I'm His Nanny's Wife

MAYA’S POVGumising ako bago pa man sumikat ang araw. Ang bahay ay tahimik pa, tanging ang tunog ng sarili kong paghinga ang naririnig ko. Mabilis akong nagbihis at bumaba ng hagdan alam ko ang una kong dapat gawin: ihanda ang kaniyang kape. Hindi masyadong matamis, hindi rin pait. Eksakto. Paulit-ulit niya itong binanggit kaya hindi ako magkakamali ngayon.Nang bumaba siya, hindi man lang niya ako tiningnan. Umupo siya sa tapat ng kaniyang mesa at inabot ang tasa."Ang sabi ko eksakto ang tamis. Ito naman ay parang tubig na may kulay," sabi niya at ibinaba ang tasa nang bahagya ang lakas. "Gawin mo ulit."Pinisil ko ang aking palad. "Pasensya na po. Gagawin ko po ulit agad."Bumalik ako sa kusina at sinimulan muli. Kinakabahan ako habang ibinabalik ang bagong gawang kape sa harap niya. Sinubukan niya ito at tumango nang bahagya — walang ngiti, pero hindi na rin nagreklamo. Iyon na sapat na para sa akin.Pagkatapos niyang umalis, sinimulan ko ang paglilinis. Mula sa sala, pasilyo, han

MAYA’S POVIlang araw na ang lumipas at unti-unti nang nagiging normal ang bawat umaga. Gumigising ako bago sumikat ang araw, inihahanda ang kaniyang kape at almusal, nililinis ang buong bahay, at hinihintay ang kaniyang pagbabalik. Madalas ay tahimik lang kami, pero hindi na kasing bigat ng katahimikan noong una. Minsan ay magtatanong siya kung kumusta ang araw ko, at minsan naman ay magkukuwento ako nang kaunti tungkol sa mga nakita ko sa hardin. Nakikinig siya hindi laging sumasagot, pero alam kong nakikinig.Ngayong gabi naman ay iba. Alas-on na ng gabi at hindi pa siya umuuwi. Nakaupo ako sa sala, hindi makatulog. Ang pag-aalala ay unti-unting pumapasok sa aking isipan. Sanay akong umuuwi siya bago mag-hatinggabi. At kapag hindi, karaniwang nagpapadala siya ng mensahe. Pero ngayon, wala.Nang sumapit ang alas-tres ng madaling araw, narinig ko ang pagbukas ng pinto. Agad akong tumayo at sinalubong siya sa pinto. Hinanap ko ang kaniyang mukha sa dilim, at nang makita ko siya, napah

MAYA'S POVAkala ko magiging payapa ang lahat. Ngunit hindi pa tapos ang mga pagsubok sa amin. Isang hapon, habang nagliligpit ako sa sala, biglang bumukas ang pinto nang malakas. Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng mamahaling damit, nakataas ang noo, at tinitigan ako mula ulo hanggang paa na parang hindi ako dapat naririto."Sino ka? At bakit nasa loob ka ng bahay na ito?" tanong niya, ang boses ay matalas at puno ng panghuhusga.Kumalma ako at yumuko nang bahagya. "Ako po si Maya. Asawa po ni Lucas. Kayo po ba ang hinahanap niya?"Tumawa siya nang malakas, walang halong saya. "Asawa? Ikaw? Huwag mo akong lokohin. Kilala ko ang mga babae sa buhay niya. At hindi ikaw ang klase ng babaeng pipiliin ng pamilya niya. Ako si Vanessa. Ang matagal nang kaibigan ng pamilya Sterling. At alam ng lahat na dapat ako ang nagiging asawa niya, hindi isang galing sa wala na katulad mo."Hindi ako sumagot. Alam kong kung sasagot ako nang masakit, lalo lang magkakagulo. Pero ang mga salita niya ay pa