Love Engineerเมียวิศวะ

Love Engineerเมียวิศวะ

last updateLast Updated : 2025-09-23
By:  sunshine-dayCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
9.9
23 ratings. 23 reviews
208Chapters
185.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ถ้าติดใจค่อยคบ #คลั่งไคล้ซินเซีย ฉันเคยคิดว่าการแอบชอบใครสักคนมันคงมีความสุขดีขอแค่ยังมีเขาอยู่เคียงข้างกันก็พอแต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมคนที่ฉันแอบชอบมานานเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เข้ามหาลัยแม้เราจะยังสนิทกันแต่ก็เหมือนยิ่งห่างไกลกันด้วยความน้อยใจวันนั้นฉันจึงเมาหัวราน้ำและดันมีอะไรกับผู้ชายที่มีรอยสักรูปเสือกลางอก เขาเร่าร้อน ดุดัน โดยเฉพาะสายตาคมกริบคู่นั้นที่จ้องมองฉันตลอดเวลาราวกับจะขย้ำกันให้จม เตียง และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะเมื่อเขาปรากฏตัวที่ลานเกียร์พร้อมกับบรรดาพี่ชายของฉัน!!!! "ฉิบหายแล้วซินเซีย!" -------------------------------------------------------------- เรื่องนี้เป็นเรื่องของ ซินเซีย x เสือ #แนววิศวะ ️Trigger Warning️ นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาค่อนข้างรุนแรงมีการใช้ภาษาคำพูดหยาบคาย มีบรรยายฉากอีโรติกมีการบรรยาฉากการทำร้ายร่างกาย Sexual harassment คุกคามทางเพศ (ไม่ใช่พระนาง)

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เฮียต้าร์

Con veinticinco semanas de embarazo, Julieta García se topó con la infidelidad de su esposo en el hospital.

Héctor, apuesto y con un abrigo negro, protegía con el brazo a la joven frágil que llevaba a su lado.

Ella vestía de blanco; las mejillas sonrosadas, envueltas en una bufanda suave, y un rostro delicado como el de una muñeca de porcelana.

Julieta apretó con fuerza el comprobante del control prenatal.

El viento helado le azotó el rostro; pero más frío aún fue el tirón doloroso que le atravesó el corazón.

Héctor la vio desde lejos. Su expresión era indiferente, sin rastro alguno de vergüenza por haber sido descubierto.

Le abrió la puerta del carro a la joven, con un gesto amable y una mirada llena de ternura.

El distante y altivo hombre en la cima del poder también tenía, al parecer, un lado tan cálido.

La muchacha pareció notar la presencia de Julieta.

Se detuvo un instante, la miró con desconcierto y luego le dijo a Héctor:

—¿Por qué esa mujer no deja de mirarte? ¿La conoces?

El viento ululaba junto a sus oídos.

Julieta no sabía exactamente qué había dicho la joven, pero por la forma de sus labios distinguió claramente la palabra “mujer”.

¿Mujer?

Era evidente que se refería a ella.

Julieta esbozó una sonrisa amarga.

Tenía apenas veinticuatro años.

Pero su cuerpo hinchado por el embarazo, el cansancio grabado en el rostro y su aspecto común, envuelta en un abrigo acolchado y un gorro, la hacían parecer una mujer de treinta o cuarenta años. ¿Cómo iba a compararse con una joven hermosa?

Héctor subió a la joven al carro, protegiéndola.

Julieta quedó rígida en el mismo lugar, observando cómo el vehículo se alejaba.

Ella y Héctor se habían casado a causa del embarazo. Para alguien tan orgulloso como él, aquel matrimonio impuesto era una mancha; el bebé en su vientre no era más que el medio con el que ella lo había obligado.

Él la odiaba.

Julieta lo había amado en silencio durante ocho años. Consciente de no estar a su altura, solo pudo esforzarse en estudiar, tomarlo como su ideal y seguir sus pasos.

Al final, lo logró: se convirtió en su asistente y pudo estar a su lado.

Aquella noche no solo destruyó a Héctor; también destrozó sin piedad toda la dignidad que ella había conservado frente a él.

Nunca olvidaría la mirada de asco con la que él la observó después, como si hubiera tocado algo sucio y repugnante.

Por eso, solo una chica joven y hermosa era digna de él.

