Chapter 06

“Pa- try ako nga magmaneho ma'am,” wika ng ate Germaine nang malapit na kami sa school ng mga bata.

“No way! Maliit pa ang mga anak ko ayaw ko pang matigok ng maaga," natatawa kong tugon sa kaniya.

Humagikhik na lang ang Ate Germaine. Bumalik siguro sa alaala n'ya ang nangyari pag-aaral niya para matuto mag-drive.

Nag-aral din naman ang Ate Germaine, mag-drive. Pero ako ang natuto. Dahil din siguro gustong-gusto kong matuto kasi kapag wala akong taping o ibang commitment. Ipinapasyal ko ang kambal. Noong hindi pa ako marunong. Nakikiusap pa ako sa Manong Kulas, pagmamaneho kami. Ngayon ako na lang.

Binangga ni Ate Germaine ang kotse ko sa pader. Maigi na lang sa pader lang kung saan kami nakatira. Kaya nga nagpalit ako ng bagong kotse mabuti rin dahil luma na iyong kotse naibangga niya.

Dapat tatlo na ang kotse ko pero hindi ko na ginamit ang luma. Ito lang ang gamit ko at iyong van na ginagamit ko sa taping na customized van. Para iyon kung mahaba ang byahe namin ay maayos akong makatutulog.

“Ang bilis ng panahon ano?” biglang sabi ng Ate Germaine.

“Yeah, parang hindi pa ako handa na lumaki ang mga anak ko,” sagot ko sa kaniya.

“Wala ka na bang balak humanap ng pwede maging Tatay ng kambal? Aba, hindi lugi ang lalaking pakakasalan mo. Nasa iyo na lahat swerte nila," aniya.

“No thanks, ate. Okay na ako sa buhay kong ganito. May mga anak na ako kuntento na ako. Sakit sa ulo lang iyang mga lalake na iyan,”

“Tama rin naman,” tugon ng ate Germaine.

Pero biglang humarap sa akin.

"Curious ako kasi ang ganda at g'wapo ng mga anak mo. Parang mga anak ng billionaire. Alam mo iyon si Quentin, parang may kahawig siya kay direk sa biglang tingin lang. Kasi silang magkambal naman ay halos sa iyo nakuha."

"Ate Germaine. Halos naman tao mayroon mga kahawig kahit hindi magkaano-ano."

"Aba malay mo siya pala ang lalaking naka one night stand mo," sabi pa nito.

Wala kasi akong nilihim sa Ate Germaine. Dahil itinuring ko siyang Ate.

"Ate, ang layo ng Baguio sa Maynila," wika ko sa kaniya.

"Sabagay impossible nga maligaw siya roon para lang mag-disco," siya na rin ang natawa sa sarili n'ya. Ako naman nag-focus mag-drive.

Labasan na ng mga estudyante pagdating namin. Kailangan ko pa mag disguise. Nakasuot ako ng dark na eyeglass at mask. Malaki pa ang frame ng salamin ko kaya natakpan na ang maliit kong mukha.

“Ma'am Jhen, look,” kinalabit ako nang Ate Germaine nang makapasok kami sa gate ng school.

Saglit akong natigilan nang makita ko si Queendra ang anak kong ubod ng daldal na nakatayo sa harapan ng Direk Yurich Martinez.

At take note, hindi lang basta nakatayo ang anak ko. Masayang-masaya pa siyang nakikipagkuwentuhan doon sa masungit na si direk.

Nagkatinginan kami ng Ate Germaine. Wala naman problema mag-usap sila ni Queendra, pero hindi ko maiwasang tumaas ang aking kilay dahil masaya ang tawa ni Direk Yurich, habang may sinasabi ang anak ko sa kaniya.

"Marunong pala iyon tumawa?" magkasabay pa naming sabi ng Ate Germaine kaya pareho kaming humalakhak.

Aba't nagpakilala pa yata ang Queendra ko sa masungit na direktor dahil nilahad nito ang kamay aliw na aliw naman si direk sa anak ko.

“Lapitan natin?” kalabit sa akin ng Ate Germaine.

“Ate Germaine parang temang. Alam mo hindi p'wede?!” nakanguso kong sabi.

Baka magkaroon pa ako ng kaso kung malaman nitong si Direk Yurich na may anak ako. Alam ng management, dalaga ako. Pero dalaga naman talaga ako. Hindi pa naman ako nag-aasawa. Dalagang ina nga lang.

“Naku naman nakatakas pala sa Kuya Quentin n'ya,” wika ko iiling-iling.

