LOGINDiretsong nahulog si Roberto mula sa kama at malakas na bumagsak sa sahig.Nakatayo si Maxine sa may pintuan at nasaksihan niya ang lahat. Ang kinikilalang hari ng mundo ng negosyo na si Roberto ay walang-awang sinipa paalis ng kama ni Margaret.Napasinghap siya, saka hindi napigilang matawa.Tuluyan nang kumawala ang kanyang tawa.Tumayo si Roberto, bahagyang naninigas ang katawan sa inis. Una niyang pinukol ng malamig na tingin si Margaret bago dahan-dahang humarap kay Maxine.“Maxine, ano ba ang pinagtatawanan mo?!”Pinilit pigilan ni Maxine ang kanyang sarili, ngunit halatang hirap na hirap siya.“Pasensya na, Mr. Aguilar. Hindi naman po talaga ako tumatawa, maliban na lang kung hindi ko na mapigilan.”Natahimik si Roberto, bakas ang pagkainis sa mukha.'Sapat na ba ang tawang iyan? Halos nawawala na ang respeto.'Samantala, bumaling si Margaret kay Maxine, bahagyang bumawi sa kanyang ayos.“Miss Garcia, pasensya na sa abala.”Lumapit si Maxine, at habang papasok ay hin
Hindi umiwas si Roberto. Tahimik lamang niyang hinayaan si Margaret na ilabas ang galit na kanina pa nito kinikimkim.Maya-maya, muli siyang humiga sa kama at marahang hinila si Margaret papalapit sa kanyang bisig, tila natural lamang na doon ito nararapat.“Naalala mo ba si Maxine?” tanong niya sa mababang tinig.Bahagyang tumango si Margaret at sinabi, “Oo naaalala ko.”“Magaling si Maxine sa medisina,” patuloy ni Roberto. “Isa siya sa mga pinaka-bihirang doktor sa bansa at kilala bilang si Surgery Master. Siya rin ang gumamot sa mga paa ni Mrs. Velasco.”Mahinang ngumiti si Margaret, tila humanga.“Talaga? Ang galing naman. Hindi ko inakala na ganoon pala siya kahusay.”Sandali siyang natahimik bago muling nagsalita, mas mahina na ang boses.“Hindi ko alam kung bakit pero sa tuwing nakikita ko siya, parang may kung anong humihila sa akin na lumapit. Pero sa anak nating si Monica, wala akong maramdamang ganoon.”Bahagyang nanahimik si Roberto.Sa totoo lang, ganoon din ang
Tinitigan ni Margaret si Roberto, at sa isang iglap ay itinaas niya ang kanyang kamay upang ipulupot iyon sa leeg nito.“Masama ang pakiramdam ko. Mr. Aguilar, pagbigyan mo na lang ako,” mahina ngunit mapang-akit niyang bulong.Alam na ni Roberto, tuwing kusa itong lumalapit, walang mabuting idinudulot iyon sa kanyang pagpipigil. May kung anong apoy ang agad na sumisiklab sa loob niya. Gusto na sana niya itong angkinin doon mismo, nang walang pag-aatubili. Ngunit naalala niya ang nangyari kanina. Ang panghihina nito, ang muntik nitong paghimatay. Hindi pa ito ganap na magaling.Pinilit niyang kontrolin ang sarili.“Margaret,” malamig ngunit mabigat ang kanyang tinig nang magsalita. “Sinasadya mo ba ito?”Kumurap si Margaret, tila inosente.“Sinasadya ang ano, Mr. Aguilar?”Ang pang-aasar. Ang paglalaro sa kanya.Bahagyang kumawala si Margaret, tila babawiin ang kanyang mga kamay, ngunit mabilis siyang hinuli ni Roberto. Hinila niya ito palapit, hanggang sa magdikit ang kanilang
“Imposible naman na maging mabait ako.”Ito ang sinabi ni Margaret habang nakatitig kay Roberto na para bang binabasa ang bawat reaksyon nito. “Ano'ng bahagi mo ba ang hindi ko pa nahawakan? Huwag kang magkunwaring inosenteng binata.”Hindi nakapagsalita si Roberto. Sa sandaling iyon, tila lumalim ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa.Maya-maya, napunit ang mga butones ng polo ni Roberto. Unti-unting nalantad ang kalahati ng matipuno at perpektong hubog ng kanyang dibdib. Dumampi ang malamig ngunit mapusok na kamay ni Margaret sa mainit at matigas niyang kalamnan, kumakapit sa kanya na parang isang mapang-akit na ahas na marunong bumalot at hindi basta-basta bibitaw.Bahagyang lumunok si Roberto. Sa halip na umiwas, hinayaan niya itong manatili sa kanya.Ang init ng katawan niya ay tila nakapagpapagaan sa kondisyon ni Margaret, bagama’t halatang nananatiling maputla at mahina ang kanyang mukha.“Si Monica…” mahina niyang bulong, may halong pag-aalala.“Huwag kang mag-alala
