บทที่ 9 จบสัญญา

"จริง ๆ แล้ว สิ่งที่คุณพิมพ์ได้ในตอนนี้ เทียบไม่ได้เลยนะครับ ถ้าคุณพิมพ์ตั้งท้องลูกของคุณชาย" 

เป็นทนายที่ช่วยพูดแก้สถานการณ์ที่อึดอัด คนมีการศึกษาไม่สามารถพูดในสิ่งที่คิดในหัวได้ ทั้ง ๆ ที่ทนายอยากจะพูดออกไปว่า

พิมพ์ดาวได้มากกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ หลายเท่าตัว คุณท่านเอ็นดูพิมพ์ดาวมากกว่าผู้หญิงคนไหน ถ้าครอบครัวของพิมพ์ดาวน่ารักกว่านี้อีกนิด คุณท่านอาจจะเอ็นดูและให้มากกว่านี้ 

อย่างที่ทุกคนรู้ดีว่า... ยิ่งร้องขอมากเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่ได้ในสิ่งที่เรียกร้อง 

" ถ้าต้องการพื้นที่ส่วนนั้น ก็ต้องรออีกหนึ่งเดือน ถ้าหนูพิมพ์ท้องลูกของหลานชายฉัน ก็มารับที่ดินส่วนนั้นและทำข้อตกลงใหม่กันได้เลย"

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดจาไม่รักษาน้ำใจ คุณย่าก็เลือกที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมา ความเอ็นดูที่มีให้กับครอบครัวของพิมพ์ดาวเริ่มจะหมดไป

"นี่เป็นสัญญาส่วนที่ 2 หากคุณพิมพ์ดาวท้อง สามารถติดต่อเข้ามาที่ผมได้ตลอดเลยนะครับ ผมจะดำเนินการต่อให้" 

"เพื่อไม่เป็นการเสียน้ำใจ พิศิษฐ์จัดการโอนพื้นที่ว่างข้างพื้นที่ก่อสร้างใหม่ให้หนูพิมพ์ไปละกัน"  

คุณย่ากันยาตัดสินใจยกส่วนนั้นให้พิมพ์ดาว เพราะรู้ดีว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนกลับมาเพราะท้องลูกของหลานชายแน่ ๆ ผู้หญิงทุกคนได้รับการป้องกันอย่างดี ไม่มีผิดพลาดสักคน 

"ได้ครับ" ทนายทำตามคำสั่งในทันที 

"ถ้าอยากได้มากกว่านี้ก็คงต้องรอให้หนูพิมพ์ท้องก่อน ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ แล้วค่อยมาตกลงกันใหม่" 

ในเมื่อประมุขของบ้านพูดออกมาแบบนั้น จึงทำให้การเจรจาจบลงอย่างไม่ดีนัก พ่อกับแม่ของพิมพ์ดาวรู้สึกเสียหน้าและเสียเกียรติเป็นอย่างมาก  ถึงจะได้ที่ดินผืนข้าง ๆ มาครอบครอง แต่ก็ไม่เทียบเท่าที่ดินที่พวกเขาต้องการ 

"พิมพ์ต้องไปเก็บของก่อนไหมคะ?" 

พิมพ์ดาวที่เดินตามพ่อกับแม่มา ไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำตัวยังไง ควรไปเก็บข้าวของของตัวเองหรือกลับบ้านไปพร้อมพ่อแม่ในตอนนี้เลย ไม่มีใครพูดอะไรใด ๆ กับเธอ มีเพียงความเงียบและสายตาที่ดุดันตลอดเวลาจนเธอไม่กล้าสบตา 

"พิมพ์ต้องกลับไปพร้อมคุณพ่อกับคุณแม่เลยไหมคะ?" 

พิมพ์ดาวรู้สึกจุกหน่วงอยู่ในใจอยู่ไม่น้อย เธอคิดมาตลอดว่าการเสียสละร่างกายและศักดิ์ศรีในครั้งนี้ จะทำให้พ่อแม่เอ็นดูเธอเหมือนพี่น้องคนอื่น ๆ บ้าง แต่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดไว้เลย สถานการณ์ในตอนนี้อึดอัดใจยิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก แม้ว่าในมือของพวกท่านจะมีทรัพย์สินมูลค่ามากมายที่ครอบครัวของเธอเทียบไม่ได้เลย ก็ไม่ทำให้ท่านทั้งสองดีใจ เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าพ่อกับแม่คาดหวังอะไรกับเธอกันแน่

"ไม่ต้อง เดี๋ยวให้นางน้อยมาเก็บ" 

มาลินีตอบลูกสาวเสียงดุ แล้วเดินตามสามีไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ รถราคาแพงที่มีไม่กี่คันบนโลกคันนี้ก็ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงและแรงกายของพิมพ์ดาว ในวันที่เซ็นสัญญาเข้ามาเป็นผู้หญิงของไคล์ตันในวันแรก แค่เซ็นสัญญาพ่อกับแม่ก็ได้เงินก้อนโตไปถลุงกันอย่างสบายใจ ช่วยปลดหนี้ให้ครอบครัวไปได้เกือบหมด แต่นั่นก็ไม่พอสำหรับคนหัวสูงที่จัดการระบบชีวิตของตัวเองไม่เป็น  

"รีบขึ้นรถสิ จะยืนอยู่ทำไมอีก" 