Nakita ko kasi tinawag siya ni Quentin kaya roon siya nagpaalam kay Direk Yurich. Bigla rin naman may lumapit kay Direk Yurich, ang dalawang bata. Nang humarap sa gawi ko ang isang bata na yumakap sa hita ni Direk Yurich. Nakilala ko ang bata. Anak pala ng CEO ng RMTV. Si Sir Atlas.

Natigilan ako.

“Ate Germaine. Dito pala nag-aaral ang mga anak ni Sir Atlas,” bulong ko.

“Nakita ko nga Ma'am Jhen. Ano naman ang problema?” tanong n'ya na tila ba wala s'yang idea sa ipinag-aalala ko.

“Ate, ibig sabihin. Kailangan kong mag-ingat dahil pu-puwede mag-krus ang landas namin ng mga may-ari ng RMTV. Ibig sabihin pwede akong mabisto na may mga anak ko. Alam mo naman ate na ayaw pa ni Tita Lian, dahil ayaw n'ya na mawalan ako ng fans at mga project.”

“Oo nga ano?” saad n'ya napaawang labi pa.

“Ate Germaine. Sa akin wala problema kahit na mabunyag may mga anak ako at hindi ko iyon itatanggi. Pero sa manager ko alam mo iyon malaki ang utang na loob ko,” saad ko.

Tumango-tango ang Ate Germaine.

“H’wag mo na iyon isipin. Malabo mangyari ang nasa isip mo dahil nakaguhit na talaga sa palad mo na maging sikat kang artista,”

“Sana nga ate dahil ayaw ko talaga na ang mga anak ko ang malalagay sa alanganin alam mo iyan sila ang buhay ko.”

"Hindi iyan. Tara na para makagala na at tumalikod na rin si Direct Yurich," sabi ng Ate Germaine. Hindi ko na nga makita nagdagsaan na rin ang mga sumusundo sa mga bata.

Sabay kami nagbukas ng pinto. Bago ako bumaba ng sasakayan. Inayos ko na muna ang salamin ko sa mata ko pati na ang mask ko.

"Ate Germaine!"

Nauna na ito bumaba. Hinabol ko si Ate, hindi ko tuloy napansin may batang tumatakbo galing sa kanan na hallway ng waiting area. Huli na hindi na ako nakaiwas dahil bumangga na ito sa akin.

"S-sorry baby," hingi ko paumanhin dahil nag-alala rin ako tumama ito sa tagiliran ko. Pagtingin ko sa mukha n'ya ng niyuko ko saglit akong natigilan.

Anak pala ni Sir Atlas. Kaya kilala ko ito dahil may family pictures naman ang buong angkan ng Martinez sa hallway ng RMTV. Minsan din sinasama ito pati kakambal niya sa TV station at two times ko na naabutan. Fvck makikita ako ni Direk Yurich. Nasaan kaya ang Tito Yurich nito bakit nakahiwalay ito.

"S-sorry pretty masakit ba?" malambing na hinawakan ko ito sa mukha n'ya pala siguruhin hindi nasaktan.

"Okay lang po Ms. Ganda, sorry din po hindi ako tumitingin. Bakit po kayo naka-mask at eyeglasses po?" curious n'yang tanong sa akin.

"Pero sabi mo Ms. Ganda, mata ko lang naman nakikita mo," naka hagikhik kong sabi kaya bumungisngis din siya.

"Tingin ko lang po pretty rin po kayo," tugon nito.

"Layvee Kim! I told you antayin mo kami ng kapatid mo bumili lang ng ice cream!"

Napatda ako nang marinig ko ang boses ni Direk Yurich. Buti na lang nakayuko ako sa anak ni Sir Atlas. Shit kailangan ko nang makaalis.

"Tito sorry po," sagot ng anak ni Sir Atlas.

"Huwag mo na uulitin iyan," sermon nito sa pamangkin n'ya.

"Hindi na po Tito. Wait, Tita Ganda ano po ang name mo?"

Napalunok ako kasi ayaw ko sila tingnan. Pero nasanay talaga mag-utos itong si Direk Yurich.

"Tinatanong ka ng pamangkin ko!" Utos nito damn it! Ayaw kong mag-angat ng tingin baka mamukhaan n'ya ako. "Nariyan ba sa semento ang kausap mo?" parang irritable na nitong sabi.

"S-sorry po pero nagmamadali po ako," saad ko pagkatapos mabilis akong maglakad bumalik ako sa sasakyan ko. Agad akong pumasok habang sobra ang lakas ng aking kaba. Damn it. Sa dami ko makasasalubong bakit pa si Direk Yurich ang nakasalubong ko.