Taraf Tutan Bencil Romanlar Hikayeler Novels & Stories

Anne çalışanlar tarafından internette ifşa edildim. Çocuklarına sağladığım ücretsiz kreşin bir "hapishane" olduğunu, fazla mesaiyi teşvik ettiğini söylediler. Ama bilmiyorlardı, kreşi yurt dışından donanım ve uzman getirerek kurmuştum, kişi başı standart aylık maliyeti 8000 liraydı. Bütün internet beni gösteriş yapan, iğrenç bir kapitalist olarak suçlarken, kararımı verdim ve doğrudan tüm çalışanlara bir bildirim gönderdim: "Herkesin bağımsız çocuk bakımı isteğine karşılık vermek için, şirket ücretsiz kreşi kaldırma kararı almıştır." "Bugünden itibaren, bunun yerine çocuk bakım ödeneği verilecek, şartları uygun anne çalışanlara ayda 200 lira." Bildirim yayınlanınca, anne çalışanlar çığırında

Yeniden doğduğumda, Prens Mortlock Versta'yla yapacağımız kan ahdinin belgesindeki adımı kendim değiştirdim. Oraya onun hep el üstünde tuttuğu, her şeyden koruduğu vampirin adını yazdım: Isabella. Prensin eşini simgeleyen yakut kolyeyi Isabella isteyince ona bıraktım. Mortlock'un benim için hazırlattığı gelinliği de ona verdim. Bunları yapmamın bir nedeni vardı. Önceki hayatımda istediğimi elde etmiş, Mortlock'un eşi olmuştum. Ama bütün ömrüm Isabella'nın gölgesinde geçmişti. Sonunda vampir avcılarıyla çarpışırken Mortlock önce yaralanan Isabella'ya koşmuş, benim kalbimeyse gümüş bir kazık saplanmıştı. Bu kez ikisini baş başa bırakmaya karar verdim. Mortlock'tan ne kadar uzak durabilirse

Babam ve ağabeyim, çocukluğumuzdan beri ablamı bana tercih ediyordu. Hatta benden nefret ediyorlardı. Bir partide zorbalığa uğradığımda, araya giren kişi mafya Patronu Edwin Carlson olmuştu. Beni kurtardı ve herkesin önünde sevdiği kadının ben olduğumu ilan etti. Bana yeniden zarar vermeye cesaret eden herkesin karşısında onu bulacağını söyledi. Edwin, yalnızca benim için ormanın derinliklerinde bir şato satın aldı. Bahçeyi en sevdiğim lalelerle doldurdu ve tüm ülkede manşetlere çıkan görkemli bir düğünü orada düzenledi. Bir süreliğine, herkesin imrendiği kadın oldum. Hamileliğimin yedinci ayında babamın doğum günü partisine katıldım. Ama o gece aniden bir yangın çıktı. Beni kayırmayan babam

Sabah, sosyetenin en köklü ailesinin varisi Sophie Walker'le resmî nikâhımız kıyıldı. Öğleden sonra ise beni adliyeye götürdü; boşanma başvurusunda bulunduk. Sophie'nin arkadaşlarının benimle alay ederek güldüğünü duydum. "Vay canına! William bir şey söyledi diye Adrian Parker'le aynı gün hem evlenip hem boşandın mı gerçekten?" "Adrian'ın yüzüne bakın, bembeyaz olmuş! Yoksa ağlayacak mı?" Tam o sırada Sophie, ailemizin evlat edindiği kardeşim William Reed'in kollarına atıldı. Cilveli bir sesle, "İstediğini yaptım işte. Artık bana gülümseyeceksin, değil mi?" diye sordu. William'ın soğuk yüzünde çok geçmeden bir gülümseme belirdi. Sophie'den hesap sormak istedim ama ablalarım beni olduğu

Sürünün Üstün Hizmet Ödülü'nü alacağım gün öldüm. Ölümümden üç saat sonra annemle babam, Conner ve ruh eşim Ryan, kız kardeşim Ella için düzenledikleri mezuniyet partisinin son hazırlıklarıyla meşguldü. Ella, Instagram'da sıcacık bir aile fotoğrafı paylaşırken ben evimizin bodrumuna hapsolmuş, telefonumun ekranında dilimle kaydırma yaparak yardım çağırmaya çalışıyordum. Aramama cevap veren tek kişi ruh eşim Ryan'dı. Ama bana yalnızca şunları söyledi: "Sophie, şu dramayı bırak. Ella'nın mezuniyet partisi önemli. Yeter artık şu kaprislerinden!" Bu, beni yüzüstü bıraktıkları doksan dokuzuncu seferdi. Ve sonuncusu. Kendi kanımdan oluşan bir kan gölünün içinde yatıyordum. Ciğerlerim çoktan durmuş

