Kabanata 10

Sa Villa ng mga Garcia.

Pagsapit ng gabi, nakadamit pantulog na si Nora habang nakaupo sa sofa sa malawak na sala. Hinihintay niya si Wilbert. Noong kabataan niya, isa siyang marikit na dalagang galing Batangas at labis siyang minahal ni Louie Garcia—pinagpala at hindi kailanman pinahirapan.

Nang naglaon, pinakasalan ni Nora si Wilbert, na siyang nagmana ng mga negosyo at kompanya ni Louie, saka pinalago niya ito. Naging mayaman siya at sa paglipas ng mga taon, inalagaan ni Nora ang sarili nang mabuti kaya nanatili ang kanyang alindog.

Bumukas ang malaking pintuan ng villa at inihayag ng isang katulong ang pagdating ni Wilbert. Agad na ngumiti si Nora at masayang sinalubong ang asawa at tinulungan itong alisin ang coat nito.

“Mahal, bakit ngayon ka lang umuwi?”

Hindi katulad ni Louie na tahimik at tapat, si Wilbert ay makisig at mapanukso noong kabataan niya. Sa mga sumunod na taon bilang CEO, lalo siyang naging makapangyarihan kaya naman tuluyang nahulog si Nora sa bitag niya.

“May social gathering kami ngayong gabi,” sagot ni Wilbert.

Biglang naamoy ni Nora ang pabangong nakadikit sa coat ni Wilbert. Alam na alam niya ang amoy na iyon, pabango iyon ng bagong sekretarya nito.

Hindi na napigilan ni Nora, namula na ang mga mata niya nang sabihin, “Mahal, kasama mo na naman ba ang sekretarya mong iyon?”

Nainis si Wilbert. “Nora, bakit ba lagi ka na lang naghihinala? Hindi ba hindi ginamot ni Legend M si Monica? Sigurado akong masama ang loob ng anak natin. Ang mas mabuti pa, aliwin mo na lang siya. I-comfort mo. Pagod na ako. Aakyat na ako para magpahinga.”

Akmang aakyat na si Wilbert nang muling magsalita si Nora. “Alam ko kung paano mahihikayat si Legend M.”

Tumigil sa pagpanhik si Wilbert at agad na bumalik para yakapin si Nora. “Mahal! Napakagaling mo talaga! Hindi mo talaga ako binibigo. Ikaw talaga ang kayamanan ko.”

Magaling si Wilbert pagdating sa paglalambing, lalo na sa mga babaeng gaya ni Nora na galing sa probinsya ng Batangas na mahina sa matatamis na salita.

Kumapit si Nora sa asawa at mapanuksong tiningnan ang lalaki. “Pero may kondisyon ako. Palayasin mo ang sekretarya mong iyon.”

Tumango si Wilbert. Maliit na sakripisyo lang ‘yon para sa anak. “Walang problema. Iyon lang pala. Tatanggalin ko siya bukas na bukas din.”

Pagkasabi niyon, binuhat na ni Wilbert si Nora sa mga bisig. Dahil dito, lumambot ang katawan ni Nora, halos pikit ang mga mata. “Hindi ba sabi mo kanina, pagod ka na?”

Lumuwag ang silk robe niya at lumitaw ang mapang-akit na lace lingerie sa loob.

Ngumisi si Wilbert. “Ha? Nakita kitang ganyan kaganda, paano ko pa mapipigilan ang sarili ko niyan?”

Hinampas ni Nora nang marahan at puno ng lambing ang lalaki. “Ang pilyo mo talaga—”

Tumawa si Wilbert, “Bakit, ayaw mo ba?”

****

Kinabukasan, nasa apartment si Maxine nang makatanggap siya ng tawag mula kay Nora. Mula sa kabilang linya, ginamit ni Nora ang isang mapagkunwaring tono ng isang mabuting ina.

“Maxine, tumawag ako para mag-sorry. Mali ako. At saka nagluto ako ng paborito mong mga putahe. Pwede bang umuwi ka muna?”

Sumilip si Althea mula sa kusina. Naka-speaker ang tawag kaya narinig niya.

“Max, huwag kang pumunta. Masama ang kutob ko. At saka, sunod-sunuran lang ‘yang nanay mo kay Wilbert. Sa edad niyang ‘yan, parang teenager pa rin kung umarte. Nakakahiya,” paalala ni Althea sa kanya.

Tahimik lamang ekspresyon ni Maxine nang sabihin, “Sorry, wala akong oras. Busy ako.”

Papatayin na sana niya ang tawag nang magsalita ulit si Nora.

“Max, alam mo bang may binigay sa ‘yo ang tatay mo? Nahanap ko na. Gusto ko sanang ibigay sa ‘yo ngayong nasa hustong edad ka na.”

Nanginig nabg bahagya ang mga daliri ni Maxine. Hanggang ngayon, alam na alam pa rin ng ina kung saan siya mahina.