Las lágrimas resbalaron por el rabillo de sus ojos. De inmediato, un dolor punzante le atravesó el vientre. Se llevó una mano al abdomen y con la otra se apoyó en una columna de piedra cercana.

Una enfermera que pasaba la vio y se apresuró a ayudarla, llevándola al consultorio.

La fuerte conmoción emocional había afectado al feto.

Cuando por fin se calmó, abandonó el hospital y, arrastrando un cuerpo y un espíritu exhaustos, condujo sola de regreso a Costa Dorada.

Allí se encontraba la villa de Héctor.

Doña Gómez había dispuesto que niñeras con experiencia se encargaran de cuidarla.

En ese momento, las dos niñeras que la atendían se comportaban como dueñas de la casa, sentadas en la sala calefaccionada, disfrutando de la comida.

Al oír el ruido, una de ellas miró hacia la puerta.

Al ver regresar a Julieta, se levantó y se acercó para preguntar:

—¿Cómo salió el control prenatal?

El tono arrogante y despectivo dejaba claro que, más que cuidarla, parecía estar allí para vigilarla.

Julieta lanzó una mirada fría a la niñera, no respondió y se dirigió directamente hacia las escaleras.

La niñera frunció el ceño, molesta:

—Te estoy hablando, ¿no me oyes?

Julieta siguió sin decir nada.

La niñera miró su espalda y escupió con desprecio:

—Parece un cerdo gordo. ¿De verdad cree que es la señora Gómez? ¿De qué va, haciéndose la importante?

Julieta regresó a su dormitorio y se sentó en la cama, con el corazón vacío y la mente perdida.

Ni Héctor ni los sirvientes la respetaban.

Fue Doña Gómez quien decidió que ella y Héctor se casaran legalmente.

Pero todo se debió a que Don Gómez estaba gravemente enfermo y ella, justo entonces, quedó embarazada. Para atraer la buena fortuna, se organizó el matrimonio.

No se sabía si fue coincidencia o efecto de ese ritual, pero la salud de Don Gómez empezó a mejorar poco a poco.

Solo entonces Doña Gómez suavizó un poco su actitud hacia Julieta.

Los demás, sin embargo, seguían mirándola con desprecio.

Ese día había ido al hospital para confirmar el sexo del bebé que llevaba en el vientre: era una niña.

Doña Gómez probablemente ya había recibido la notificación del hospital.

En ese momento, el celular comenzó a sonar.

Julieta apartó sus pensamientos.

Sacó el celular del bolso y vio que era una llamada de su tutor académico. Se quedó un instante en blanco.

Luego respondió.

—Carlos, ¿qué ocurre?

—Hay una plaza para ir a la Universidad del Valle Dorado a cursar el doctorado. ¿Te interesa intentarlo?

Al escuchar a Carlos, Julieta se quedó inmóvil durante un largo rato.

Al no recibir respuesta, Carlos añadió:

—Si no te interesa, no pasa na...

—Voy.

Julieta reaccionó de golpe y respondió sin dudarlo.

Esta vez, quien guardó silencio fue Carlos.

Él sabía muy bien cuánto se había esforzado Julieta para ser digna de estar al lado de Héctor.

Ahora que por fin había logrado casarse y estaba embarazada, ¿cómo iba a marcharse tan fácilmente?

Ese cupo que aún tenía disponible lo había mencionado solo para tantear el terreno.

—Carlos.

Lo llamó Julieta.

—Ven mañana a mi despacho a las diez de la mañana. —Dijo él.

—De acuerdo.

Carlos no añadió nada más y colgó.

Julieta bajó el celular y soltó un largo suspiro. De pronto, sintió una extraña mezcla de alivio y vacío.

Era hora de despertar.

Un hombre que no te ama no se verá atado por un bebé. No te mirará ni una vez más.

Luego recibió otra llamada, esta vez de Doña Gómez, pidiéndole que regresara a Casa Gómez.

Julieta aceptó; seguramente era por el bebé que llevaba en el vientre.

En ese momento, por primera vez en mucho tiempo, se sentía con ánimos.

Fue primero al baño y se dio una ducha larga y cuidadosa.

Sentada frente al tocador, Julieta observó su reflejo en el espejo: rostro redondo, profundas ojeras, ojos hundidos, manchas cubriéndole las mejillas.