Kocam, milyonlar değerindeki projeyi kendi gözdesi olan o genç asistana devrettiğimi öğrendiğinde, bana uyguladığı üç aylık soğuk savaşın nihayet işe yaradığını sandı. Hatta bir anda benimle İzlanda’ya romantik bir balayına gitmeye karar verdi. Ancak genç asistan bunu öğrenince kıskançlıktan deliye döndü ve şirketten istifa etmekle tehdit etti. Onu şımartmaya alışkın olan kocam paniğe kapıldı. Onu yatıştırmak için üç gün üç gece uğraştıktan sonra, iş seyahatini bahane ederek balayımızı bir kez daha erteledi. Üstelik benim balayı biletimi de ona verdi. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi karşıma geçip umursamazca şöyle dedi: "Duygusal meseleler önemsiz; iş her şeyden önce gelir. Ben bu şirketin

Gümüşdikenli Kurtboğanı yüzünden günden güne eriyip gidiyordum. Tek çaresi Mucize İksir'di. Ama eşim Leo Ashford iksiri satın aldı ve üvey ablam Jane Smith'e verdi. Ona göre hasta numarası yapıyordum. Tedaviden tamamen vazgeçtim. Onun yerine güçlü bir ağrı kesici yuttum. O hap üç gün içinde bütün organlarımı susturacak ve beni öldürecekti. O üç gün boyunca sahip olduğum ne varsa arkamda bıraktım. Sıfırdan kurup büyüttüğüm kürk imalathanesini Jane'e devrettim. Annemle babam da kardeşime sahip çıktığım için beni övdü. Leo'ya eş bağımızı koparmayı teklif ettim. O da sonunda aklımı başıma topladığımı söyleyerek beni övdü. Oğluma Jane'e "anne" diyebileceğini söyledim. Yeni annesinin dünyanın en

Zorbalığa uğradığını sandığım çocukluk arkadaşım Mert'le birlikte başka bir okula geçmeye söz vermiştim. Ne var ki, nakil evraklarının onaylanmasına yalnızca bir gün kala fikrini değiştirdi. Arkadaşlarından biri kahkahalarla sordu: "Vallahi helal olsun Mert. Haftalardır zorbalığa uğruyormuş gibi davrandın, sırf Hazal'ı başından savmak içinmiş demek!" "Kız çocukluğundan beri seninle. Onu tek başına hiç bilmediği bir okula göndermeye gerçekten nasıl kıyıyorsun?" Mert'in sesi son derece kayıtsızdı: "Altı üstü aynı şehirdeki başka bir okul, ne kadar uzak olabilir ki?" "Zaten her gün peşimde dolanmasından bıkmıştım, böylesi tam oldu." Kapının dışında uzun süre kıpırdamadan durdum. Sonra sessizce

Tam ehliyetime kavuştuğum gün, doğrudan hastaneye gidip kornealarımı aldırdım. Önceki hayatımda, okulun ilk günü, erkek arkadaşımın çocukluk arkadaşı Ece, arabamı izinsiz alıp üç sınıf arkadaşıyla birlikte okulun yakınındaki alışveriş merkezine gitmişti. Ece yolda kırmızı ışıkları hiçe sayıp hız yapmış, hamile bir kadına ve yaşlı birine çarpıp öldürmüştü. Üç sınıf arkadaşıysa, kazayı yapıp kaçanın ben olduğumu söyleyerek ifade vermişti. Polis beni tutukladığında, arabanın başında Ece'nin olduğunu var gücümle anlatmaya çalışmıştım. O ise Can'ın kollarına atılıp mağdur edasıyla konuşmuştu: "Derya, benden hoşlanmadığını biliyorum, ama böyle suç atamazsın ki." Sonra Can, arabamın kamera kaydını

Kendimi bilbileli, annemin benden nefret ettiğini biliyordum. Üç yaşımdayken bana uyku hapı yutturdu, beş yaşımdayken böcek ilacı içirdi. Ama beni öldürmek o kadar kolay değildi; yedi yaşıma geldiğimde ona karşı koymayı kendi kendime öğrenmiştim bile. Yemek vermediğinde sofrayı devirdim, kimse yiyemesin diye. Sopayla döve döve yerlerde süründürdüğünde, ben de onun gözbebeği küçük oğlunu suratı gözü mosmor olana kadar pataklardım. İşte böyle, dişimi sıkıp on iki yaşıma kadar onunla didiştim durdum. Ta ki en küçük kız kardeşim doğana kadar. O minik pembe topağın ıslanmış bezini beceriksiz ellerimle değiştirmeye çalışıyordum. Annem beni var gücüyle duvara savurdu; bakışları tiksinti ve dehşet d