Kabanata 9

Walang sinuman ang tumanggap sa pagdating ni Maxine. Lahat sila ay nagsasabi sa kanyang umalis na siya at nakakatawa ito para sa kanya. Pinagmasdan niya nang malamig ang mga mukha nina Nora, Monica at Wilbert.

Pagkatapos ay marahas niyang binawi ang payat na braso mula sa pagkakahawak ni Shawn at ngumiti nang bahagya. “Sige, aalis na ako pero tandaan niyo, kayo ang nagtulak sa akin para umalis!”

Tumalikod na si Maxine at umalis.

Pero hindi nagtagal, bumalik siyang muli. Inayos niya ang nagulong buhok at saka ngumiti.

“Mr. Velasco, gusto mo bang malaman kung bakit nandito ako sa ospital na ‘to ngayon?”

Sinalubong ni Shawn ang tingin ng babae—ang maputing kutis ni Maxine ay tila porselana kapag nadadampian ng liwanag at ang manipis na balahibong naroon ay lalo lang nagpatingkad ng kanyang kagandahan.

Ngunit malamig ang ekspresyon ni Shawn, tila walang interes sa tanong niya. “Maxine, kung magpapaligoy-ligoy ka pa, huwag na lang. Nakakainis na ‘yang ginagawa mo.”

Lumapit si Maxine na may pilyang ngiti sa labi. “Nandito ako para hanapan ka ng doktor,” at saka niya inabot ang isang maliit na card. “Ayan, para sa ‘yo ‘yan.”

Tiningnan ni Shawn ang card—luma na iyon at parang isiniksik lang sa ilalim ng pinto. Ngunit ang nakasulat doon ang nagpakulo ng dugo niya.

Lumalim ang kunot sa noo ni Shawn. “Ano?”

Inagaw ni Maxine ang card at isiniksik iyon sa bulsa ni Shawn. “Kung may sakit si Monica, baka ikaw rin. Magpatingin ka, ha?”

Pagkatapos ay tuluyan nang lumakad palayo si Maxine.

Nanggigil si Shawn, ‘Ang babaeng ito, wala na siyang ibang alam gawin kundi ang painitin ang ulo ko!’

Doon na nagsalita si Monica, “Shawn, hayaan mo na si Maxine. Sayang lang ang oras natin sa mga kagaya niya.”

Tumango si Nora. “Oo nga. Pero nasaan na si Legend M? Hindi pa siya dumarating.”

Nang marinig ang pangalan ng premyadong doktor, nagbago ang mood ng lahat—mula sa tensyon patungo sa pag-asa. Ang doktor na ito lang ang tanging pag-asa ni Monica ngayon.

Sinilip ni Shawn ang suot na relo at lampas na sa nakatakdang oras pero wala pa rin ang doktor.

Biglang may pumasok na medical staff. “Mr. Velasco?”

Nagsilapit ang mga naroon. “Nasaan na siya? Dumating na ba ang Legend M?”

Tumingin ang staff kay Shawn, hindi nito pinansin ang iba. “Sir, dumating na po siya.”

“Ano? Nasaan?”

Sinilip ni Shawn ang pasilyo pero ang tanging nakita niya ang anino papalayo lang ni Maxine.

Nawala rin ito nang lumiko.

Sumimangot si Shawn, “Wala akong nakitang doktor dito.”

Sumagot ulit ang staff. “Dumating po siya, pero umalis din agad.”

“Ano?!” nagbago ang mukha nina Monica, Wilbert at Nora. “Bakit umalis siya ng basta-basta? Hindi pa naman niya nagagamot si Monica!”

“Pasensya na po, pero nagpasya siya na huwag nang ituloy ang paggamot niya kay Miss Monica,” paliwanag ng staff.

Nanlamig ang mukha ni Monica. “Hindi niya ako gagamutin? Pero bakit?”

Parang binuhusan sila ng malamig na tubig. Ang saya nila kanina ay napalitan ng pagkabigla.

Napahagulgol si Monica. “Bakit nga? Bakit ayaw niya akong gamutin? Bakit?”