Con ese aspecto tan desagradable, ¿a quién no le daría rechazo?

Así, no tenía derecho alguno a estar al lado de Héctor.

Se maquilló, se puso un abrigo acolchado rosa y un gorro redondo. Al menos, parecía un poco más animada.

Había pensado manejar ella misma hasta Casa Gómez.

Pero apenas salió, recibió una llamada de Héctor. Su voz fría sonó al otro lado:

—Sal.

Julieta se sobresaltó.

Seguramente Doña Gómez le había pedido que volviera a casa.

—Está bien. —Respondió.

Al salir de la villa, vio el Rolls-Royce de Héctor estacionado en la entrada. Dos horas antes, ese mismo carro había llevado a otra mujer.

Respiró hondo y se acercó para abrir la puerta y subir.

Apenas se sentó, percibió un aroma dulce y juvenil a perfume. En el interior del carro había también un osito de peluche rosa, claramente algo que le gustaría a una chica joven.

Al levantar la vista, notó una liga elástica en la muñeca de Héctor.

Era la forma en que muchas chicas marcaban territorio.

Debía gustarle mucho esa muchacha.

Julieta reprimió la acidez que le subía desde el pecho, se sentó correctamente y se abrochó el cinturón.

El carro arrancó y se alejó lentamente.

Julieta miraba por la ventanilla, en silencio.

Antes, cada momento a solas con él lo habría atesorado. Aunque él la despreciara, ella insistía una y otra vez en buscar temas de conversación, intentando acercarse.

Se decía a sí misma que ya eran esposos, que tenían un bebé en camino, que el futuro sería largo.

Que si lograba ser una esposa adecuada y una buena madre, tal vez algún día Héctor la miraría de verdad.

Pero no era más que un engaño autoimpuesto.

Héctor no prestó atención alguna a su estado de ánimo. Con frialdad, preguntó:

—¿Qué sexo tiene el bebé?

—Es una niña. —Respondió Julieta.

Al oírlo, el rostro de Héctor no mostró ninguna reacción; lo dijo con voz neutra:

—Cuando nazca el bebé, nos divorciaremos.

Las palabras cayeron.

Los dedos de Julieta se tensaron con fuerza.

Sintió como si una mano invisible le apretara el corazón; la respiración se le volvió pesada.

Ese matrimonio nunca estuvo destinado a durar. Aunque lo había previsto desde el inicio, cuando él lo dijo con sus propias palabras, el dolor fue igual de intenso.

Mordió ligeramente su labio y respondió:

—Está bien.

Héctor la miró de reojo, sorprendido por lo rápido que había aceptado.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
96%(22)
9
0%(0)
8
4%(1)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
9.9 / 10.0
23 ratings · 23 reviews
Write a review

