บทที่78

ภีมคิดอะไรขึ้นมาได้รีบหยิบโทรศัพท์กดโทรหามาโก้ทันที

ครืดดด ครืดดดด

“ฮัลโหลครับ เฮียภีม”

“มาโก้นายว่างอยู่ไหม”

“เฮียมีอะไร วันนี้มาลินพามินนี่ไปลองรถกับเฮียแล้วใช่ไหม”

“ใช่เพิ่งแยกกัน”

“แล้วเฮียได้คุยกับมินนี่บ้างไหมครับ”

“เฮียก็พยายามคุยแล้วมาโก้ มินนี่ไม่ฟังเฮียเลย แล้ววันนี้น้องจะไปกินข้าวกับไอ้เวรเซกิอีก น่าโมโหชะมัด” ภีมได้แต่ระบายกับมาโก้

“ทำไมถึงจะดื้อไปกับไอ้เวรนั่นกันนะ” มาโก้พึมพำกับตัวเอง

“เฮียทำอะไรมากไม่ได้มาโก้ ห้ามก็ไม่ฟัง มาโก้ช่วยเฮียหน่อยได้ไหม ทำยังไงก็ได้ ที่จะไม่ให้มินนี่ไปกับมัน”

“ได้ครับเฮีย ผมก็ไม่ชอบไอ้เวรเซกิ เหม็นขี้หน้าฉิบหายเลย”

“โอเค นายจัดการยังไงบอกเฮียด้วย”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมให้พี่สายฟ้าโทรตามมินนี่กลับบ้าน ตอนนี้เลย ถ้าพี่สายฟ้าพูดยังไงมินนี่ก็ต้องฟัง”

“โอเคขอบใจมากมาโก้”

“ครับเฮีย”

ภีมวางสายจากมาโก้ เขาเอาแต่คิดถึงมินนี่อยู่ตลอด ไม่รู้จะทำยังไงกับคนตัวเล็กที่ดื้อมาก พอไม่เอาขึ้นมาเธอเหมือนจะตัดเขาได้ทันที เขากลัวว่าจะมีใครมาแทนที่เขา เมื่อก่อนมินนี่ไม่เคยเปิดใจให้ใคร เพราะใจเธอมีแค่เขา

เฮียโง่เองมินนี่ ที่รู้สึกตัวช้าไป เฮียผิดเองที่เอาแต่ปฏิเสธแล้ว