มาลินีบอกลูกสาวที่แสนจะซื่อบื้อด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ลูกสาวคนนี้ไม่ได้ดั่งใจผู้เป็นแม่เลยสักอย่าง นอกจากจะไม่มีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว ยังไม่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม  ผู้ชายคนไหนอยู่ด้วยก็น่าจะอึดอัดเหมือนที่แม่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่แปลกใจเลยทำไมคุณชายรองถึงไม่เลือกพิมพ์ดาว ลูกสาวคนนี้ช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ  

สงสัยต้องจับใส่ตะกร้าล้างน้ำอย่างดี พร้อมกับฝึกการเอาอกเอาใจผู้ชายเพื่อที่จะส่งต่อให้กับเศรษฐีคนใหม่ในอนาคต ประโยชน์ของ

พิมพ์ดาวคงจะมีเพียงเท่านี้ 

# ณ ตระกูลพิพัฒน์ธนากุล 

ทันทีที่รถขับเคลื่อนมาถึงบ้าน หัวใจของพิมพ์ดาวก็พองโตขึ้นมา เธอคิดถึงบ้านเอามาก ๆ จนน้ำตาแทบไหล คิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ ที่เคยอยู่ร่วมกัน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สัมผัสบรรยากาศความอบอุ่นนั้นมาหลายปีแล้วก็ตาม  

"โฉนดที่เป็นชื่อของลูก เปลี่ยนมาเป็นชื่อของคุณพ่อน่าจะดีกว่านะ จะได้เอาไปใช้ประโยชน์"

มาลินีบอกลูกสาวทันทีที่ผู้เป็นสามีเดินขึ้นไปบนห้องทำงาน เธอเป็นฝ่ายเจรจาและจัดแจงทุกอย่างภายในบ้านแทนสามี เหมือนเป็นเลขาส่วนตัวที่รู้ใจเจ้านายเป็นที่หนึ่ง 

"ได้ค่ะคุณแม่ พื้นที่ที่อยู่หน้าโรงเรียนเอกชนพิมพ์ให้คุณแม่ค่ะ แต่พิมพ์ขอดูแลในส่วนที่เป็นของพิมพ์เองได้ไหมคะ"

 พิมพ์ดาวตอบในสิ่งที่นั่งคิดมาตลอดทาง ต้องมีเหตุผลที่คุณท่านแบ่งโฉนดที่ดินเป็นชื่อของเธอ ไม่ใช่ชื่อของพ่อและแม่อย่างที่ควรจะเป็น 

"พิมพ์ขอเก็บโฉนดที่ดินไว้นะคะ ส่วนเช็คเงินสดพิมพ์ให้คุณแม่จัดการเลยค่ะ"

มาลินีนิ่งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าลูกสาวจะกล้าต่อรองใด ๆ ได้แต่กัดฟันต่อไป ตอนนี้เธอดีใจและอยากจัดการกับที่ดินผืนใหม่มากกว่าพื้นที่เล็ก ๆ ของพิมพ์ดาว  จริง ๆ แล้วในส่วนของพิมพ์ดาวเป็นแค่ส่วนเกินที่เพิ่มเติมเข้ามา ไม่ได้มีส่วนสำคัญใด ๆ ในแผนการที่วางไว้ พื้นที่ทำเลทองที่ติดกับห้างสรรพสินค้าสร้างใหม่มากกว่า ที่เขาและสามีสนใจ 

"ได้สิ พื้นที่ส่วนนั้นเป็นของลูกอยู่แล้ว"

เป็นคำตอบที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้น แค่ให้พิมพ์ดาวนอนกอดโฉนดที่ดินไปก่อน ค่อยวางแผนจัดการที่ดินผืนนี้ทีหลัง ตอนนี้พวกเขามีทั้งเงินและโฉนดที่ดินทำเลทอง ที่สามารถเอาไปทำอะไรก็ได้  

เงินที่ได้มามากมายมหาศาล แบ่งไปใช้หนี้แค่ส่วนหนึ่ง นอกนั้นก็เป็นเงินของพวกเขาอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์  มาลินียิ้มกว้างกับจำนวนเงินมหาศาลที่อยู่ในมือ แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ที่พิมพ์ดาวไม่ได้เป็นสะใภ้

มหาเศรษฐี  

"ลูกไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่สั่งแม่บ้านให้ไปจัดเสื้อผ้าให้" 

"ค่ะคุณแม่"

พิมพ์ดาวยิ้มให้ผู้เป็นแม่ที่ไม่แม้แต่จะมองรอยยิ้มของลูกสาว ท่านเดินตรงไปยังห้องทำงานของผู้เป็นสามีพร้อมโฉนดที่ดินที่เป็นชื่อของลูกสาว 

"ขอโทษนะคะคุณแม่ พิมพ์แค่อยากจะต่อเวลาความสุขอีกสักนิด"

พิมพ์ดาวรู้ดีว่าไม่นานแม่ก็คงจะมาอ้อนขอร้องเอาที่ดินผืนนี้ไปอีก แต่เธอขอยื้อเวลาไว้ เพื่อทำตามความฝันของตัวเองเสียก่อน หากสิ่งที่เธอคิดไว้ประสบความสำเร็จคนที่จะภูมิใจในตัวเธอก็คงจะหนีไม่พ้นพ่อกับแม่ 

'รอหน่อยนะคะ พิมพ์จะพยายามทำให้ดีที่สุด'