LOGINParang pinumpyang ng husto ang puso at utak ni Raine sa narinig. Naestatwa siya sa kanyang kinatatayuan. Natulala siya habang pinuproseso ng kanyang utak ang sinasabi ni Scott.“H-hindi…” Lumunok si Raine, pilit pinapakalma ang sarili. “H-hindi 'yan totoo,” bulong niya, halos hindi marinig ang sariling tinig.“It is, Raine,” Scott said on the other line, his voice calm but firm. “Akala ko pa naman nag-iisip ka. Kaya nga kita nilapitan para humingi ng tulong. I thought you were thinking. Bakit hinayaan mo siya'ng umalis? Bakit hindi mo siya kinumbinsi?”Hindi nakasagot si Raine. Ang mahabang paglitanya ni Scott ay mas lalong nagpapabaliw sa kanyang puso. Para bang biglang nawala ang lahat ng hangin sa kanyang paligid. Ayaw niyang maniwala sa sinabi ni Scott, ngunit may bigat sa tinig nito na nagsasabing hindi ito isang bagay na maaari niyang itanggi.“Raine, makinig ka sa akin,” sabi ni Scott. “Crassus is having a hard time now. Gusto niya na ako ang mamahala sa negosyo niya sa Eros. A
Narinig ni Raine na bumukas ang pinto ng kwarto pero hindi siya lumingon. Nakatitig pa rin siya sa labas ng kanilang corridor habang nakahalukipkip. Tahimik siyang nakatayo. Tulala siya'ng nakatitig doon. Na para bang may nakakaaliw panoorin sa labas gayong wala naman.Nang makita ni Aling Lena ang pustura ni Raine ay nagdadalawang-isip siya'ng magsalita. Napahawak tuloy siya sa door knob. Naaalangan siya'ng pumasok ng kwarto.Napabuntonghininga si Manang Lena. “Señorita?”Walang nakuhang tugon si Manang Lena. Hindi umimik si Raine at mas lalong hindi ito lumingon.Naglapat ng mariin ang labi ni Manang Lena. “Senorita, gusto ni Señor na bumaba ka.”Hindi pa rin sumagot si Raine. Nakatitig pa rin siya sa labas ng glass door.Bumagsak ang balikat ni Manang Lena. “Senorita…” sambit niya. “Aalis na po si Señor Crassus.”Lumungkot ang ekspresyon ni Raine. Napatungo siya at napatitig sa sahig.“Ayaw mo ba siya'ng kausapin?” tanong ni Manang Lena. “Aalis na siya, Senorita. Baka pagsisihan mo
Gabi na pero hindi pa rin umuuwi ng bahay si Crassus. Pagkatapos nilang kumain ng lunch— umalis ito. Hanggang ngayon ay hindi pa ito umuuwi. Tahimik na nakaupo si Raine sa higaan nila. Paulit-ulit niyang sinusulyapan ang orasan sa dingding. Lumalim na ang gabi, pero wala pa rin si Crassus. Ilang beses na siya'ng panay baba para lang tignan kung nakaparada na ba ang kotseng dala nito— pero bakante pa rin ang parking space nito.Ilang beses na niyang tinitingnan ang kanyang cellphone. Ilang beses na niyang chineck ang kanyang message app, pero gaya kanina—walang pumasok na bagong message roon. Umaasa siya na may matatanggap na tawag o kahit isang simpleng mensahe mula kay Crassus pero wala. Nanatiling tahimik ang kanyang cellphone. Napabuntong-hininga si Raine. Marahan niyang niyakap ang teddy bear na bigay ni Crassus. Sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili na baka may mahalagang dahilan kung bakit hindi pa ito umuuwi, subalit habang lumilipas ang bawat minuto— unti-unting napapalit
Paggising ni Raine kinabukasan ay madilim pa ang kwarto nila. Nakapatay pa ang mga ilaw at dinig na dinig pa rin niya ang ingay ng aircon. Napapikit ulit siya. Sinubukan niya'ng gumalaw papuntang kanan nang matigilan siya. Hindi siya makagalaw ng maayos. Pakiramdam niya ay may kung ano'ng mabigat na bagay na nakadagan sa kanyang tiyan. Hindi niya rin maigalaw ng maayos ang kanyang binti. Napamulagat ng mata si Raine. Mabilis siya'ng napalingon sa kanyang gilid.Tulog na tulog pa rin si Crassus sa tabi niya. Saka lang niya naanalisa na ang braso pala nito ang nakadagan sa kanyang tiyan. Maging ang binti nito ay nakadantay rin sa binti niya. Yakap-yakap siya nito habang mahimbing ito natutulog.Sandaling natigilan si Raine. Tahimik niya'ng tinitigan ang maamong mukha ni Crassus.“Good morning..” bati ni Crassus kahit nakapikit.Namilog ang mata ni Raine. Nahigit niya ang kanyang hininga. “G-good morning,” ganting bati ni Raine. Napakurap siya. “K-kanina ka pa gising?”“No,” Crassus r
