LOGIN“Mr. Montero, salamat. Kung wala ka, hindi kailanman malulutas nang ganito kaayos ang problemang ito.”Taos-pusong nagpasalamat si Jessica sa lalaki.Tinitigan naman siya ni Craige nang malalim, tila binabasa ang bawat bahaging hindi niya sinasabi nang malakas.“Miss Pablo, gusto mo ba talagang magpasalamat sa akin?” tanong niya sa mababa at kontroladong boses.Tumango si Jessica at sinabi, “Oo, totoo ’yon.”Dahan-dahang lumapit si Craige hanggang sa halos magdikit na ang distansya nilang dalawa. Para bang sinadya niyang takasan ang anumang pwedeng pagtakbuhan nito.“Miss Pablo,” sabi niya. “Kung gano'n, hihintayin ko ang pasasalamat mo.”May laman ang kanyang mga salita, hindi lang simpleng pagtanggap ng pasasalamat, kung hindi isang bagay na mas malalim na tila nakatago sa pagitan nila.Agad na uminit ang pisngi ni Jessica, na parang kasing-liit lang ng palad ang kanyang mukha sa sobrang pagkapula.Hindi siya agad nakasagot.Tahimik lang si Craige, pagkatapos ay binuksan ni
Natigilan ang trabahador, at agad na nagbago ang kanyang ekspresyon.“A-Ang ibig mong sabihin ay si Adrian Carlos? Si Mr. Carlos?”“Tama. Ipinadala kami ni Mr. Carlos para kunin ang walang kwenta mong buhay. Hindi mo na aabutan pa ang liwanag bukas,” malamig na sagot ng isa sa mga bodyguard na nakaitim.Agad na nataranta ang lalaki sa kanyang narinig.“Nagkakamali kayo! Paano naman niya akoipapapatay? Tawagan niyo siya ulit at itanong! Hindi ako naniniwala na gusto niya akong patayin!”“Tumigil ka sa kalokohan mo!” singhal ng bodyguard.“Totoo ang sinasabi ko!” desperadong sigaw ng lalaki. “Tawagan niyo si Mr. Carlos! Hindi ba’t magkakampi kami? Nakalimutan na ba niya?”Ngumisi ang bodyguard nang malamig at mapanlait.“Walang nakalimutan si Mr. Carlos. Ang sabi niya, masyado ka nang maraming nalalaman. Ang patay lang ang kayang magtago ng sikreto.”Biglang nanlamig ang mukha ng trabahador sa kanyang narinig.“Dagdag pa niya...” malamig na pagpapatuloy ng bodyguard. “Ngayon, m
Gustong magsalita ni Jessica, ngunit biglang tinakpan ni Craige ang kanyang bibig gamit ang kamay nito.“Shh. Huwag muna nating gisingin ang kalaban,” mahina ngunit mariing bulong ni Craige.Agad na napatingin si Jessica sa kanya, bakas ang kaba sa mga mata. “Nahanap na natin siya. Kailangan na natin siyang ibalik ngayon!”Ngunit kalmado lamang si Craige nang sabihin, “Nabayaran na siya ni Adrian noon. Kung basta-basta natin siyang ibabalik, sino ang makakatiyak na hindi siya magbabago ng panig at sasaksak sa atin? Sa huli, baka siya pa ang magdulot nang matinding dagok sa Castro Corporation.”Doon lang natahimik si Jessica.Unti-unting gumana ang kanyang isip at para sa kanya, tama si Craige.Patuloy ang pagbagsak ng presyo ng stock ng Castro Corporation, at ang buong kumpanya ay tila nakasabit na lamang sa manipis na hibla. Isang maling hakbang pa, at maaaring tuluyan na itong bumagsak.Masyadong tuso ang trabahador, at hindi pa rin malinaw kung gaano kalalim ang pagkakasang
Katatapos lamang sabihin ni Craige na hindi niya girlfriend si Alicia.Natigilan naman si Jessica habang nakatingin sa kanya, tila hindi agad ma-i-proseso ng kanyang isipan ang kanyang narinig.“Paano naman nangyari 'yon? Sabi ni Alicia, siya ang girlfriend mo!”Ngumiti nang bahagya si Craige, ngunit hindi iyon umabot sa kanyang mga mata. “Jessica, sino ba talaga ang pinaniniwalaan mo? Ako ba o siya?”Umiling si Jessica. Hindi niya alam.Sa kanya, ang nararamdaman at kilos ni Craige ay palaging hindi mahulaan. Tatlong taon na ang lumipas, ngunit ganoon pa rin ito, parang lagi siyang nasa pagitan ng tiwala at pagdududa.“Kung hindi mo siya girlfriend, bakit siya nasa tabi mo sa nakalipas na tatlong taon? Hindi naman tayo kasal at kahit pa sabihin mong hindi siya, hindi ibig sabihin no'n ay hindi nga siya.”Isang mahina ngunit malamig na tawa ang pinakawalan ni Craige. Kasabay no'n, inakbayan niya ang balingkinitang baywang ni Jessica at hinila siya palapit.“Jessica,” mariing
