บทที่10 secret love ความรักที่ต้องซ่อนไว้(มิกกี้)

มิกกี้กับจินเย่ จูงมือกันเดินกลับมา ห้องน้ำค่อนข้างไกลและไฟก็สลัวๆ ระหว่างทาง จินเย่เหลือบสายตาไปเห็นเหมือนจะเป็นพี่ไทเกอร์กับผู้หญิงคนนั้น ก็เลยกระตุกมือมิกกี้ให้หยุดเดิน และพยักหน้าให้น้องมองไปตรงที่ไทเกอร์ยืนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น

มิกกี้มองตามสายตาจินเย่ และเห็นไทเกอร์ยืนสูบบุหรี่อยู่ โดยที่มีผู้หญิงคนนั้นคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง แขนเรียวกอดเอวเขาบดเบียดร่างสวยเข้าหาแนบชิด

“เรารีบเดินกลับเถอะค่ะพี่จินเย่เดี๋ยวพี่มาโก้เป็นห่วง” จินเย่พยักหน้า จับมือน้องเดินกันต่อ

“โอ๊ย!” มิกกี้สะดุดก้อนหินและล้มลง

“มิกกี้เป็นอะไรไหม” จินเย่ดึงแขนน้องให้ลุงขึ้น ช่วยปัดเข่าที่เลอะทรายออก “ถลอกเลยมิกกี้ เจ็บมากไหม” ถามไถ่น้องด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรค่ะเจ็บนิดหน่อย”

ไทเกอร์หันมาตามเสียง เขาทิ้งก้นบุหรี่และจะเดินเข้าไปหาทันที แต่คิดขึ้นมาได้ว่ามิกกี้ไม่อยากให้เขาดูแลอะไรอีก ก็เลยได้แต่ยืนดูอยู่เงียบๆ และเห็นว่าเธอมากับเพื่อนของมาโก้ก็เลยเบาใจไป

“มากับกลุ่มไทเกอร์เหรอคะ” สาวสวยที่มองตามสายตาเขาเอ่ยถาม

“อืม” ไทเกอร์ตอบเธอ แต่สายตายังมองตามหลังมิกกี้อยู่ตลอด

“เรากลับที่พักกันไหมคะ ง่วงแล้วไทเกอร์พากลับหน่อยได้ไหมคะ” เธอส่งสายตายั่วยวนเขา

“ไปสิ”

ด้านมิกกี้ นั่งลงข้างๆ พี่เจ้าเอยแล้วก็ลูบแผลตัวเองอย่างรู้สึกเจ็บ “มันเกิดแต่กับฉันสินะ” บ่นพึมพำกับตัวเอง

“น้องมิกกี้เป็นอะไรคะ” มะนาวเห็นมิกกี้ทำหน้าเหมือนเจ็บ

“หนูล้มค่ะพี่มะนาว สะดุดก้อนหิน เข่าข้างนี้กระแทกลงพื้น เป็นแผลเลยค่ะ เจ็บนิดหน่อย ไม่สนุกแล้วค่ะ พี่มะนาว พี่เจ้าเอย หนูขอกลับก่อนดีกว่านะคะ”

“งั้นไปสิพี่กลับไปเป็นเพื่อน” มะนาวรีบบอกน้อง

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับคนเดียวได้ ที่บ้านก็มีแม่บ้านค่ะ พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่สองคนอยู่คอยดูพี่พายุกับพี่สายฟ้าดีกว่านะคะ น่าจะติดลม ถ้าพี่ๆ กลับก่อนมีหวังได้กลับตอนเช้าแน่ๆ ค่ะ”

“มิกกี้น้องขับรถได้แน่เหรอ พี่ขับให้ดีกว่าไหม” เจ้าเอยถามด้วยความเป็นห่วงด้วยอีกคน

“ขับได้ค่ะพี่เจ้าเอย ไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอกค่ะ แล้วหนูก็ง่วงแล้วด้วยค่ะ กลับไปนอนดีกว่าค่ะ”

เจ้าเอยพยักหน้า มิกกี้เดินไปบอกพี่ๆ พร้อมกับเจ้าเอยแล้วก็มะนาว ทั้งคู่เดินมาส่งมิกกี้ที่รถ เรียบร้อยแล้วค่อยเดินกลับมารวมกลุ่มกับทุกคนต่อ

ด้านไทเกอร์

“ไทเกอร์คะ ดื่มแก้วนี้หมดแล้วเรามาสนุกกันนะคะ วันนี้ฝ้ายอยากให้ไทเกอร์ทำหลายๆ รอบเลยค่ะคืนนี้ ไม่ได้เจอกันเป็นเดือนแล้วนะคะ ฝ้ายคิดถึงไทเกอร์มากเลย ถ้าไม่บังเอิญเจอกันวันนี้ ไม่รู้ว่าไทเกอร์จะถึงคิวทักหาฝ้ายเมื่อไหร่นะคะ” เธอยื่นแก้วเครื่องดื่มมึนเมาให้เขา และนั่งลงเบียดเข้าหาร่างแกร่ง พร้อมกับกระดกดื่มแก้วตัวเอง

