บททั้งหมดของ İlk Göz Ağrını Seç, Ben Üvey Anne Olmuyorum.: บทที่ 1 - บทที่ 10

Emir, çocukların Tülin'i bu kadar reddedeceğini hiç beklememişti.Tülin gözyaşlarına boğuldu, neredeyse yere yığılacaktı. "Hepsi benim suçum... Benim yüzümden... Küçüklüklerinden beri beni tanımıyorlar ki..."Emir, Selin'in oradaki varlığına aldırış bile etmeden Tülin'in omuzlarından tutup teselli etti. "Senin ne suçun var ki? Sen de mecbur kaldın.""Üzülme artık. Önce yukarı çık, duşunu alıp biraz kendine gel."Üzerindeki eski kıyafetler ve bitkin hâli onu son derece zavallı gösteriyordu.Belli ki Tülin son derece güçsüzdü. Onu o hâlde gören Emir, mecburen bizzat koluna girip misafir odasına kadar götürdü.İkisi, sanki etrafta kimse yokmuş gibi Selin'in yanından geçip gitti; onun duygularını zerre kadar umursamadılar.Yine de Selin, içini kemiren rahatsızlığı bastırmaya çalıştı. Tülin'in sadece çocukları özlediğini, onları görmek istediğini, Emir'in de sırf bir baba olarak görevini yapıp durumu idare ettiğini söyleyerek kendini teselli etti.Zoraki bir tebessümle, "Yavrularım, hadi ba

Çocuk Hastanesi Acil Servisi."Ne oldu?!" Selin soluk soluğa koşarak geldi."Mert yanlış bir şey yiyip alerji olmuş." Emir'in sesi endişeyle titriyordu.Selin'in yüreği ağzına geldi. "Alerji mi? Alerjisi olduğu gıdaların hepsini yazmamış mıydım? Hiç dikkat etmediniz mi?"Tülin hemen özür diledi. "Benim suçum. Mert'in biraz mango yemesine bile alerji göstereceğini tahmin edemedim. Özür dilerim, gerçekten özür dilerim...""Tülin'in niyeti kötü değildi," dedi Emir. "Hem yazdığın kâğıt da yanlışlıkla kaybolmuş. Belki sen de açık yazmamışsındır.""Ben mi açık yazmamışım?" Selin'in tepesi attı.Çocukların yiyemeyeceği şeyleri ezbere biliyordu!Dikkat edilmesi gerekenleri onlara vermeden önce bir şey gözden kaçmasın diye özellikle kontrol etmişti. Nasıl olur da açık yazmamış olabilirdi?Üstelik kâğıt bir de kaybolmuştu!Emir aniden Selin'den gelen hafif alkol kokusunu fark etti. "Sen içtin mi? Çocuk bu haldeyken bir de nasıl içki içebiliyorsun?"Selin'in içinde biriken öfke patladı. "Çocuğu g

"Ne?" Emir yanlış duyduğunu sandı.Son iki gündür Selin'e karşı bazı konularda gerçekten haksız davrandığının farkındaydı.Ama o nasıl olur da en ufak bir şeyde hemen boşanmaktan söz edebilirdi?Açıklama yaptı: "Tülin'in artık ne ailesi var ne de başka bir yakını. Geriye sadece bu iki çocuk kaldı. Şimdi başı dertteyken hiçbir şey yapmadan duramam."Selin alayla gülümsedi. "Yani bizzat sen mi yardım etmek zorundasın? Evde bir sürü hizmetçi, dışarıda bir sürü koruma var. O ağladığında hemen onu kucağına alıyorsun. Ama asıl mesele sensin. Senin kalbinde hâlâ o varsa, ben neyim?"Emir arkasını döndü. "Yanlış anlıyorsun. Söyledim ya, karı koca olan biziz. Boşanma laflarını bir daha ağzına alma. Erken yat dinlen.""Yine karı koca...""Demek karı koca olmak, eşini görmezden gelmek için yeterli bir sebep miydi?" diye düşündü Selin.Emir bunu söyledikten sonra arkasını dönüp çıktı, Selin'e daha fazla konuşma fırsatı vermedi.***Alt katta.Kâhya Kemal, hizmetçilerle birlikte yemek odasını yeni

Bu sözler Emir'i afallattı. "Tülin, sen..."Tülin alelacele açıkladı: "Emir, yanlış anlama. Onlara, 'iyi ki Selin Pamuk Prenses'teki üvey anne gibi değil,' dedim. Çocuklarımı seven birinin daha olması beni ancak mutlu eder. Ben nasıl böyle bir şey söyleyebilirim?"Ardından iki çocuğa döndü. "Selin annenizi sevdiğinizi biliyorum ama annenize böyle iftira atamazsınız ki."Emir, çocukların yalan söylemeyeceğini ama bazen son derece ciddi bir şekilde saçma sapan şeyler anlatabileceklerini biliyordu.Bu yüzden dediklerinin tamamına inanılamazdı.Belki ortada bir yanlış anlaşılma vardı ama Rüya'nın eline makas aldığı gerçeği değişmiyordu.Tülin'in gözlerinden yaşlar süzüldü. "Bunca yıl yanlarında olmadığım için bana yakın hissetmemeleri çok normal biliyorum ama dokuz ay karnımda taşıyıp dünyaya getirdiğim çocuklarımın gözünde bu kadar başarısız olacağımı hiç düşünmemiştim..."Emir bir anda Tülin'in hamileliği sırasında ne kadar acı çektiğini hatırladı, suçluluk duygusuyla teselli etti: "Çocu

"Abin de yanımdaydı," diye yalan söyledi Volkan. "Bu yüzden sana bir şeyler getirmemi istedi."Ağabeyinin hâlâ kendisini düşündüğünü öğrenince Selin gözyaşlarını güçlükle tuttu.Volkan ona bakarken, bu kızın gerçekten çok değiştiğini düşündü.Eskiden gözlerindeki o azim ve özgüven insanın gözünü alırdı."Bir süre Beykent'te olacağım, bir şeye ihtiyacın olursa ne zaman istersen ara."Selin gözlerini yere indirdi. "Teşekkür ederim Volkan abi."Arabadan inen Selin, Volkan'la vedalaştıktan sonra eşyaları tek başına taşıyarak eve doğru yürümeye başladı.Bu kadar narin görünmesine rağmen o kadar eşyayı hiç zorlanmadan taşıması gerçekten şaşırtıcıydı.Şoför arabaya bindikten sonra hayranlıkla, "Selin Hanım gerçekten çok güçlüymüş," dedi.Oysa kimse, Selin'in altı yıl önce iki çocuğunu da kucağına alıp bugünlere nasıl geldiğini bilmiyordu.Taşıdığı şeyler taş çatlasa yirmi otuz kilo ederdi. Onun için pek de ağır sayılmazdı.Üstelik bunlar ağabeyinin gönderdiği şeylerdi. Başkasının taşımasına g