보관함
검색
홈 / Romance / You Are My World And My Everything / Chapter 30: Kahit Kailan Hindi Mo Ako Minahal?

공유

Chapter 30: Kahit Kailan Hindi Mo Ako Minahal?

작가: AnnDrew
last update 게시일: 2026-06-01 20:18:46

Hindi ako nakauwi ng diretso. Umiikot lang motor ko sa kalsada namin hanggang 2AM. Paulit-ulit. Parang gusto kung timigil o uuwi ako, tatanggapin ko na yung katotohanan. Yung sinabi ni Aling Ecka kanina, yung iyak ni Maria madaling araw... yun yung tumatak sa utak ko. Kung may kausap siya, si Liam ba yun? Kung wala, ako ba yung dahilan ng pag-iyak niya? Huminto ako sa tapat ng bahay nila. Patay na lahat ng ilaw sa kanto. Pati aso sa kabilang kanto tahimik na. Pero yung bintana ng kwarto niya, m
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • You Are My World And My Everything   Chapter 50: Almost There

    KABANATA 50 Maria's POV Hindi ko alam kung bakit parang sunod-sunod ang mga nangyayari sa buhay ko nitong mga nakaraang araw. Kahapon, ang dami kong kailangang sagutin tungkol kay Liam. Ngayon naman, pati ang plano ni Nanay na magbakasyon sa Nueva Ecija ay kailangan ko nang pag-isipan. Hindi naman sa ayaw kong umuwi doon. Matagal na rin akong hindi nakakadalaw sa mga kapatid ko ang problema lang, hindi ko alam kung magiging simpleng bakasyon pa ba iyon kapag nalaman nilang may boyfriend ako at iniwan ko na si Dylan dahil sa pambabae nito. Lalo na at may mga tanong na hindi ko pa gustong sagutin. Binuksan ko ang cellphone ko at nakita ang sunod-sunod na mensahe ni Carla. 'Ate, kailan kayo pupunta dito?' 'Sabihin mo kay Liam gusto namin siyang makilala.' 'Tsaka Ate, may itatanong pa ako sa'yo tungkol kay Ron.' Napapikit ako sandali. Si Ron na naman hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa siyang isingit sa usapan. Matagal nang tapos ang kung ano mang mayroon kami noon wala na a

  • You Are My World And My Everything   Chapter 49: Why Him?

    Kinabukasan, maaga akong nagising. Pagkatapos kong mag-almusal, naisip kong lumabas sandali para bumili ng ilang kailangan sa bahay. Kinuha ko ang maliit kong bag at isinara ang pinto may mga aso naman sa loob wala ng magtangka na pumasok sa loob.Hindi pa ako nakakalayo nang bigla akong napatingin sa kabilang bahay. Si Nena.Nakaupo siya sa labas at may kausap na kapitbahay namin. Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo at lumapit sa akin.“Flora!” Huminto ako at sumagot.“Ano 'yon?” pa asik kung sabat kay Nena.“Saan ka pupunta?” “Bibili lang ako sa labas bakit ikaw ang magbabayad?” “Samahan na kita.” sabi nito. Umiling ako wala akong pambayad sa alalay pero sige.” sabi ko.Magkatabi kaming naglakad papunta sa tindahan. Tahimik lang ako habang naglalakad, pero napansin kong ilang beses siyang tumingin sa akin na parang may gustong sabihin.“Ano ba 'yon?” tanong ko. “Wala gusto ko lang sumabay sayo” “May sasabihin ka yata.” tanong ko ulit sa kanya Napatawa siya nang kaunti.“May

  • You Are My World And My Everything   chapter 48: A Mother's Love

    CHAPTER 48Flora’s POVMaaga pa nang magising ako. Tahimik pa ang buong bahay nang marahan akong nagtungo sa kusina at magtimpla ng kape.Habang hinihintay kong lumamig nang kaunti, naisip ko si Maria. Matagal na rin kaming hindi nakakapag-usap nang maayos. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan siya. Ilang ring lang bago niya sinagot. “Hello, Nay.” “Gising ka na pala, nak.” “Oo. Hindi na rin ako nakatulog.” Napansin ko agad ang bigat sa boses niya. “May iniisip ka?”Sandali siyang natahimik. “Wala naman.” “Maria.”Napabuntong-hininga siya. “Pagod lang ako, Nanay.” “Dahil kay Dylan?” Hindi na siya sumagot agad. “Siya na naman,” mahina niyang sabi.Napahigpit ang hawak ko sa tasa.“Ano na naman ginawa niya?” “Pumupunta pa rin siya dito. Minsan sa gate lang. Kumakatok nang paulit-ulit. Tinatawag ako.” “Hindi mo siya kinakausap?” “Hindi, pero habang tumatagal nakakabulahaw na siya ng kapitbahay kaya kinausap ko sa labas ng gate." “Sinabi mo na ba sa kanya?” “Maraming beses na.”Tahimik