“ผมไม่ว่างน่ะ” ไทเกอร์กระดกเหล้าหมดแก้ว

“ไม่จริงหรอก ไทเกอร์ผู้หญิงเยอะมากกว่า กว่าจะวนมาที่ฝ้าย เงี่ยนจะแย่ ทำให้หายเงี่ยนหน่อยได้ไหมคะ” เธอพูดออกไปตามตรง เพราะเธอกับไทเกอร์นัดเจอกันแต่ละครั้ง ก็เพื่อทำเรื่องอย่างว่ากันอยู่แล้ว เลยไม่คิดว่าจะต้องอ้อมค้อมอะไร และเธอก็ชอบเซ็กซ์ที่ถึงใจ รุนแรง และปกติเขาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้เธออยากได้เขามากจริงๆ ด้วยความที่ห่างกันนาน

“ได้สิ”

“ฝ้ายผสมตัวช่วยลงในเหล้าให้ไทเกอร์นิดหน่อยนะคะ ฝ้ายก็ดื่มด้วย จะได้เงี่ยนกันแบบสุดๆ เอากันยันเช้าไปเลยนะคะ ดีไหมคะ”

“คุณว่าอะไรนะ” ไทเกอร์ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรู้สึกตกใจ และตะคอกฝ้ายเสียงดังด้วยความโมโห

“ก็แค่ยาปลุกเซ็กซ์ ผสมลงเหล้าไปนิดหน่อยเองค่ะ ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะไทเกอร์ไม่ต้องกังวลหรอก มันจะช่วยเพิ่มรสชาติให้เราเอากันมันขึ้น ฝ้ายใช้บ่อยไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ยาช่วยให้เงี่ยนจัดขึ้นแค่นั้นเองค่ะ ตื่นมาตอนเช้ายาก็หมดฤทธิ์แล้วค่ะ”

“คุณเป็นบ้าเหรอฝ้าย ผมเป็นหมอนะ ผมไม่เล่นยา” เขาตะคอกพูดใส่คนที่อธิบายให้เขาฟัง เหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“ไทเกอร์ไม่ใช่ยาเสพติดนะคะ ฝ้ายก็บอกคุณแล้วว่า…”

“ผมเอามันอยู่แล้วฝ้าย ไม่จำเป็นต้องพึ่งยา คุณโง่รึบ้าที่ทำแบบนี้ ต่อไปอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก” ไทเกอร์ผลักร่างสวยลงบนเตียง แล้วก็รีบออกมาจากห้องพักของเธอ

เขารีบขับรถกลับมาที่บ้าน ในขณะที่เริ่มรู้ตัวว่ายา กำลังออกฤทธิ์ “เวรเอ๊ย!” เขาสถบด้วยความโมโห เขาไม่น่าพลาด เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดกับเขา ไทเกอร์ได้แต่ครุ่นคิดว่าเขาควรจะทำยังไงดี ควรโทรหาพายุกับสายฟ้าดีไหม

ไม่ได้สิ มีคนนอกมาด้วย เพื่อนๆ ของมาโก้มาด้วย เดี๋ยวเรื่องนี้จะแพร่งพรายออกไป ไม่ดีแน่

ไทเกอร์ขับรถมาถึงบ้าน รีบจอดรถด้วยอาการที่ร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง หัวใจเต้นแรงผิดปกติ เขาลงจากรถและรีบเดินเข้าไปในบ้าน ตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง ถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นแล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ เปิดฝักบัวยืนรับน้ำเย็นเฉียบหวังจะให้น้ำเย็นๆ ช่วยบรรเทาอาการร้อนรุ่มภายใน และแก่นกายหนา ที่เริ่มผงาดตั้งตรงจะได้สงบลง ไทเกอร์ยืนอยู่แบบนั้นนานมากแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่

เขาหยิบเสื้อคลุมมาสวม เขาต้องดื่มน้ำเยอะๆ เพื่อขับออกมาทางปัสสาวะ ไทเกอร์รีบเดินออกไปจากห้องเพื่อหาน้ำเย็นๆ มาดื่ม

แกร่ก!

มิกกี้เปิดประตูเดินเข้ามาในบ้าน ด้วยสีหน้าที่หงุดหงิด “วันอะไรเนี่ยเจ็บเข่าชะมัด”

คนตัวเล็กบ่นไปเรื่อยตามประสา แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นคนตัวโตที่ยืนอยู่หลังเคาร์เตอร์บาร์ ฉันกะว่าจะไปหาอุปกรณ์ทำแผล และกล่องยาอาจจะอยู่ในตู้แถวนั้น แต่พี่ไทเกอร์อยู่ตรงนั้นนะสิ ไม่อยากเข้าไปใกล้เลย โกรธหงุดหงิด ไม่อยากคุยด้วยหรอก

แต่ช่างเขาสิ ไม่เห็นต้องสนใจเลย แค่หากล่องยาให้เจอแล้วไปทำแผลในห้องก็ได้ มิกกี้เดินตรงไปหลังเคาร์เตอร์ และรีบเปิดตู้และลิ้นชักต่างๆ

“มิกกี้หาอะไร” ไทเกอร์พยายามระงับเสียงไม่ให้สั่นถามเธอ ถือขวดน้ำไว้ในมือเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในห้อง

“หนูหากล่องยา” มิกกี้เงยหน้ามองคนตัวโต แล้วก็รู้สึกว่าสีหน้าเขาดูแปลกๆ ใบหน้าแดงก่ำ และเสียงเขาดูสั่น

ไทเกอร์หลบตาเธอและทำท่าจะเดินเข้าห้อง

มิกกี้รู้สึกแปลกใจว่าทำไมพี่ไทเกอร์ไม่สนใจทั้งที่ฉันเพิ่งบอกไปว่ากำลังหากล่องยา แต่กลับจะเดินหนี เหมือนกำลังจะปกปิดอะไร รึว่า….