reviewsMore

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
จบแล้ว1เรื่อง พี่เสือ
2026-04-19 19:32:08
0
0
Kanyanat 't Ta
Kanyanat 't Ta
มีเรื่องต่อไหมค่ะ สนุกมากกก
2026-01-12 13:10:11
1
0
เขมิสรา า.
เขมิสรา า.
ดีแบบ อยากมีพี่เสอ
2026-01-05 18:30:05
0
0
ณัชชา ทับทะมาศ
ณัชชา ทับทะมาศ
พึ่งเริ่มอ่านแต่คิดว่าน่าสนุกแล้ว
2026-01-04 11:30:14
0
0
Natthanicha Thongyookhong
Natthanicha Thongyookhong
มีต่อมั้ยคะ
2025-12-23 18:25:43
1
0
208 Chapters
บทที่ 1 เฮียต้าร์
ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งสะเปะสะปะไปมาอย่างไม่รู้ทิศรู้ทางว่าควรจะไปที่ไหน รู้แค่ว่าเธอต้องหนี ภายใต้ความมืดมิดมีเพียงแสงสีทองจากดวงจันทร์และหมู่ดาวคอยนำทางเท่านั้นโฮก ~เงาร่างดำทะมึนกำลังไล่ตามมาพร้อมเสียงคำรามดังลั่น ทำเอาร่างบางตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว“กรี๊ดดดดดด” เธอร้องอย่างตกใจเมื่อเงาดำที่ไล่ตามมากระโดดข้ามหัวและดักทางเธอไว้ ลายพาดกลอนสีดำตลอดทั้งลำตัวที่ปกคลุมด้วยขนสีเหลืองส้ม ทำให้เธอหน้าซีดตัวชาและก้าวขาไม่ออก“อย่าเข้ามานะ” แม้จะกลัวแต่ก็ยังมองจ้องตาสัตว์ร้ายไว้ตลอด เพราะจะทำให้พวกมันไม่กล้าผลีผลามเข้ามาใกล้ แต่เธอก็ต้องขมวดคิ้วทันทีเมื่อมันมองจ้องกลับอย่างไม่ลดละ มันเดินเข้ามาใกล้และกระโดดเข้าใส่เธอทันทีโฮกกกกก ~“กรี๊ดดดดดด”ติ๊ด ติ๊ด“ฝันเหรอเนี่ย…ทำเอาใจหายใจคว่ำหมดเลย” ฉันพึมพำกับตัวเองหลังจากตื่นขึ้นมาในห้องนอนกว้าง เพราะเสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงฉันเอื้อมมือไปหยิบมือถือข้างเตียงเพื่อเข้าโซเชียล ก่อนจะพบข้อความของใครบางคนที่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาสายฟ้า : ถึงบ้านแล้ว ฝันดีนะเขาไม่ใช่แฟน ไม่ใช่คนรัก แต่เราเป็นเพื่อนสนิทกัน รู้จักกันตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมปลายคน
Read more
บทที่ 2 หนีเที่ยว
สนามบินนานาชาติ หลังจากแยกย้ายกับเฮียต้าร์ที่ทำท่าทางเร่งรีบ ฉันก็ขับรถมาที่สนามบินทันทีด้วยความเร็วตามมาตรฐานบนท้องถนน เพราะถ้าขับตามกฎหมายกำหนดมีหวังโดนคันหลังด่าตายเลยการขับขี่ที่ไทยจะขับช้าได้ไงเนอะ...ฉันมองซ้ายมองขวาหาจุดผู้โดยสารขาเข้าแล้วรีบเดินไปยังโซนนั้นเพื่อรอรับเพื่อนสาวคนสนิท ทั้งที่ที่บ้านมีเครื่องบินเจ็ตแต่เมื่อเพื่อนอยากมาเซอร์ไพรส์ฉันก็ไม่ขัด แต่อยากบอกซีมากว่าไม่รู้ใครจะโดนเซอร์ไพรส์มากกว่ากัน เพราะที่บ้านไม่มีคนอยู่เลย“ซี! ทางนี้ ๆ” เพียงไม่นานร่างบางสัดส่วนสุดเย้ายวน ในชุดกางเกงสีดำรัดรูปกับเสื้อครอปสีขาวก็เดินตรงมาที่ฉัน พร้อมกางแขนออกกว้างหมับ!“คิดถึงจัง” ฉันโถมตัวกอดไซซีเต็มแรงโดยที่คนตัวบางพอกันเซเล็กน้อย“คิดถึงเหมือนกันกว่าจะขอแม่ได้” ไซซีตอบเสียงอู้อี้พลางซบหน้ากับไหล่ของฉัน แหงแหละลูกสาวที่ดูแลมาอย่างดีจะขอย้ายมาเรียนที่ต่างประเทศ ถึงจะมาอยู่บ้านตัวเองก็อดห่วงไม่ได้หรอก“อาซาร่าคงเป็นห่วงแกแหละ” ฉันผละออกจากอ้อมกอดก่อนจะช่วยถือกระเป๋าสะพายหนึ่งใบ พร้อมกับสำรวจเพื่อนไปด้วยทั่วทั้งร่างมีกระเป๋ามาแค่สองใบ“แม่ก็ห่วงเกินไง ฉันโตแล้วนะ”“ในสายตาผู้ใหญ่เร