Sa sandaling iyon, halos kalahati na ng Tycoon City ang nasuri, ngunit wala pa ring anumang bakas na natatagpuan. Isa-isang sinuyod ang bawat sulok, subalit tila ba naglaho na lamang sa hangin ang hinahanap nila.Pagkaraan ng ilang sandali, biglang may naisip si Jessica na isang lugar.“Nakuha ko na!”“Ma'am, ano’ng naisip mo?” agad na tanong ng kasama niya, halatang nagulat sa biglaang sigla sa kanyang boses.Excited na tumingin si Jessica sa kanila at sinabi, “Punta tayo agad sa isang lugar. Hinala ko, naroon ang trabahador na iyon.”“Sige po, ma'am! Tara na agad!”Sa kabila ng pagod ng katawan, tumayo muli si Jessica. Dapat sana ay nagpapahinga pa siya, ngunit mas nangingibabaw ang kanyang pag-aalala at pagnanais na mahanap ang sagot.Ngunit sa pagtalikod niya, bigla siyang napahinto. Muntik na siyang mapaurong nang pumihit ang kanyang bukung-bukong.“Ah!”Mabilis na kumilos ang kanyang katawan, handa nang bumagsak sa sahig. Ngunit ang inaasahang sakit ay hindi dumating.I
Sa buong maghapon, abala si Craige sa sunod-sunod na mga meeting. Kaya naman, wala siyang kahit kaunting kaalam-alam na dumating si Jessica upang makita siya.Ngunit sa sandaling makita niya si Alicia, agad nandilim ang kanyang mga mata. Ang dati na kalmadong presensya niya ay napalitan ng matalim at mabigat na awra.“Alam mo ba na may problema ang Castro Corporation, pero sinadya mong pigilan si Jessica na makita ako?” malamig at diretso niyang tanong.Natigilan si Alicia. Umiling siya agad, halatang kinakabahan.“Hindi, Craige. Please, pakinggan mo ako—”Magsasalita pa sana si Alex upang ipagtanggol si Alicia, ngunit hindi na siya nabigyan ng pagkakataon.“Craige, baka hindi ganoon ang ibig sabihin ni Alicia—”Ngunit agad siyang pinutol ni Craige, ang boses ay mas malamig pa sa yelo.“Huwag ka nang pumunta sa kumpanya ko ulit. Ayokong makita ka rito.”Parang biglang tumigil ang mundo sa paligid ni Alicia. Pagkatapos no'n, agad siyang humarap sa kanyang secretary.“Hanapin k
Nagsalita naman si Wilbert, halatang may panic sa boses, hinihimok si Amanda na mabilis na mag-isip ng solusyon. Halos maiyak na rin sina Gregorio at Katie, iginiit ang kanilang sarili na kinuha rin ang kanilang pera at pinaalalahanan ang lahat na sila rin ay lubos na nag-aalala, sapagkat lahat sila
Umalis na si Maxine. Pinanood naman ni Fernan ang payat niyang anyo na unti-unting naglaho sa dilim ng gabi. Nanlumo ang mukha niya, at sa isang iglap, para bang ang buong mundo niya ay nawalan ng kulay.Tuluyan na lumubog ang gabi. Walang malay si Jared sa tabi niya, ngunit hindi naglakas-loob si
Tiningnan ni Shawn si Jared, matalim ngunit may bahagyang pag-aalala ang mga mata niya.“Dapat muna kayong magpahinga nang maayos. Mag-uusap tayo bukas,” aniya, isang tinig na hindi tumatanggap ng pagtutol ngunit hindi rin kulang sa pag-aalala.Ngayong gabi, kapwa nanghihina sina Maxine at Jared,
Hindi mapakali sina Maxine at Jared habang hinihintay si Shawn na bumalik. Dumating na ang mga tauhan nito at mabilis na pinalibutan ang buong lugar, tiniyak na ligtas na makakaalis ang grupo anumang oras. Ngunit kahit gaano katagal silang naghintay, hindi pa rin lumilitaw si Shawn. Nagtagal ang kat







