004: Treacherous

Nang maibalik ako sa reyalidad ay kaagad akong nagtungo sa Hospital na tinext sa'kin ni mama.

Pagkarating ko doon ay nakita ko sila ni papa sa labas ng isang kwarto.

Morgue.

Napaluhod ako sa hagulgol.

"Belle, tumayo ka diyan." pagsuway sa'kin ni papa.

"Pa, anong nangyari kay Kyrine?" tanong ko na humahangos pa rin.

"Hindi pa namin alam anak. Tumawag lang sa'min ang Hospital at sinabing puntahan siya dito." sagot niya bago itinuro ang loob.

"Ano? This is savotage! Sino ang gumawa sa kaniya nito?!" galit na sigaw ko.

"Anak, huminahon ka muna. Naireport na namin ang kaso ng kapatid mo at kakaalis lang ng mga pulis." paglilinaw niya sa'kin.

Hindi ko alam kung ilang beses akong nagpabalik-balik sa paglalakad habang nakahawak sa aking ulo.

Hindi ko kayang pumasok sa loob dahil baka hindi na ako makalabas at saluhan na lang siyang magtaklob ng kumot.

Hindi ko matanggap ang sinapit ng kapatid ko.

She never deserved this!

Hindi ako pumasok ng isang linggo matapos mailibing ni Kyrine at hindi katulad noon ay hindi talaga ako lumalabas ng kwarto.

Wala akong ganang kumain.

Pinatay ko din ang cellphone ko para umiwas sa mga tao.

Masyadong masakit.

Nakayuko ako sa isang sulok ng kwarto ko ng biglang may pumasok.

It was Jashley and Kelley.

May hawak si Jashley na susi na malamang ay hiniram niya kay mama para mabuksan ang pintuan ng kwarto ko.

Umupo sila ni Kelley sa kama ko at agad akong nag-iwas ng tingin.

I don't want people to see me like this.

Fragile. Vulnerable.

"Ky..." pagtawag sa'kin ni Jashley.

Hindi ako kumibo at inilagay ko ang aking mga kamay sa bibig upang pigilan ang mga hikbi.

"I'm sorry Ky." she told me.

Doon ko hindi napigilan ang nararamdaman at hinayaan na lang ang sarili kong ipakita sa kaniya na nasasaktan ako.

"J-jashley... bakit?" paghikbi ko.

"Bakit niya ako iniwan mag-isa?" dugtong ko pa.

"Hindi ka mag-isa Kybelle, nandito pa ako." pagpapalubag loob niya sa'kin.

"Nandito pa kami para sa'yo." pag-ulit ni Kelley.

"Nagsisisi... a-ako. Sinayang ko 'yung mga araw na nandito pa siya." sabi ko sa mahinang boses.

"Gawin mong lesson 'yun para mapahalagahan ang mga tao sa paligid mo ngayon." aniya ng hindi inaalis ang mga tingin sa'kin.

"Pero puno pa ng sakit ang puso ko." sabi ko at saka tumingin sa kaniya.

"Then heal yourself first." sambit ni Kelley.

Sa pagkakataong 'yon ay namayani ang katahimikan sa aking silid.

Huminto ako sa paghikbi ngunit hindi nawala ang pagbuhos ng aking mga luha.

Dahil hindi naman talaga ito nawawala.

Nanatili pa kaming tahimik ng ilang minuto hanggang sa mapagpasyahan nila Jashley na umuwi na.

Pagkaalis nila ay nakatulog na din ako dahil sa pagod.

Ilang araw na din akong walang tulog kakaiyak dahil sa sakit at galit.

Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin namin malaman kung anong ikinamatay niya. Pakiramdam ko ay pinagdadamutan kami ng pulis at gobyerno sa katotohanan. Mga wala talaga silang kwenta kahit kailan!

Kinabukasan ay pinilit kong bumangon sa higaan at napagpasyahan ko na pumasok na ulit sa School.

Hindi ko pa naibabalik ang sarili ko sa reyalidad at hindi ko alam kung paano ako makakabalik.

"Then heal yourself first."

Paulit-ulit kong naririnig itong sinabi ni Kelley sa'kin sa isipan ko.

How could I heal myself if there is still a question in my mind?

What happened to her?

"Kybelle."

Napabalik ako sa wisyo ng may tumawag sa pangalan ko.

Si Irish pala.

"Hi Irish, kumusta?" tanong ko sabay bigay ng isang pekeng ngiti.

"Okay naman nabalitaan ko din na hindi na pumasok ulit 'yung tatlong lalaking nangharass sa'kin." sagot niya.

Halata sa kaniya ang kasiyahan samantalaga ako naman ay pinagsakluban ng langit at lupa.

