로그인Nagulat si Imelda sa nasaksihan. Halos hindi siya makapaniwala sa nangyari.“Roberto, b-bakit mo sinampal si Monica? Anak mo si Monica!” nanginginig ang boses niya habang nagsasalita.Tinakpan ni Monica ang kanyang pisngi na tinamaan ng sampal. Namumula iyon, at bakas sa kanyang mga mata ang sakit at pagkabigla.“Dad, sinampal mo ako! Bakit mo ako sinampal?!” sigaw niya, punong-puno ng hinanakit.Nandilim sa galit ang mukha ni Roberto. Parang may nag-aalab na apoy sa kanyang mga mata habang malamig niyang tinitigan ang anak.“Monica,” mababa ngunit matigas ang kanyang tinig. “Sa tingin ko masyado kitang sinanay.”Humakbang siya palapit, bawat salita ay mabigat at puno ng disiplina.“Nagsimula ka nang magsalita nang masama tungkol sa sarili mong ina. Si Margaret ang tunay mong ina. Alam mo ba kung gaano siya naghirap para maisilang ka? Muntik na siyang mamatay noong ipinanganak ka niya!”Nanlaki ang mga mata ni Monica, ngunit hindi pa doon nagtapos si Roberto.“Napakasarili mo,
Matagal nang magkalaban sina Margaret at Imelda. Sa paglipas ng mga taon, hindi kailanman naging maayos ang kanilang samahan. Samantala, ang relasyon naman ni Margaret kay Roberto ay nanatiling malamig, parang isang sugat na hindi tuluyang naghihilom, at wala ring malinaw na katapusan.Ngunit sa pagdating ni Maxine, tila isang maliit na bato ang inihagis sa tahimik na tubig at sa isang iglap, nagulo ang lahat. Ang simpleng presensya niya ay sapat na upang baguhin ang umiiral na balanse at wasakin ang mga relasyong matagal nang nakatayo.Si Maxine, matalino, banayad, at may kagandahang kasing-linaw ng niyebe ay parang isang munting anghel na hindi mo maiiwasang hangaan. May kakaibang liwanag sa kanya na agad nakakahatak ng loob ng sinumang makakasalamuha niya.Tahimik siyang tiningnan ni Margaret, tila sinusukat ang lalim ng pagkatao nito. Maya-maya ay nagsalita siya, may halong pagtataka sa tinig.“Maxine, isang beses pa lang tayong nagkita, pero tinutulungan mo na ako nang ganito.
Napasinghap si Margaret sa matinding gulat.“Roberto, baliw ka ba? Kapag kinuha ang dugo ng puso mo, tiyak na mamamatay ka! Hindi ko kailangan na ipagpalit mo ang buhay mo para sa akin. Wala kang obligasyon na gawin ito at lalong ayokong may utang na loob sa ’yo!”Hindi man lang siya nilingon ni Roberto. Diretso ang kanyang tingin kay Maxine, malamig ngunit buo ang pasya.“Magsimula na tayo.”Agad siyang hinawakan ni Margaret, mariin at halos nanginginig.“Roberto, a-ayokong iligtas mo ako! Naririnig mo ba ako? Maxine, huwag kang makinig sa kanya. Hindi ako pumapayag!”Tiningnan ni Maxine ang dalawa. Ramdam niya ang mabigat at nagyeyelong tensyon sa pagitan nila, tila punong-puno nang hindi nasasambit na damdamin.Ngunit sa halip na mag-alala, marahan siyang ngumiti.“Sir, hindi na kailangang madaliin ang paggamot kay Margaret. Maaari kong gamitin ang acupuncture para pansamantalang supilin ang lason sa kanyang katawan.”Bahagya siyang huminto, saka sinulyapan si Roberto.“P
Diretsong nahulog si Roberto mula sa kama at malakas na bumagsak sa sahig.Nakatayo si Maxine sa may pintuan at nasaksihan niya ang lahat. Ang kinikilalang hari ng mundo ng negosyo na si Roberto ay walang-awang sinipa paalis ng kama ni Margaret.Napasinghap siya, saka hindi napigilang matawa.Tuluyan nang kumawala ang kanyang tawa.Tumayo si Roberto, bahagyang naninigas ang katawan sa inis. Una niyang pinukol ng malamig na tingin si Margaret bago dahan-dahang humarap kay Maxine.“Maxine, ano ba ang pinagtatawanan mo?!”Pinilit pigilan ni Maxine ang kanyang sarili, ngunit halatang hirap na hirap siya.“Pasensya na, Mr. Aguilar. Hindi naman po talaga ako tumatawa, maliban na lang kung hindi ko na mapigilan.”Natahimik si Roberto, bakas ang pagkainis sa mukha.'Sapat na ba ang tawang iyan? Halos nawawala na ang respeto.'Samantala, bumaling si Margaret kay Maxine, bahagyang bumawi sa kanyang ayos.“Miss Garcia, pasensya na sa abala.”Lumapit si Maxine, at habang papasok ay hin
