The CEO’s Secret Heir: Ang Lihim ng Isang Gabi

"Mama, naiihi na po ako!"

Napapikit si Mia sa gitna ng mataong lobby ng Altamirano Tower. Hawak niya ang mahigpit na kamay ng kanyang apat na taong gulang na anak na si Gabby.

"Anak, sandali lang, ha? Tatapusin lang ni Mama i-submit itong files kay Ma'am Tess," bulong ni Mia, pinapahid ang pawis sa noo. "Wag kang malikot."

First day niya bilang clerk sa malaking kumpanyang ito. Bawal ang bata, pero walang magbabantay kay Gabby dahil nagkasakit ang kapitbahay nila. Tinago niya si Gabby sa ilalim ng desk kanina, pero break time na at kailangan nilang tumakas palabas.

"Pero Mama, lalabas na po!" sigaw ni Gabby at biglang bumitaw sa kamay niya.

"Gabby! Bumalik ka dito!"

Tumakbo ang bata papunta sa gitna ng lobby. Sa kamalas-malasan, bumukas ang private elevator—ang elevator na para lang sa mga VIP.

Lumabas ang isang grupo ng mga naka-suit na lalaki, at sa gitna nila ay ang isang matangkad, gwapo, ngunit nakakatakot na pigura.

Blaag!

Bumangga ang maliit na katawan ni Gabby sa mahahabang binti ng lalaki. Natapon ang iniinom na kape ng lalaki sa mamahalin nitong suit.

Tumahimik ang buong lobby. Parang huminto ang ikot ng mundo ni Mia.

"Shit," mura ng lalaki. Ang boses ay malalim, baritono, at pamilyar na pamilyar. Isang boses na limang taon nang nagmumulto sa panaginip ni Mia.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lalaki. Tinanggal nito ang suot na dark sunglasses.

Nanginig ang tuhod ni Mia. Gabriel Altamirano. Ang ama ng anak niya. Ang lalaking nakaniig niya sa isang mainit na gabi sa Boracay limang taon na ang nakararaan, noong nagpapanggap pa siyang mayaman para makalimot sa problema.

Galit ang rumehistro sa mukha ni Gabriel habang tinitignan ang mantsa sa damit. "Who let a child in here?" sigaw nito. Ang mga empleyado ay yumuko sa takot.

Yumuko si Gabby, nanginginig sa takot. "S-Sorry po, Mister..."

Natigilan si Gabriel. Napako ang tingin nito sa bata. Sa mga matang hugis almond. Sa ilong na matangos. Sa pagkakakunot ng noo nito na parang... parang siya.

Parang nanalamin si Gabriel.

"Gabby!" Sigaw ni Mia at tumakbo palapit para kunin ang anak. Hindi na baleng mawalan ng trabaho, basta mailayo lang ang anak niya. "Sorry po, Sir! Aalis na po kami! Pasensya na po!"

Hinila ni Mia si Gabby at akmang tatalikod na nang marinig niya ang boses ni Gabriel.

"Wait."

Isang salita. Pero parang utos ng isang hari.

Naramdaman ni Mia ang malalaking hakbang ni Gabriel palapit sa kanya. Naamoy niya ang pamilyar na scent nito—expensive musk, tabako, at danger.

Hinawakan ni Gabriel ang braso ni Mia at pinihit siya paharap.

Nagkatitigan sila. Nakita ni Mia kung paano lumaki ang mga mata ni Gabriel. Mula sa galit, napalitan ito ng gulat... at pagkatapos ay isang madilim na pagkilala.

"Ikaw..." bulong ni Gabriel. Bumaba ang tingin nito sa bata, tapos balik kay Mia.

Ang higpit ng hawak ni Gabriel sa braso niya ay masakit, pero mas masakit ang titig nito. Tila hinuhubaran siya nito sa harap ng maraming tao. Tila naaalala nito ang bawat ungol, bawat haplos, bawat init na pinagsaluhan nila noon.

"Siya ba..." boses ni Gabriel, nanginginig sa pinaghalong galit at diskubriyon. "...siya ba ang dahilan kung bakit mo ako tinakbuhan nang umagang iyon?"

Hindi makasagot si Mia. Gusto niyang bawiin ang braso pero lalo lang humigpit ang hawak ni Gabriel.

Inilapit ni Gabriel ang mukha sa tenga ni Mia. Ramdam ni Mia ang init ng hininga nito na nagpatayo ng balahibo sa kanyang batok.

"Follow me to my office, Mia," utos nito, ang boses ay mababa pero puno ng banta. "Or I will drag you there myself."

Tumingin si Gabriel sa mga guard. "Lock the exits. No one leaves."

Napalunok si Mia. Alam niyang wala na siyang kawala. Ang "One Night Stand" na pilit niyang tinatakbuhan ay nasa harap na niya—at mukhang singil ang habol nito. Singil na hindi pera, kundi ang buong pagkatao niya.