One Night With The Billionaire CEO

CHAPTER TWODinala ni Lucas si Samantha sa isang 24-hour café sa kanto — malayo sa madilim na eskinita, malayo sa mga nagbabantang anino ng Soho. Puno ng ilaw ang lugar, amoy fresh coffee at buttered toast. Tahimik, konti lang ang tao. Mas ligtas.Umupo sila sa sulok, sa booth na may matangkad na halaman sa gilid — sapat na pribado pero hindi masyadong palihim."Order ka," sabi ni Lucas, inihulog ang menu sa harap niya. "My treat."Hindi pa rin makapaniwala si Samantha. Sampung minuto ang nakalipas, iniisip niya kung paano tatakbo para iligtas ang sarili. Ngayon, nakaupo siya sa tapat ng isang bilyonaryo na posibleng maging boss niya."Hot chocolate," sabi niya sa waiter. Wala siyang gana kumain. Masyadong maraming kumakalembang sa utak niya."Same," sabi ni Lucas. "And a slice of cheesecake. For her."Napatingin si Samantha."Paano mong alam na gusto ko ng cheesecake?""I don't. Pero lahat ng tao gusto ng cheesecake." Ngumisi siya. "Test number two."Hindi siya natawa. Imbis na tumaw

CHAPTER FOURDalawang linggo na ang nakalipas mula nang gabing iyon.Dalawang linggong sinubukan ni Samantha na kalimutan ang init ng mga braso ni Lucas, ang lalim ng kanyang boses sa madaling araw, ang paraan ng pagtingin niya sa kanya na parang siya ang tanging babae sa mundo.Dalawang linggo rin siyang naging executive assistant ni Lucas Menez.At sa dalawang linggong iyon, hindi niya alam kung mas mahirap ang trabaho – o ang magpanggap na walang nangyari sa kanila."Hang in there, Sam," bati ni Chloe nang umagang iyon, may dalang kape para sa kanya. "Alam kong mabigat ang trabaho, pero kaya mo 'yan.""Thanks," sagot ni Samantha, pilit na ngumiti. "At Samantha nga. Hindi Sam.""Same difference," sabi ni Chloe sabay kindat. "Pero seriously, kumusta ang first two weeks? Hindi ka pa naman umiiyak.""Lalaban pa naman."Hindi alam ni Chloe ang totoo. Walang nakakaalam – maliban kay Samantha at sa dingding ng kanyang maliit na apartment.Mula nang gabing iyon, hindi na muling nagkasama s

Isang buwan na ang nakalipas mula nang malaman ni Samantha na siya ay buntis.Isang buwan din siyang naging perpekto sa pag-iwas.Tuwing umaga, pumapasok siya nang mas maaga kaysa kay Lucas. Hindi na siya dumadaan sa harap ng opisina nito. Ang mga reports na kailangan ng pirma ay ini-email na lang niya kay Chloe, at si Chloe na ang nag-aabot.Tuwing may meeting, nakaupo siya sa pinakamalayong sulok ng conference room. Hindi na siya nagvo-volunteer na mag-take ng minutes kung alam niyang si Lucas ang magpe-presenta.Tuwing magkakasalubong sila sa hallway, tumatawid siya sa kabilang side. Kung hindi maiiwasan, isang "Good morning, sir" lang at mabilis na lakad palayo.Hindi siya nagpapahalata. At least, 'yun ang gusto niyang paniwalaan.---"Isang buwan ka nang kakaiba."Si Chloe ang nagsabi nito isang hapon habang kumakain sila sa pantry. Nakatitig ito kay Samantha na may halong pag-aalala."Wala," sagot ni Samantha, pilit na ngiti. "Nag-aadjust lang.""Sa trabaho? Dalawang buwan ka na

CHAPTER 8Tatlong araw na ang nakalipas mula nang magharap sina Lucas at Samantha sa opisina. Tatlong araw ding hindi nagparamdam si Lucas.Hindi tumawag. Hindi nagtext. Walang dumating na sulat o bulaklak o kahit anong senyales na natutupad ang kanyang pangako na patunayan ang sarili.At si Samantha, kahit ayaw niyang aminin, ay naghihintay.Ang tanga ko talaga, sabi niya sa sarili habang nag-aayos ng gamot isang umaga. Sinabi kong ayaw ko siyang makialam. Bakit ako naghihintay ng paramdam?Hindi niya masagot ang tanong na iyon.Ang totoo, gusto niya si Lucas. Hindi lang dahil siya ang ama ng dinadala niya. Kundi dahil sa gabing iyon, sa maikling sandali na silang dalawa lang, naramdaman niyang may pag asang pwedeng maging totoo ang lahat.Pero ang pag asa ay delikado. Lalo na para sa isang babaeng katulad niyang nasanay nang mag isa.---Pagdating niya sa opisina, may nakita siyang nakapatong sa kanyang mesa.Isang paper bag mula sa isang mamahaling deli sa central London. Sa loob,

CHAPTER 10Bumukas ang pinto ng elevator. Hindi pa man nakakaalis si Samantha ay narinig na niya ang boses ni Robert Menez mula sa dulo ng hallway. Hindi ito sumisigaw. Mas nakakatakot iyon. Ang tahimik na galit ay parang apoy na hindi mo kita pero sinusunog ka."Uulitin ko, Lucas," sabi ni Robert, ang boses ay mabagal at malamig. "Hindi mo sisirain ang lahat ng itinayo ko para sa isang babaeng hindi naman kailangan ng pangalan natin.""Father, hindi mo siya kilala.""At ayaw ko siyang kilalanin."Dahan dahang naglakad si Samantha patungo sa opisina. Bukas ang pinto. Kita niya si Lucas na nakatayo sa harap ng kanyang mesa. Nakatagilid ang kanyang katawan, harap harapan ang kanyang ama. Si Robert Menez ay nakasuot ng mamahaling coat. Hindi na siya bata pero ang kanyang mga mata ay matalas pa rin. Ang kanyang tindig ay parang sundalong hindi sanay matalo.At pareho sila ng mukha ni Lucas. Pareho ng panga. Pareho ng titig. Ang pagkakaiba, si Lucas ay may init kahit paano. Si Robert ay wa