Hindi umiwas si Roberto. Tahimik lamang niyang hinayaan si Margaret na ilabas ang galit na kanina pa nito kinikimkim.Maya-maya, muli siyang humiga sa kama at marahang hinila si Margaret papalapit sa kanyang bisig, tila natural lamang na doon ito nararapat.“Naalala mo ba si Maxine?” tanong niya sa mababang tinig.Bahagyang tumango si Margaret at sinabi, “Oo naaalala ko.”“Magaling si Maxine sa medisina,” patuloy ni Roberto. “Isa siya sa mga pinaka-bihirang doktor sa bansa at kilala bilang si Surgery Master. Siya rin ang gumamot sa mga paa ni Mrs. Velasco.”Mahinang ngumiti si Margaret, tila humanga.“Talaga? Ang galing naman. Hindi ko inakala na ganoon pala siya kahusay.”Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita, mas mahina na ang boses.“Hindi ko alam kung bakit pero sa tuwing nakikita ko siya, parang may kung anong humihila sa akin na lumapit. Pero sa anak nating si Monica, wala akong maramdamang ganoon.”Bahagyang nanahimik si Roberto.Sa totoo lang, ganoon din ang
Tinitigan ni Margaret si Roberto, at sa isang iglap ay itinaas niya ang kanyang kamay upang ipulupot iyon sa leeg nito.“Masama ang pakiramdam ko. Mr. Aguilar, pagbigyan mo na lang ako,” mahina ngunit mapang-akit niyang bulong.Alam na ni Roberto, tuwing kusa itong lumalapit, walang mabuting idinudulot iyon sa kanyang pagpipigil. May kung anong apoy ang agad na sumisiklab sa loob niya. Gusto na sana niya itong angkinin doon mismo, nang walang pag-aatubili. Ngunit naalala niya ang nangyari kanina. Ang panghihina nito, ang muntik nitong paghimatay. Hindi pa ito ganap na magaling.Pinilit niyang kontrolin ang sarili.“Margaret,” malamig ngunit mabigat ang kanyang tinig nang magsalita. “Sinasadya mo ba ito?”Kumurap si Margaret, tila inosente.“Sinasadya ang ano, Mr. Aguilar?”Ang pang-aasar. Ang paglalaro sa kanya.Bahagyang kumawala si Margaret, tila babawiin ang kanyang mga kamay, ngunit mabilis siyang hinuli ni Roberto. Hinila niya ito palapit, hanggang sa magdikit ang kanilang
Sampung taon nang nakakulong si Elias, at sa sandaling nakalaya siya, ang tanging nais niya ay magpakasaya.Nang makita ng may-ari ng nightclub ang tsekeng nagkakahalaga ng isang milyong piso, agad siyang ngumiti nang maluwang.“Girls, aliwin niyo ang mayamang bisita natin!”Agad na pumasok ang grup
Walang tao sa master's bedroom pagpasok ni Shawn. Wala na roon si Maxine.Ilang sandali lang, may biglang kumatok sa pinto at pumasok si Mike sa may pintuan para mag-ulat.“Sir Shawn, nakita ko po si madam kanina habang papunta ako rito. Umalis na po siya,” sambit ni Mike.‘Umalis na siya?’ saad ni
Mabilis naman na umalis si Shawn, at agad namang humabol si Monica sa kanya sa likuran.“Shawn, sandali lang!” sigaw niya, pilit humabol sa lalaki.Samantala, natapos naman ang laro sa loob, at naghahanda nang umalis sa bar sina Maxine, Lucas, at Althea.Bago 'yon, lumingon muna si Lucas kay Maxine
Hindi akalain ni Elias na ganoon na lang na mapagbigay si Shawn. Sandaling nag-isip si Elias bago siya magsalita.“Kayo na ang bahala, Mr. Velasco,” nakangiti niyang tugon sa lalaki.“Sapat na ba ang isang milyon?” tanong ni Shawn sa kanya.‘I-Isang milyon?’ usal ni Elias sa kanyang isip.Nagliwanag







