LOGINนิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่รวมเรื่องสั้นหลายๆเรื่องเข้าไว้ด้วยกัน มีเนื้อหา NC เป็นส่วนมากโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
View More“เอาล่ะวันนี้เลิกงานได้ ขอบคุณทุกคนมากที่ออกมาช่วยงานนอกสถานที่ในวันนี้” เมื่อถึงเวลาเลิกงานตามกำหนดแล้วคนเป็นหัวหน้างานที่ดูแลการจัดงานให้ลูกค้าในครั้งนี่อย่างเธอก็เดินมาบอกลูกน้องทั้งหลายให้เลิกงานได้
ลิลลี่ หรือพี่ลี่ ที่น้องๆ ในบริษัทชอบเรียก เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายออแกไนซ์การจัดงานต่างๆ ซึ่งวันนี้ก็ออกมาจัดงานนอกสถาที่ที่เป็นโรงแรมระดับห้าดาว “เฮ้อ อิจฉาพวกคนรวยจังเลยโว๊ย แค่งานวันเกิดก็ต้องจัดเอาซะอลังการงานสร้างเชียว” ลิลลี่บ่นให้กับความต่างชั้นของสังคมที่เธอดำรงอยู่ วันนี้เธอออกมาจัดงานวันเกิดให้ลูกค้าไฮโซคนหนึ่งซึ่งได้ให้งบการจัดงานครั้งนี้เป็นเงินทั้งหมด5ล้านบาท 5ล้านบาทเลยน่ะเว้ย จะไม่ให้เธอบ่นได้ยังไง แค่เค้กวันเกิดเพียงแค่ก้อนเดียวเธอยังคิดแล้วคิดอีกเลยว่าจะซื้อมากินดีไหม “แท็กซี่ๆๆๆๆ” เมื่อเดินออกมาที่หน้าโรงแรมแล้วลิลลี่ก็รีบเรียกแท็กซี่ที่เปิดไฟว่าว่างทันที “ไปคอนโดXXXค่ะ” “ครับ” เมื่อรถออกตัวมุ่งตรงไปยังจุดหมายแล้วลิลลี่ก็หยิบเอกสารงานต่างๆ ของงานขึ้นมาอ่าน เธอเป็นหัวหน้างานออแกไนซ์ที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ ซึ่งมีลูกน้องในกลุ่มอยู่หลายคน ซึ่งทุกคนอยู่กันแบบพี่น้อง แต่เธอก็แอบอิจฉาพวกเด็กๆ ในทีมอยู่เล็กน้อย เพราะเด็กๆ ทุกคนต่างก็มีรถไม่ก็มีผู้ชายมารับมาส่ง ตัดภาพมาที่เธอที่ไม่มีผู้ชายมาส่งเลย ส่วนมากผู้ชายที่มาส่งเธอก็คือ วินไม่ก็แท็กซี่นั่นเอง “ถึงแล้วน้อง ทั้งหมด75บาท” “ค่ะ นี่ค่ะพี่” ลิลลี่รีบหยิบเงินยื่นให้พี่แท็กซี่ทันทีก่อนจะรีบลงรถแล้วตรงดิ่งไปที่ลิฟต์และกดไปยังชั้นที่เป็นจุดหมาย คอนโดที่เธออาศัยอยู่นี้เป็นแค่คอนโดเช่าเท่านั้น เธอไม่มีปัญญาที่จะมาซื้อพวกอสังหาในพื้นที่ของกรุงเทพและพวกปริมนฆลหรอก มันแพงจะตาย เก็บเงินไปซื้อที่ดินที่บ้านนอกดีกว่าราคาถูกลงมาเกือบเท่าตัวของราคาที่นี่ด้วยซ้ำ บั้นปลายชีวิตของเธอก็แค่อยากมีบ้านสวนหลังเล็กและใช้ชีวิตอย่างสโลว์ไลฟ์โดยที่ไม่มีใครมารบกวนจิตใจเหมือนอย่างคนในเมืองกรุง ติ๊ง! “เอ๊ะ! ยังไม่ถึงชั้นของฉันเลยนี่น่า” “เอ่ออ....ขอโทษครับ ผมขอทางหน่อยได้ไหมครับ” “เอ่อ...ค่ะๆๆ” ลิลลี่รีบหลบทางให้กับผู้ชายคนเมื่อกี้อย่างรวดเร็ว และเธอก็อยากมุดลิฟต์รีบแทรกแผ่นดินหนีมาก เมื่อมารู้ความจริงว่าเธอยังไม่ได้กดลิฟต์ เธอกดเพียงแค่ให้ลิฟต์มันปิดประตูก็เท่านั้น โอ๊ยยยยย อายมากๆ เธออายมากๆ “หึหึ ไปชั้นไหนหรอครับ เดี๋ยวผมกดให้” ผู้ชายหน้าตี๋ใส่แว่นคนนั้นพูดทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง “ช....