“C-Crassus?” Patanong na wika ni Raine. “Bakit ka nandito?”Hiniwalay ni Crassus ang mga braso niya mula sa paghalukipkip.“I was waiting on you,” Crassus replied. “Baka kasi napaano ka na sa banyo.”Natigilan si Raine. “A-ayos lang naman ako,” sabi niya. Hindi sumagot si Crassus. Sa halip ay pinasadahan niya ng tingin si Raine. Kumunot ang kanyang noo. “I’ll go to bed now,” Crassus said. Iniwan niya si Raine na nakatayo sa bukana ng banyo.Nakahinga ng maluwag si Raine. Naalala niyang nakatingin si Crassus sa katawan niya. Kanyang pinasadahan ng tingin ang sarili. Nagsalubong ang kanyang kilay nang makitang wala naman kakaiba sa katawan niya.Lumabas si Raine sa banyo. Tahimik siya'ng nagtungo sa closet at nagpalit ng damit.****“Huwag po… h-huwag…”Pabaling-baling ang ulo ni Raine sa kanyang kinahihigaan. Kunut na kunot ang kanyang noo kahit nakapikit. Pinagpawisan na rin siya ng malapot. Mahigpit siyang nakahawak sa kumot na nasa kanyang dibdib.“Huwag,” sambit ni Raine nang nak
Kakababa pa lang ni Raine sa sasakyan pero hindi na niya mapigilan na malungkot. Tahimik siya'ng pumasok sa loob ng villa at iniwan ang driver nila ng walang lingun-lingon. Umakyat siya sa hagdan at nagtungo papunta sa kwarto.Napabuntonghininga si Raine. Pagkatapos niya'ng isara ang pinto ay napasandal na lang siya roon. Natulala siya. Nahulog siya sa malalim na pag-iisip.“Raine…”Napasinghap si Raine. Mabilis niya'ng ginalugad ng tingin ang kwarto para hanapin ang tumawag sa kanya. Ginalugad niya ng tingin ang kasuluk-sulukan pero wala siyang makita dahil madilim ang kwarto. Nakapatay ang ilaw at tanging ingay lang ng aircon ang kanyang naririnig. Ang tanging ilaw lang niya noong mga oras na iyon ay ang mapusyaw na liwanag na nanggagaling sa corridor nila. Na sirado naman sa pagkakataon na iyon pero nakahawi pa rin ang kurtina.Lumunok si Raine nang hindi niya pa rin mahagilap ang pakay. “C-Crassus…” naisambit niya sa mahina ngunit mahinhin na boses.Mula sa dilim, lumabas si Crass
NAGKIBIT - BALIKAT SI RAINE. Pinagtuunan niya ng pansin ang pagkain at ang Lolo nito. Para naman ito ang unang pagkakataon na hindi siya nito pinansin. Malapit na nga siya maging immune sa pagtrato nito sa kanya."Don't flatter me." Grandpa smiled.Umiling naman siya. "Hindi po, totoo po talaga iyo
PARA MAIWASAN ANG GALIT NI CRASSUS ay mabilis na ibinaling ni Raine ang kanyang paningin sa libro. Sa buong hapon na klase ay hindi niya ito binigyan pansin. Iniwasan din niya na magtagpo ang kanilang mga mata para hindi ito makahanap ng paraan na lumapit pa sa kanya. Nang matapos ang kanilang klas
KAHIT NAKAPASOK NA SI RAINE SA LAMBO na pagmamay - ari ni Crassus ay pulang - pula pa rin ang kanyang mukha. Ramdam niya ang panginginit nito. "Bakit hindi mo sinabi sa kanya ang tungkol sa'tin?"Napahawak ng mahigpit si Raine sa kanyang bag. Bahagya siyang yumuko roon para matago ang kalahati ng
NAKITA NI RAINE ang mga butil ng ulan na pumapatak sa ulo nito. Bumagal sa kanya ang lahat. Maging ang pagpatak ng tubig sa likod nito ay iba ang epekto sa kanya.Nang mapansin niyang kamuntik ng tumama ang bagpack sa ulo nito ay nagising siya sa katotohanan. Napailing siya.Tinignan niya ito. "Aya