Sana all.

"Oh really? That's good at least wala na silang iba pang mabibiktima." sagot ko.

"Oo nga 'e, thanks to you talaga!" sabi niya ng nakangiti pa rin.

"Don't you have classes?" tanong ko.

"I have actually." sabi niya.

"I think you should go now?" nag-aalangan ko pang sabi.

"See you around then?" pagpapaalam niya.

"See you around." sagot ko bago kami tumalikod ng tuluyan sa isa't-isa at naglakad.

Pagkarating ko sa classroom ay second subject na dahil sa bagal kong kumilos.

Nagulat ako dahil biglang natahimik ang mga classmates kong nagtatawanan ng makita nila ako.

Nakayuko akong naglakad patungo sa upuan ko at dinukdok ang mukha sa lamesa.

Hindi ko na naman napigilan ang sarili kong lumuha.

Why am I not good at pretending?!

Pinunasan ko ang aking mga luha ng dumating si Sir Mike at pinilit na makinig sa klase.

Nakatulala lang akong nakatingin sa kaniya habang nagsasalita sa unahan buong oras.

"Okay ka lang ba Kybelle? Masama ba ang pakiramdam mo?" tanong nito sa'kin ng mapansin ako.

"O-okay lang po, sir pasensiya na po." sagot ko naman ng nakayuko.

"Pwede naman kita iexcuse kung hindi ka pa okay...: sabi naman niya kaya napalingon ako.

"Nabalitaan ko ang nangyari sa kapatid mo. Condolences to your family." sabi pa niya at binigyan ko lang siya ng isang pilit na ngiti.

Mabuti na lang at wala siyang ibang pinagawa dahil hindi pa kayang mag function ng utak ko.

Pagkaalis na pagkaalis nito ay agad na namang nagbagsakan ang mga luha ko.

"Condolence Kybelle."

"Kybelle, condolence."

"We're here for you, always Ky."

Ilan lang 'yan sa mga sinabi ng mga classmates ko ng lapitan nila ako.

Inabutan ako ni Dexter ng panyo na hindi ko inaasahan pero tinanggap ko pa rin ito.

"Thank You." mahinang sabi ko sa kaniya at agad akong nagpunas ng luha.

Pagkatapos 'nun ay binigyan ko silang lahat ng isang pilit na ngiti.

"I'm okay don't worry about me," I said.

"If you need someone to talk to we're here okay?" malambing na sabi ni Kelley.

"OXYTOCIN!" sigaw ni Jashley at lumapit silang lahat sa'kin para yumakap ng mahigpit.

I'm so lucky to have them.

Natapos ang mga araw ko sa School ng kasama si Jashley at Kelley.

Palagi kaming nasa library dahil tinutulungan nila ako sa mga namissed kong paperworks 'nung absent ako.

They never leave me because they know that I need someone to hold me.

Kada minutong lumilipas yata ay pinapatawa nila ako sa mga birong baon nila.

"Pero kapag ba ang pipino inupuan, pipina?" tanong ni Jashley na ikinapigil tawa naming tatlo dahil bawal ang maingay sa library.

Alam kong ginagawa nila 'yan para hindi ko na maisip na maging malungkot.

I owe them for that.

Weeks passed and I finally felt okay.

I don't know how will I survive those days without them.

They're my support system.

When I finally felt relieved I decided to open my social media accounts again.

Mayroon akong 167 messages galing kay Jodi sa telegram.

"Ky, where are you? You've been inactive for weeks! What happened?"

"Ky please I'm worried."

"I miss you a lot."

"You know I'm always here for you right?"

Ilan lang 'yan sa mga messages na natanggap ko galing sa kaniya.

Umukit ang ngiti sa aking labi ng mabasa ang mga messages niya at nagtipa ng sagot.

"Hi, Jodi! Good Morning! I'm so sorry for being inactive these past few weeks. I miss you a lot too!" I replied.

Agad naman siyang nagreply.

"OMG KY, YOU'RE BACK!!!!"

"I THOUGHT YOU ALREADY FORGOT ME." sunod-sunod niyang reply.

Natawa pa ako saglit dahil damang-dama ko 'yung mga sinabi niya dahil naka uppercase lahat.

Napailing nalang ako at muling nagreply sa kaniya.

"Why would I forget you?"

Umabot kami ng dalawang oras na magkausap as I told her everything happened to me.

When I lost myself in the process of accepting what happened to Kyrine.

When I forced myself to be okay.

As time goes by, I got myself back with the help of Jodi, Jashley, and Kelley.

They guided me every day and they give me hope.

I am now sparkling.

They thought me how to smile as I learned how to share my story.

I learned how to trust again.

Until I realized that I am still capable to love.