Read more
บทที่ 3 หนุ่มฮอตอันดับสาม
Sky Pub 21.00 น.“คนเยอะมาก” ฉันกระซิบกับไซซี เราสองคนขับรถยนต์มาเอง คันนี้เป็นรถออดี้ของเฮียโซ่ เพราะฉันยังไม่มีรถส่วนตัว แต่ป๊าสัญญาแล้วว่าเข้ามหา’ลัยจะซื้อคันใหม่ให้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ารุ่นไหนเหมือนกัน ฉันเป็นคนไม่เรื่องมาก อะไรก็ได้“เยอะดิ นี่มาเที่ยวผับนะ”“เอ้า จะรู้ไหมไม่เคยมา ทำอย่างกับตัวเองเคยไป” ฉันค่อนขอด“ไม่เคยอะ ฮ่า ๆ” “เออ แล้วเจ๊แมนแกบอกให้เดินไปหาการ์ดที่ใส่กำไลข้อมือสีแดงแล้วยัดทิปให้” ฉันหันไปบอกไซซีก่อนจะควักเงินใบเทาออกมาจากกระเป๋าแบรนด์หรูของตัวเอง“แล้วใครจะยัด”“ฉันเอง...ไปกันเถอะ” มือบางคว้าแขนเพื่อนสาวเข้าไปกอด ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังหน้าสถานบันเทิงที่เต็มไปด้วยผู้คน และเป้าหมายของเธอก็คือการ์ดที่มีกำไลข้อมือตามที่เจ้าของร้านทำผมบอก“ขอบัตรด้วยครับ” “นี่ค่ะ...” ซินเซียยัดบัตรประชาชนของตัวเองและไซซีให้กับการ์ดพร้อมทิปที่พับเรียบร้อย ยัดเข้าด้านล่างบัตรไปอีกทีโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เธอฉีกยิ้มสดใสให้กับการ์ดที่เหลือบตามามอง เมื่อสัมผัสถึงอะไรบางอย่างในอุ้งมือ ก่อนจะยื่นบัตรคืนให้สองสาวและพยักหน้าให้กับเพื่อนทั้งคู่เดินเข้ามาในผับด้วยท่าทีสบายใจ เพียงก
Read more
บทที่ 4 อกหักมันเป็นแบบนี้
(ต่อ)“อ่า...มันจะถอยรถใหม่เหรอ แล้วทำไมต้องไปกันสามคนพร้อมกันเลย” แม้แต่ไฟยังสงสัย เพราะวันนี้มีนัดกันทั้งกลุ่ม แต่พวกมันสามพี่น้องดันหายหัว ที่ต้องเรียกสามพี่น้องเพราะทั้งโซ่ ต้าร์ และนักรบเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน“กูไม่รู้ ค่อยถามพวกมัน” ไนต์เองก็ไม่รู้ว่าทำไม ปกติถ้าอยากได้รถใหม่ก็แค่สั่งจองไม่เคยเห็นพวกมันบินไปดูเองเลย“เสียเที่ยวเลยวันนี้ แทนที่กูจะได้ไปเดตกับน้องมินการบิน” เพทายบ่นอุบอิบเพราะอยากเจอเพื่อนเลยเทนัดสาว“มึงก็แค่เรียกเด็กมาข้างบน” ไฟเสนอทางออกให้คนเร้าหรืออยากไปกับสาว“มาผับขนาดนี้หาสาว ๆ สวย ๆ คนใหม่ดีกว่า กูจะเรียกเด็กเก่า ๆ มาทำไม”“งั้นก็อย่าบ่น!” เสือปรายตามองเพทายที่เอาแต่งอแงและบ่นสามพี่น้องที่ผิดนัด ไม่มีใครชอบแต่พวกมันก็ทักมาขอโทษแล้ว แม้จะยกเลิกนัดไม่ทันก็ตามนัยน์ตาคมดุยกแก้วขึ้นจิบด้วยท่าทีเรียบเฉย สายตามองเมินสาวสวยโต๊ะข้างเคียงไปจนเธอหน้าชา เพราะเพื่อนในกลุ่มอยากให้เธอลองจีบเขาดู ผู้ชายที่ดูดุร้ายแต่เร่าร้อน ทว่าเมินขนาดนี้เธอก็ไม่กล้าไปต่อแล้วกึก!เสือกระแทกแก้วลงกับโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยืนมองบรรยากาศคึกคักตรงระเบียงชั้นสอง สายตาราวเสือกำลังจ้องตะครุบ