Kinumpirma ng DNA paternity test na si Monica ay biological na anak nina Roberto at Margaret.Sandaling nanigas si Margaret sa kanyang kinatatayuan.Sa loob ng mahabang panahon, matatag na ang kanyang paniniwala. Isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ng isang ina na tila ba nagsasabing hindi niya tunay na anak si Monica. Hindi iyon madaling mawala, kahit gaano pa niya pilitin.Ngunit ngayon, hawak niya ang dokumentong iyon.Isang simpleng papel lamang, ngunit sapat para baguhin ang lahat.Wala siyang magawa kung hindi tanggapin ang katotohanang ipinapakita ng agham.Tiningnan ni Monica sina Roberto at Margaret, halatang walang kaalam-alam sa nangyayari.“Dad, Mom? Ano ang ginagawa ninyo?” tanong niya, may halong pagtataka.Mabilis naman na isinara at itinago ni Roberto ang DNA report. Ang kanyang kilos ay kalmado, ngunit may bigat na nakatago sa bawat galaw.Dahil anak nila si Monica, hindi maaaring malaman nito ang tungkol sa ginawang DNA test.“Monica, nagre-review lang ka
Kumalma na rin si Roberto at malamig na nagsalita.“Lumabas na.”Sa kanyang tinig, walang bakas ng emosyon. Kalmado lamang ngunit mabigat, parang hangin bago ang bagyo.Inilahad niya ang kamay, at kaagad namang inabot ng personal butler ang isang selyadong sobre na naglalaman ng DNA paternity test report.Sandaling natigilan si Margaret bago biglang tumayo. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa sobre na tila mabigat kaysa sa anumang dokumentong nakita niya sa buong buhay niya.“S-Sigurado ba na anak natin si Monica?” kabadong tanong niya, bahagyang nanginginig ang boses.Hindi maganda ang unang impresyon niya kay Monica. May mga pagkakataong sinasabi ng iba na may likas na koneksyon ang ina at anak, na kahit hindi pa nagkikita ay mararamdaman agad ang dugo. Ngunit nang makita niya si Monica noong nakaraan, wala siyang naramdaman. Ni katiting na pamilyaridad ay wala. Parang may kulang. Parang may mali.Mula roon, unti-unting nabuo sa kanyang isip ang hinala.Maaaring hindi nga nil
Biglang nanginig ang mahahabang pilik ni Maxine. Ngayong gabi ay dadalhin ni Shawn si Monica sa bahay niya. 'Magkasama kaya silang matutulog?' ani Maxine sa kanyang sarili.Ang kaisipang iyon ay nagdulot ng kakaibang kirot sa kanyang dibdib.Ngumiti nang maliwanag si Monica at nagpatuloy, “Maxin
Ngumiti si Monica nang mahinhin, matamis, at puno ng lambing.Sa sandaling iyon, bumukas ang malalaking pinto ng Garden City Hotel. Sabay na pumasok sina Maxine at Franco.“Maxine,” wika ni Franco. “Naghihintay na si Doctor Manalo. Pumasok na tayo.”Tumango si Maxine at humakbang pasulong, ngunit
“Alam mo, Shawn, napagtanto ko na talagang nagbago ka na,” mahina at malumanay na sabi ni Monica. “Hindi ka na ganoon kalapit sa 'kin. Pero, bakit mo kasama si Maxine kagabi?”Huminto muna si Monica at nagpatuloy siya na may halong pait sa kanyang boses.“Kanina, ako ang nag-initiate, ngunit itinu
Naalala pa rin ni Shawn ang gabing una siyang humiling ng diborsyo. Iyon ay ang kanyang kaarawan. Noong gabing iyon, naghanda si Maxine ng buong mesa ng pagkain at naghintay sa kanyang pag-uwi.Ang mga bagay na noon na hindi niya pinapahalagahan, ngayon ay nawala na lahat. Ang biglaang pagkawala ay