ชั้น7ค่ะ” ลิลี่ตอบออกไปอย่างเขินๆ ก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว จัดฟัน หน้าตี๋ แถมพูดเพราะอีกตั่งหาก สเปกเธอเลยน่ะเนี่ยถ้าตัดเรื่องของอายุออกไป น้องเขายังเรียนอยู่เลยดูจากชุดนักศึกษาที่ใส่อยู่ก็รู้แล้ว เสียดายที่เธอชอบผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่า ไม่งั้นเธอเดินหน้าจีบเขาเลยน่ะเนี่ย “เอ่อ คุณครับ คุณครับ” “ห๊ะ! คะๆๆๆๆ” ลิลลี่สะดุ้งออกจากผวังแห่งความคิดของตัวเองหลังจากรับรู้สัมผัสของแรงสะกิดเบาที่ไหล่ “ถึงแล้วครับ ชั้น7” “อ๋อค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอรีบเดินออกมาจากลิฟต์อย่างๆ อายๆ นี่เธอเผลอปล่อยความโก๊ะออกไปให้เขาเห็นกี่ครั้งแล้วเนี่ย เฮ้อ~ ยัยลิลลี่แกจะใจลอยไปถึงไหนเนี่ย อีกด้าน “น่ารักดีแหะ หวังว่าเราจะได้มีโอกาสเจอกันอีกครั้งน่ะครับ กระต่ายน้อย หึหึหึ”“อ้าวคุณยังไม่นอนอีกหรอคะ” โรสที่เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายมา “ยังเลย คุณช่วยไปหยิบยานอนหลับที่ห้องทำงานของผมให้หน่อยสิโรส” โรสพยักหน้าให้กับคุณอนันและเดินออกไปเอายาที่ห้องทำงานมาให้เขาทันที “นี่ค่ะยาและน้ำ” โรสเตรียมยาและน้ำเข้ามาให้กับคุณอนันเสร็จสรรพ ก่อนจะล้มตัวนอนเข้าไปข้างกัน นานหลายนาทีกว่าคนข้างกายของเธอจะลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เมื่อแน่ใจว่าคุณอนันนั้นนอนหลับสนิทดีแล้วโรสก็ค่อยเดินออกจากห้องนอนไปให้เงียบที่สุดและค่อยๆปิดประตูห้องนอนลงอย่างเบามือ ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องริมสุดทางเดินซึ่งเป็นห้องของดินนั่นเอง โรสมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะค่อยๆบิดกลอนประตูห้องนอนของเขาอย่างช้าๆ โชคดีที่เขาไม่ได้ล็อคกลอนทำให้เธอเปิดเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย โรสค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆเตียงนอนของดินเรื่อยๆ ก่อนจะเห็นใบหน้าหล่อคมเข้มที่กำลังหลับตาพริ้มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ หล่อจริงๆเลย ขนาดนอนหลับยังหล่อได้ขนาดนี้ โรสจ้องใบหน้าของดินที่กำลังหลับอยู่อย่างหลงใหล และไม่กี่วินาทีถัดมาเธอก็ต้องร้องกรี๊ดเพราะอยู่ดีๆตัวของเธอก็ลอยหวืดไปล้มอยู่บนที่นอนของเขาเป็นที่เรียบร้อย
“คุณคะ ตอนนี้ครีมที่ฉันใช้มันเริ่มจะหมดแล้ว คุณพาฉันไปห้างหน่อยสิคะวันนี้” วันนี้เป็นวันหยุดของคุณอนัน โรสจึงออดอ้อนเขาให้พาเธอไปที่ห้าง “ขอโทษนะโรส แต่วันนี้ผมมีคุยงานออนไลน์กับลูกค้าต่างประเทศ คุณไปคนเดียวได้ไหม” คุณอนันลูบหัวโรสอย่างอ่อนโยน ที่จริงเขาก็อยากจะพาเธอไปเที่ยวเหมือนกัน เพราะตั้งแต่พาเธอเข้ามาที่บ้านเขาก็ทำเธอเหมือนสุนัขเฝ้าบ้าน ที่ทิ้งให้อยู่คนเดียวอย่างเหงาๆ อยู่แต่บ้านอย่างนี้ “งื้อออ คุณก็รู้นิคะว่าโรสขับรถไม่แข็ง อีกอย่างกรุงเทพรถเยอะขนาดนี้ โรสกลัวจะไปชนรถคันอื่นเขานะคะ” “อืมมม เอาไงดีน่ะ ผมไม่ว่างจริงๆ ด้วยสิ” คุณอนันใช้ความคิดอย่างหนัก งานเขาก็สำคัญ เมียเขาก็สำคัญเหมือนกัน เมื่อใช้ความคิดเป็นเวลานานสายตาของคุณอนันก็เหลือบไปเห็นเจ้าลูกชายของตนเองที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยท่าทางสะลึมสะลือ “ดิน” “ว่าไงครับพ่อ” “พาคุณโรสเขาไปห้างหน่อยสิดิน วันนี้พ่อไม่ว่างมีคุยงานกับลูกค้าทางออนไลน์” “ตอนไหนครับ” “ถามคุณโรสเอาก็แล้วกันน่ะ เดี๋ยวพ่อขึ้นไปทำงานที่ห้องทำงานก่อน” ดินมองตามพ่อของตนที่เดินเข้าห้องทำงานไปจนลับสายตา ก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟา
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด “เฮ้ยไอ้ดิน มึงเป็นเหี้ยไรครับ ทำไมจ้องแต่ประตูทางออกอยู่แบบนั้น” ดินหันไปมองหน้าของเพื่อนที่พูดกับเขาแบบนั้น วันนี้ไอ้เพื่อนรักเพื่อนซี้ของเขาเรียกเขาออกมา บอกว่าอยากปาร์ตี้ส่งท้ายเขาที่จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เฮอะ เขาคงจะเชื่อมันตายแหละ เขาไปเรียนแค่ปีครึ่งเท่านั้นจะเอาอะไรมาส่งท้าย ไม่ได้จะไปอยู่ที่นั่นถาวรสักหน่อย “ก็กูอยากกลับบ้านไงไอ้สัส มึงแมร่งเรียกกูมากินด้วยแต่เอาแต่มุดนมเด็กอยู่อย่างเดียวเนี่ยน่ะ อยากให้กูดูหนังสดของพวกมึงหรือไงว่ะ” ดินพูดออกไปพร้อมกับทำหน้าเอือมๆ ใส่เพื่อนไปด้วย ก็จริงตามที่เขาว่านั่นแหละ มันเป็นคนเรียกเขาออกมาแท้ๆ แต่ไม่คิดจะพูดคุยกับเขาเลย เหมือนมันเรียกให้เขามานั่งดูมันมุดนมผู้หญิงอย่างนั้นแหละ “เออๆ ไปๆๆๆ แยกย้ายได้ครับเพื่อน หรือสนใจจะไปดูหนังสดของพวกกูก็ที่คอนโดกูน่ะ” ก่อนจะแยกย้ายเพื่อนของเขาก็ไม่วายที่จะแหย่เขาเรื่องที่ด่ามันไปเมื่อกี้ด้วย เมื่อได้รับอิสระแล้วดินก็รีบขึ้นรถมุ่งหน้าไปที่บ้านของตัวเองอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาก็ยังคงออกมาทำธุระเรื่องเอกสารอีกตามเคย แถมพอกลับถึงบ้านก็หัวค่ำก็ยังโดนเพื่อนโทรตามให้มาที่ผับ
อ๊อด อ๊อด “หื้ม? ใครมากันน่ะ” โรสที่กำลังนั่งกินผลไม้อยู่โซฟาห้องรับแขกรีบวิ่งไปที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับเห็นว่าประตูรั้วกำลังเลื่อนเปิดให้รถมอเตอร์ไซค์หนึ่งคันวิ่งเข้ามาแล้วมาจอดอยู่ตรงด้านหน้าเธอ “มีพัสดุมาส่งครับ” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” โรสรับกล่องพัสดุที่ขนส่งมาส่งมาถือไว้ในมือ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในบ้านเพื่อรีบไปเปิดดูว่าในกล่องพัสดุนี้คืออะไร เพราะเธอชอบช็อปปิ้งในโลกออนไลน์เป็นชีวิตจิตใจมาก มากเสียใจลืมไปเลยว่าของชิ้นนั้นเธอเคยสั่งหรือบ้างครั้งก็กดซื้อของที่เหมือนกันมาด้วย “อะไรกันน่ะ?” โรสวางกล่องไว้ที่กลางบ้านก่อนจะค่อยใช้มีดคัตเตอร์กรีดเปิดกล่องออกดูของที่อยู่ภายข้างใน “อร๊ายยยยย มาไวจังเลย สวยมากกกกกก” ทันทีที่โรสหยิบของในพัสดุออกมาเธอก็กรี๊ดกร๊าดดีอกดีใจอยู่คนเดียวกลางบ้านเหมือนคนบ้า “ฮือออ สวยมาก ไม่คิดว่าจะสวยกว่ารูปมากขนาดนี้” โรสกางสิ่งนั้นออกเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของสิ่งของ สิ่งที่เธอซื้อมานั่นก็คือ ชุดว่ายน้ำวันพีชนั่นเอง เธอเห็นดาราไอดอลเกาหลีใส่ชุดว่ายน้ำแบบนี้แล้วสวยมาก เธอเลยลองสั่งตามดู ว่าตัวเธอเองใส่แล้วจะพอดูได้เหมือนกับพวกคนดังๆ ใส่กันหรือเปล่