Muling umukit ang ngiti sa aking labi habang binabalikan kung paano nila binigyang kulay ang buhay ko and because of that realization, one line popped in my head.

"This night is sparkling don't you let it go." - Taylor Swift

I tweeted.

I don't want to let this sparkle go.

Kinabukasan ay walang pasok kaya nagkaroon ako ulit ng time magbabad sa social media.

Naisip ko na gumawa ng private account at pagkagawa ko ay bumungad sa'kin ang trend list at first spot doon ang #PoetryDay.

Bumalik sa ala-ala ko ang mga nangyari years ago.

When I got curious about poetry so I clicked the hashtag.

"something secret is going on,

so marvelous and dangerous

that if you crawled through and saw,

you would die, or be happy forever."

-Lisel Mueller, "Sometimes, When the Light #PoetryDay"

Mayroon pang isang naka thread.

"I'm Sorry

To the poem I put

into a book

before it was ready

I'm sorry I didn't wait

a few lines longer

To the flowers

I picked before

they were ready

When sunlight

still shone

like a prayer

on their petals

I'm sorry

To the man I will

love and love

until the word love

no longer means

anything to anyone

I'm sorry I wasn't ready.

-Lang Leav #PoetryDay"

Nakaramdam ako ng pagkamangha sa'king mga nabasa so I liked one of the posts.

How could they write things like that?

Damang-dama ko ang bawat salitang ginamit nila.

How could they express their feelings through writing?

Nagbasa pa ako ng ibang poetry ng makatanggap ako ng message from unknown person.

"Hi!" he said.

"Hello," I replied.

"Thanks for liking my poetry!" he told his gratitude.

"You're welcome," I said.

"Are you also a poet?" he asked me.

"No..." I replied.

"Why not?" he asked again curiously.

"I don't know how to make one," I explained.

"It's just your feelings through words." he tried to comfort me.

"Wait, I forgot to ask your name," he replied again.

Natigilan ako bigla sa tanong niya.

Why do I feel that I don't want to use my real name?

"My name is Erin and you?" I choose to fake my name.

"I'm Eros." he introduced himself.

"Your name is gorgeous," he replied once again.

"And so yours," I said.

"So why don't you try to write some poetry? You know it's my ease." he brings back the topic.

"I'm actually curious about it," I said honestly.

"See? I told you Erin you should try writing one," he replied.

"I'm scared..." I replied.

"Don't be scared you can do it." he comforted me.

Like what he said, I tried making one.

I spent all my time that day writing and I tried to post one of my works to my real account.

"I always feel that my mind's behind

and it seems I'm blind,

but if not, how could I, myself defined?

Those memories I kept are sidestepped.

This is my life's concept.

-Kybelle Vargas #PoetryDay"

Nagulat ako dahil biglang sumabog ang notifications ko at ang laman nito ay mga replies sa tweet ko na papuri galing sa iba't-ibang tao.

"Wow, you're so talented!"

"I can feel your heart."

"How could you make rhymed poetry?"

I feel so overwhelmed!

Nararamdaman ko na namang nababasa ang mga mata ko.

I'm too soft because this is the first time someone appreciates my story.

Nagbabasa ako ng iba pang mga replies ng biglang tumawag si Jodi.

"Hello?" pagsagot ko sa tawag.

"Ky, omg I'm so proud of you!" bungad niya.

"Why? Ano bang nangyari sa'kin?" tanong ko na naguguluhan.

"I saw your poetry that blew up!" pagsigaw niya.

"Hindi ko nga rin inaasahan 'e." sabi ko pa.

"Hindi mo nasabi sa'kin na may talent ka sa poetry writing." sabi niya at nahalata ko ang lungkot sa kaniyang tono.

"That was my first time. Sinubukan ko lang para makarelate sa mga poetry na nakikita ko sa feed ko." pagpapaliwanag ko sa kaniya.

"Really?! Sana all ganyan ka talented." pagbibiro niya kaya natawa nalang ako.

I also send my first poetry to Eros.

"So, what do you think?" I asked him.

"Wow! Are you sure this is your first time to write poetry?" he asked me back.

"Yes," I answered.

"You're unbelievable Erin this is so beautiful!" he replied.

I felt a smile on my lips.

After that day, I become more persistent to write.

I gained more confidence to show myself through writing because of my supportive friends.

Until people are used to saying good things about my work...

but of course, some will say you're not talented enough.

I met Val when I started writing and she's one of my supporters and when people start to discover me, she becomes my greatest disappointment.

I showed myself to her as I spilled all my darkest secrets because I trusted her.

but she broke her promise...

She once my angle

my newfangled

to incline glamorous...

this slope is treacherous.

────────────────────────────────────────────────────