  • You Are My World And My Everything   Chapter 47: It's hard to pretend

    Dylan POV Ilang araw na lang bago umalis si Maria. Simula nang malaman ko ang eksaktong date, mas lalo kong napapansin kung gaano kabilis ang mga araw. Dati, kapag naiisip kong aalis siya, parang malayo pa. Pero ngayon, may araw na akong tinitingnan sa kalendaryo. Isang araw, pagkagising ko, napansin ko agad yung maliit na kalendaryo sa tabi ng mesa. Nandoon yung petsa. Ilang araw na lang. Hindi ko alam kung bakit lagi kong tinitingnan. Siguro dahil gusto kong masanay sa idea na darating talaga yung araw na iyon. Paglabas ko ng kwarto, nakita ko si Mama sa kusina. Naghahanda siya ng kape habang may hawak na cellphone. “Ma,” tawag ko. “O?” “Final na ba talaga yung date?” Tumingin siya sa akin bago ibaba ang cellphone. “Oo. Final na.” “Wala nang pagbabago?” “Wala na.”Umupo ako sa mesa. “Si Maria na mismo ang nagdesisyon?” “Oo. Matagal na niyang pinag-iisipan. Ngayon lang naging maayos lahat.” Hindi ako nagsalita. May ilang segundo kaming parehong tahimik.“Paano naman si Jet?” tanon

  • You Are My World And My Everything   Chapter 46: You're My Priority

    Maria's POVTahimik ang gabi.Nasa kwarto ako habang mahimbing nang natutulog si Jet sa kabilang kwarto. Nakahiga lang ako habang hawak ang cellphone ko. Hindi ko naman talaga balak maghintay ng message, pero ilang beses ko pa ring tinitingnan ang screen.Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone ko.Si Liam. Napangiti ako nang makita ko ang pangalan niya. Liam: "Are you still awake?" Hindi ko agad sinagot. Ilang segundo lang, may kasunod na message.Liam: "How are you?" Napatingin ako sa message niya. Simpleng tanong lang. Pero hindi ko alam kung bakit parang gumaan nang kaunti ang pakiramdam ko.Nag-type ako. "I'm okay. Just tired." Nagreply siya agad . Liam: "Did you eat dinner?" Napangiti na naman ako. "Yes. What about you? Liam: "I already ate." Maya-maya, may kasunod. Liam: "And Jet?" Naalala ko Mahimbing siyang natutulog sa kwarto niya. "He's sleeping already."Liam: "Good. You should get some rest too."Napangiti ako habang binabasa iyon.Hindi ko alam kung bakit lagi niyang inuu

  • You Are My World And My Everything   Chapter 45: Wedding ring

    Dylan's POV Malamig ang gabi sa Australia. Tahimik ang buong bahay nina Marco. Tanging mahinang tunog ng telebisyon sa sala ang maririnig habang naghahanda na ang lahat para magpahinga. Katatapos lang naming maghapunan. Tahimik lang akong nakaupo sa dulo ng mesa, hawak ang isang baso ng tubig. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa cellphone kong nakapatong sa tabi ng plato.Hindi ko alam kung bakit parang may kakaiba akong nararamdaman buong araw. Parang may hinihintay. O baka umaasa lang ako. "Dylan." Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang boses niya. "O,ayos ka lang ba?" Pilitan akong ngumiti. "Oo, Ma. Pagod lang." Hindi na siya nagsalita. Kilala niya ako. Kahit anong pilit kong itago ang nararamdaman ko, nababasa pa rin niya iyon. Lumapit si Marco at tinapik ako sa balikat. "Huwag mong akuin lahat ng bigat, Kuya let go na." Tumango lang ako. Kung alam lang nila... Hindi pagod ang dahilan. Konsensya.Iyon ang unti-unting sumisira sa akin araw-araw. Matapos magligpit ng pi

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status