Dumating si Maxine sa villa ng mga Garcia. Wala roon sina Wilbert at Monica pero totoong naghanda nga si Nora ng isang magarbong handaan para sa kanya. May isang lumang wooden box din sa mesa at iyon marahil ang ibinilin sa kanya ng ama.

Ang nakasulat sa ibabaw ng wooden box ay sulat kamay mismo ng ama. Pasuray-suray ang pagkakasulat, tanda ng kakulangan sa edukasyon, ngunit ang tatay ni Maxine ay isang lalaking pinaghirapan ang lahat mula sa wala. Nagsimula ito sa ilalim. Hindi katulad ni Wilbert na nakatapos ng kolehiyo.

Dahan-dahang hinaplos ni Maxine ang mga letra. Nanumbalik ang lahat sa kanya—masaya ang pagkabata niya noon at walang ibang minahal ang ama kung hindi si Maxine.

Masaya si Nora, tila napakaganda ng mood nito. Nagbukas siya ng alak at nagsalin sa dalawang baso—isa para sa kanya at isa para kay Maxine.

“Max, mag-toast tayo.”

Tumango si Maxine kay Nora, malamig ang boses niya. “Sabihin mo nga sa akin, paano namatay ang tatay ko?”

Nanginig ang kamay ni Nora, muntik pa sanang matapon ang mamahaling alak kasabay nang pag-iwas ng tingin. “Max, namatay ang tatay mo sa sakit. Sabi ko na sa ‘yo noon, hindi mo maiintindihan kahit ipaliwanag ko dahil hindi ka naman doktor!”

Ngumisi lang si Maxine habang sisimsim ang laman ng wine glass niya. Alam niyang malalaman din niya ang totoo.

Ibinalik niya ang wine glass. “May lakad pa ako. Aalis na ako.”

Pero biglang dumating si Dr. Roel Catacutan at mabilis itong lumapit kay Maxine na parang matagal na silang magkakilala.

Kumunot ang noo ni Maxine, “Teka, sino ka?”

Matino naman ang itsura ni Roel Catacutan. May edad na rin ito pero ang mga mata ay puno nang malisyosong pagnanasa. Habang tinitingnan niya si Maxine ay lalo siyang nasasabik.

Ibinaba ni Nora ang inumin. “Max, siya si Dr. Roel Catacutan. Doon din siya nagtatrabaho sa ospital kung saan dinala si Monica. Kilala niya si Legend M at maaari niyang kumbinsihin ito na gamutin si Monica.”

Nilingon ni Maxine si Roel. ‘Talaga? Kilala niya si Legend M?’

Lumapad ang ngiti ni Maxine. “Eh, ano naman ngayon?”

Tuluyan nang nawala ang pagkukunwari ni Nora. “Maxine, matulog ka kay Dr. Roel ng isang gabi at maliligtas si Monica.”

Hindi makapaniwala si Maxine. Para iligtas si Monica, handa si Nora na ibugaw ang sariling anak. Kaya pala siya nito pinabalik sa villa.

Biglang uminit ang pakiramdam ni Maxine. May kakaiba siyang nararamdaman. Tiningnan niya ang bote ng alak at napagtanto niya na na-drugs siya!

Kung ano pang kayang gawin ni Nora ay hindi niya alam. Namumula ang mga mata ni Maxine dahil sa luha. Hindi niya alam kung ano ang kasalanan na nagawa niya para hindi siya kailanman nito mahalin.

Umiwas si Nora ng tingin at agad na tumalikod.

“Dr. Catacutan. She’s all yours.”

Sabik na sabik ang may edad na doktor, pinagkiskis pa nito ang mga kamay at sumugod para lapitan si Maxine. “Halika rito! Tingnan nga natin kung maganda ka ring katabi sa kama!”

Umalis na si Nora.

Pagkaalis ni Nora, biglang bumagsak sa sahig si Dr. Catacutan at wala na itong malay. Naapektuhan siya sa ininom niyang pampagana bago magtungo sa villa ng mga Garcia.

Samantalang si Maxine naman ay tinamaan rin ng gamot na nasa alak. Wala pa naman siyang dalang gamot na pwedeng pangontra sa pumasok sa sistema niya. Kabisado niya ang villa kaya tinungo niya ang dating kwarto sa pag-asang may laman pa ang medicine cabinet niya. Sa kasamaang palad, wala ng laman nang tingnan niya. Marahil ay nilinis at tinapon ng mga kasambahay.

Hindi umiinom si Maxine kaya tinamaan siya ng alak. Nahihilo siya at dahil sa drogang nakahalo doon—parang sinisilaban ang katawan niya sa init.

Bigla siyang nakarinig ng mga yabag mula sa labas ng pinto.

‘May dumarating…si Shawn ba ‘yon?’ nagliwanag ang mga mata ni Maxine.

Bumukas ang pinto at iniluwa si Shawn. Ang mainit at nanghihinang katawan ni Maxine ay agad na bumagsak sa mga bisig ng lalaki.