powder ko at concealer. Mukhang naiwan ko ito sa pagmamadali.

Tumingin ako sa salamin. Medyo halata ang pasa ko sa gilid ng labi.

I'm wearing an Aran knit slipover. Pinailaliman ko ito ng Ralph Lauren shirt blouse long sleeve at pinarisan ng Wimbledon pleated skirt. White rubber shoes at puting sumbrero. I looked beautiful in this outfit. I suits perfectly to me. Hindi nila alam ay marami akong pasa na nakatago sa ilalim ng long sleeve na suot ko.

Nag init ang sulok ng mata ko ng maalala ang sinabi ni Victor kanina. Ginamit ako nito para bumango ang pangalan niya. Naging bayani pa ito sa mata nila Mr. Nunez. Naging bayani ito sa pananakit na siya naman talaga ang may gawa.

Pagkalabas ay nabangga ako sa matigas na katawan. Nakayuko ko kasing inaayos ang pagkatupi ng suot kong long sleeve. Pagtingala ko ay nagtama ang mata namin ng ninong ng asawa ko.

Sinuri ko ang kabuohan nito. Gwapo. Matangkad. Mukhang nasa thirty-six, or thirty eight pa lang ang edad. Kapansin-pansin ang malaki nitong pangangatawan. Halatang alaga iyon sa ehersisyo.