Read more
บทที่ 4 อกหักมันเป็นแบบนี้ (จบ)
แกร๊ก!หลังจากเวิ่นเว้ออยู่นานฉันก็เปิดประตูออกมา เจอผู้หญิงคนหนึ่งจิกตามองแรงใส่ก่อนจะเบียดตัวเพื่อเข้าห้องน้ำ ถ้าเป็นเวลาปกติก็คงมีน้ำลายแล้ว แต่รู้ตัวดีว่าตัวเองผิดส่วนหนึ่งที่ไม่เร่งรีบในที่สาธารณะ“โอ๊ะ ขอโทษค่ะ”เดินพ้นห้องน้ำไม่ทันไรก็ชนเข้ากับใครบางคนแล้ว เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบกับแผงอกแข็งแกร่ง แม้มีเสื้อยืดสีดำกั้นกลางแต่ฉันก็สัมผัสได้ว่ามันคงจะแข็งและแน่นมากทีเดียวคิดอะไรลามกอีกแล้ว!“หึ ทีหลังก็มองทางบ้าง”“ค่ะ”เสียงหึในลำคอทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองคนตรงหน้า แต่ไม่คาดว่าเขาก็กำลังก้มมองฉันอยู่ทำให้เราสบตากันโดยบังเอิญ คนที่ภูมิต้านทานเสน่ห์และหน้าตาของผู้ชายต่ำอย่างฉันอดกลืนน้ำลายไม่ได้ใบหน้าได้รูปคิ้วเข้มทรงกระบี่ นัยน์ตาสีดำคมดุรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางสีนู้ด สันกรามคมชัดเห็นแล้วอยากลองลูบ ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก เขาหล่อเกินไปดูมีออร่าของความหล่อ ถ้าให้พูดแบบภาษาตัวแม่คือเขาโพผัวมาก“มองแบบนี้ระวังน้ำลายหก”“ฮ้า...”ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่มุมปากยกยิ้มอย่างถือดี ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อเดินไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งฉันที่ทำสีหน้าช็อกกับความมั่นหน้าของเขาคนอะไรมั่นขนาดนี
Read more
บทที่ 5 กลับด้วยกันไหม
“เอาเหล้าอะไรดี” “อะไรก็ได้ที่แรง ๆ”ร่างบางเอ่ยถามร่างสูงเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงบาร์ ทำให้ไซซีที่นั่งข้างซินเซียชะโงกหน้ามาดูว่าใครที่เพื่อนพามาด้วย ก่อนนัยน์ตาคู่สวยของสาวฮอตจะเบิกกว้าง ยกมือขึ้นมาปิดปากและหันไปกระซิบกับเพื่อนเบา ๆ“หล่อมาก เอาเลย!” ซินเซียกลอกตามองบนทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ไซซีพูด“ชอบก็เอาเองสิ”“ไม่ใช่สเป็ก อีกอย่าง...เขาดูชอบแก”“รู้ได้ไง...”“จะกระซิบกันอีกนานไหม” เสือปรายตามองสองสาวที่เอาแต่คุยกันไม่สนใจเขา อีกคนเขาไม่สนหรอกแต่คนที่เขาเล็งไม่ควรเมินเขาขนาดนี้“ขอโทษทีค่ะ...พอดีไม่ถนัดคุยกับคนแปลกหน้า” ซินเซียฉีกยิ้มก่อนจะหยิบแก้วเหล้าที่บาร์เทนเดอร์ชงมาวางตรงหน้าเขา“ไม่ดื่ม?” ร่างสูงถามย้อนเมื่อเห็นเธอเอาแต่กอดอกทำหน้ามุ่ย“ดื่มค่ะดื่ม” เธอเลยจำต้องยกโดยที่ไม่รู้ว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มันแรงขนาดไหน ผ่านไปไม่นานสมองก็เริ่มมึนเบลอและนิสัยบางส่วนเริ่มเปิดเผยออกมาไซซีแม้จะจิบไวน์เธอก็เมาเหมือนกัน ใบหน้าสวยแดงก่ำแต่ก็พยายามมองเพื่อนบ้าง มองบรรยากาศบ้าง จนมาสะดุดกับใครคนหนึ่งที่ยืนกอดอกตรงต้นเสาหมับ!“จะไปไหน...” ซินเซียคว้าหมับเข้าที่แขนเพื่อนเมื่อเห็นไซซีกำลังจะเดิน