Mabilis na niyakap nina Wilbert at Nora ang anak, pilit siyang pinapakalma. “Anak, huwag ka na malungkot. Hahanap tayo ng paraan. Magpapagamot ka pa rin.”

Tumalim ang mukha ni Shawn. Muli niyang tinapunan ng tingin ang tahimik na pasilyo—ang titig niya ay malamig at mapanganib.

Lumabas si Maxine ng ospital. Pasakay na sana siya ng taxi ng may tumawag sa pangalan niya.

“Maxine! Maxine!”

Tumigil siya at lumingon. Si Nora iyon.

Lumapit ito sa kanya at may inabot. “Maxine, para sayo ‘to.”

Ang bagay na inabot sa kanya ni Nora ay isang tseke na nagkakahalaga ng twenty million pesos.

“Hindi ka gusto ni Shawn, Maxine. Tigilan mo na siya. Ibalik mo na lang siya sa kapatid mo. Mag-file ka na ng divorce. Gamitin mo ang perang ‘yan at manirahan ka na lang ulit sa probinsya.”

Napangiti si Maxine. Isang ngiting mapait. Kung hindi lang niya sinilip ang DNA test result ni Nora at Monica, baka maniwala pa siyang mag-ina talaga sila. Pero hindi naman talaga.

Hindi tunay na anak ni Nora si Monica.

Pero dahil sa mahal ni Nora si Wilbert—minahal din niya ang anak nitong si Monica na parang kanya.

Tiningnan ni Maxine si Nora—mata sa mata. “Ito lang ba ang halaga ng pagiging asawa ni Shawn sa paningin mo? O, baka naman, ito lang ang halaga ko?”

Nagulat si Nora. “Maxine, para rin ito sa kabutihan mo. Hindi ka bagay dito…”

“Para sa kabutihan ko?” napangiti si Maxine sa salitang iyon. “Itinapon mo na nga ako sa probinsya noon, ngayon, gusto mo ulit akong ipadala doon. Ang bait mo talagang ina.”

Hindi na lumingon pa si Maxine. Itinuloy na niya ang pagsakay sa taxi.

Sa loob, pumuwesto siya sa likod. Kumuha siya ng candy mula sa bag at binalatan iyon nang dahan-dahan saka isinubo.

Nakatingin ang matandang driver mula sa rearview mirror. Ang dalagang pasahero niya ay tahimik at elegante. Pero sa malapitan, sobrang puti ng kutis nito at tila babasagin.

Napangiti ang driver. “Iha, mahilig ka pala kumain ng candy.”

Nasa labas ang atensyon ni Maxine. Bukas ang bintana kaya nagugulo ng hangin ang buhok niya. “Opo, kahit paano ay napapatamis nito ang araw ko.”

Naroon pa rin si Nora. Pinanood niya ang papalayong taxi ni Maxine.

May lumapit sa kanya. “Mrs. Garcia.”

Paglingon ni Nora, nakita niya si Dr. Roel Catacutan, isang doktor mula sa ospital. Lumapit siya kaagad.

“Doc! Hello! Alam kong marami kang koneksyon dito at sa iba pang ospital. Makikisuyo sana ako. Pwede mo bang kausapin si Legend M para ituloy niya ang paggamot sa anak ko?”

Ngumiti ang lalaking doktor. “Mrs. Garcia, kilala ko si Legend M. Pwede ko kayong ipakilala.”

Nagningning ang mga mata ni Nora. “Talaga? Maraming salamat, doc!”

Tiningnan ni Dr. Catacutan ang direksyong tinungo ni Maxine. Dahan-dahang lumitaw ang mapanganib na ngiti sa kanyang labi. “‘Yong babae kanina, siya ba ang panganay mong anak na galing sa probinsya? Hindi ko inaasahang ganoon siya kaganda. Ang akala ko ay nakakita ako ng anghel.”

Biglang nawala ang ngiti sa labi ni Nora at napalitan ng malamig at walang emosyon na ekspresyon.