Read more
บทที่ 6 คืนของเรา (ต้น) NC
ร่างสูงบดเบียดแนบชิดจนทุกส่วนของร่างกายสัมผัสกัน ริมฝีปากร้อนกวาดต้อนความหวานจากโพรงปากเล็ก ส่วนมือทั้งสองข้างก็เลื่อนไปลูบไล้ตามเรือนร่างเนียนละเอียด ก่อนจะวกขึ้นมาที่ความอวบอิ่มพอดีมือเขาบดกระแทกริมฝีปากอิ่มอีกครั้งก่อนจะตัดใจถอนจูบออกมา ใบหน้าสวยหวานและริมฝีปากอิ่มมีแผลตรงมุมปาก ชวนให้คนอยากรังแก“อ๊ะ...เจ็บจัง” ร่างบางพึมพำเมื่อร่างสูงตวัดปลายลิ้นเลียตรงมุมปากจนเธอรู้สึกเจ็บ“เดี๋ยวก็หาย”“แล้วถ้าไม่หาย” ร่างบางเลิกคิ้วหยั่งเชิง“เดี๋ยวรับผิดชอบ!”เขายกยิ้มก่อนจะกดจูบลงบนซอกคอขาว ไล้ลงมาที่ไหปลาร้าก่อนจะอ้าปากเลียผิวเนียนละเอียดบริเวณเนินอกอวบ ทำให้ร่างบางเกร็งตัวขึ้นมา“เธอน่ากินไปทั้งตัว...” เขาไม่ได้พูดเล่นและไม่เคยพูดเอาใจใคร แต่เขาอยากกินเธอจริง ๆ“พี่ก็...น่ากิน” เสือชะงัก ยืดตัวขึ้นไปสบตาร่างบางที่ยกยิ้มอย่างทะเล้นมาให้“งั้นกินเลยไหม...กินให้หมดทั้งตัว” ไม่ว่าเปล่ามือหนาเลื่อนไปจัดการเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แต่นัยน์ตาคมดุยังสบตาเธอไม่ละไปไหนร่างบางยกยิ้มสบตาเขาแน่วแน่ สมองเริ่มพร่าเบลอแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรับรู้ดี คือร่างกายของเธอมันต้องการเขาในคืนนี้“หนูมีสิ่งที่อยากไ
Read more
บทที่ 6 คืนของเรา (ปลาย)
10.00 น.เปลือกตาบางขยับสักพักก่อนจะเบิกตาขึ้นมองบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย เพียงขยับตัวและร่าง อาการเจ็บร้าวระบมพลันจู่โจมขึ้นมา รวมถึงอาการปวดหัวด้วย“อ่า ปวดหัวจัง” มือบางยกขึ้นมากุมขมับก่อนจะพยายามนึกย้อนไปถึงเรื่องราวคืนนี้ เธอมีเรื่องกับผู้หญิงของสายฟ้าและเมามากเพราะโมโห ประกาศกร้าวกับไซซีว่าจะตัดใจแล้วตอนนี้เธอมาอยู่ที่ไหนกัน!ยิ่งพยายามนึกย้อนกลับไป ทุกอย่างในหัวตัดสลับกันไปมา มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาช่วยเธอ และหลังจากนั้นเราก็กลับมาด้วยกัน และฉันพึ่งมีอะไรกับคนแปลกหน้า“อยากจะบ้าตาย!” ร่างบางรีบลงจากเตียง โชคดีที่ทั่วทั้งร่างมีเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่สวมให้อยู่ เธอเดินไปหยิบเสื้อผ้าตามพื้นก่อนจะพบกระเป๋าใบหรู เมื่อหยิบขึ้นมาได้ก็รีบเอามือถือออกมากดเปิดข้อความทันที แต่แทนที่เพื่อนจะนึกห่วงกัน ไซซีดันส่งข้อความมาตอนเช้าว่าไซซี : ฟินไหม? แหมไม่ค่อยจะสนับสนุนกันเลยนะ เธอคิดอย่างค่อนขอดในใจ และพิมพ์ตอบกลับข้อความหาเพื่อน ไม่นานไซซีก็กดอ่านซินเซีย : ให้คนมารับหน่อย...ว่าแต่พวกเฮียกลับมายังไซซี : ยังไม่เห็นใครแต่รีบกลับมาก็ดีซินเซีย : โอเคเดี๋ยวส่งโลเคชันไปฉันเก็บเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน
Read more
บทที่ 7 เปิดเทอม (ต้น)
ผ่านไปหลายวันพวกเฮียก็ยังไม่กลับบ้าน ส่วนฉันก็เอาแต่นอนขลุกอยู่บนเตียงกว้าง ร้องไห้แล้วร้องไห้อีกเหมือนอกหักทั้งที่ยังไม่เริ่ม แต่เมื่อนึกถึงไซซีที่วอแวจะไปเดินห้างมาหลายวัน เลยต้องลุกมาอาบน้ำแต่งตัวพาเพื่อนไปเดินเล่น“ออกมาได้สักที” ไซซียืนเท้าเอวอยู่หน้าห้อง“ขอโทษ...ก็คนมันอกหัก”“อกหักไม่ตายไม่เคยได้ยินเหรอ”“ไม่ตายแต่ปางตายไง” “เดี๋ยวพาไปเปิดหูเปิดตา”“อือ” เราทั้งสองคนมาเดินห้างหรูใกล้กับที่บ้าน ขับรถไม่นานก็ถึง วันนี้เป็นวันปกติคนไม่เยอะเท่าวันหยุด เราเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ เวลาเศร้าแล้วมีเงินมันก็ดีตรงนี้แหละ เมื่อคืนป๊ากับแม่ก็โทรมา ฉันต้องพยายามปรับโทนเสียงไม่ให้พวกท่านสงสัยบางทีก็งงนะ รักแรกมันตัดยากขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมฉันถึงเอาแต่หมกมุ่นกับมันได้มากขนาดนี้“ไปโซนหนังสือนะ ไปด้วยไหม” ฉันลืมเลยว่าจะซื้อหนังสือนิยายกลับไปด้วย เดินผ่านร้านมาเลยจะกลับไปซื้อ“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม?”“แกไปลองชุดรอก็ได้นะ เดี๋ยวซื้อเสร็จฉันจะตามไป”“โอเคเดี๋ยวไปรอ” ฉันเดินเข้าไปเลือกซื้อหนังสือนิยายที่ร้าน จริง ๆ จะเอามาเก็บเพราะจิ้มอีบุ๊กไปแล้วแหละ แต่อยากเก็บเล่มนี้ นักเขียนคนโปรดด้วย พรีออร
Read more
บทที่ 8 เขาในคืนนั้น (ต้น)
ฉันกอดอกกลอกตามองบนเพราะคำว่าหมวยน้อยพวกเฮียชอบเรียก และฉันไม่ชอบเอามาก ๆ มันดูเหมือนเด็ก“เอาน่าแกทั้งสวยทั้งน่ารัก ใครเห็นก็ต้องรักต้องหลง ขนาดฉันยังชอบเลย” ไซซีหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์ของซินเซียเราทั้งคู่เลยเล่นกันแล้วพากันเดินขึ้นห้องเรียนที่อยู่ชั้นสาม เป็นห้องขนาดใหญ่และมีป้ายแปะไว้ เมื่อเปิดเข้าไปก็เจอนักศึกษาชั้นปีเดียวกันนั่งอยู่ ทุกคนต่างส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร แต่ไม่วายเจอคนจิกตามองแรงใส่ เป็นแก๊งผู้หญิงสามสี่คนอยู่ตรงนั้น“มาวันแรกแต่งตัวโคตรแรง” “เออ...มาอ่อยผู้ชายแน่ ๆ” “ดูสีผมดิ...แรดมาก” ก้นยังไม่ทันได้แตะเก้าอี้ เสียงนกเสียงกาก็เริ่มแล้ว ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็โดนคนหมั่นไส้ นี่แหละฉันเลยไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิง พออยู่กันเป็นฝูงก็จิกกัดคนอื่น“รำคาญเสียงสัมภเวสีจริง ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปทำบุญกันไหม”ไซซีนั่งลงพาดขาไขว่ห้าง กระแทกกระเป๋ากับโต๊ะและหันมาพูดกับฉันยิ้ม ๆ“ดีเหมือนกัน แต่ผีพวกนี้เป็นผีขี้อิจฉาคงจะไม่รับบุญแน่ ๆ” ฉันตอบพร้อมกับยกมือป้องปากทำหน้าตาซื่อ ๆ“นั่นสิ ทำไปก็เสียของ เอาเงินไปซื้ออาหารให้หมาแมวจรจัดยังจะดีกว่า”“ถูก” พอเราพูดจบเสียงกระแนะก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status