บทที่ 10 เปลี่ยนแปลงตัวเอง

พิมพ์ดาวที่ใคร ๆ ดูถูกว่าเป็นคนไม่เอาไหน รีบขึ้นมาบนห้องเปิด

ไอแพดคู่ใจขึ้นมาและส่งข้อความหาเพื่อนสนิทในทันที  ที่เธอเลือกที่จะพิมพ์ข้อความหาแทนที่จะโทร เพราะจีน่ากำลังทำตำแหน่งเลขาของพ่อตัวเอง หลังจากที่เที่ยวเล่นถลุงเงินไปวัน ๆ จีน่าก็ถูกพ่อบังคับให้เรียนรู้งานสานต่อธุรกิจกับพ่อ งดเล่นมือถือและไม่ให้ติดต่ออะไรที่ไม่จำเป็น 

พิมพ์ดาว :  จีว่างไหม 

จี จีน่า สาวฮอตประจำกลุ่ม ความฮอตของจีน่าเป็นที่พูดถึงของหนุ่ม ๆ มาโดยตลอด จนกระทั่งตอนนี้ยังมีนักธุรกิจและผู้ชายอีกมากมายที่สนใจที่จะออกเดทกับจีน่า

ทว่าจีน่าเธอกลับเป็นสาวสวยเลือกได้ ฐานะทางบ้านก็ค่อนข้างดีจึงไม่ได้สนใจเรื่องเงินทอง และสิ่งยั่วยุที่ชายหนุ่มเอามาหลอกล่อ  เธอทำตามเสียงของหัวใจตัวเอง เคยคบกับเด็กเรียนประจำห้องที่สถานะทางบ้านแตกต่างกัน   เพราะความแตกต่างนี่แหละที่ทำให้ทั้งสองคนเลิกกันก่อนที่จะเรียนจบ  ในตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกลับขึ้นแท่นนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง ที่กอบกู้บริษัทของพ่อและนำเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ภายในหนึ่งปี 

จีน่า : ว่างๆ ว่าไง 

พิมพ์ดาว : เรียนรู้งานไปถึงไหนแล้ว 

พิมพ์ดาวอยากรู้เรื่องงานที่จีน่ากำลังศึกษาอยู่  ก่อนหน้านี้เคยคุยกันไว้ว่า ถ้าจีน่าเรียนรู้งานและเข้าใจมากขึ้น จีน่ารับปากจะมาสอน

พิมพ์ดาว เหตุผลเดียวที่พิมพ์ดาวไม่สามารถไปเรียนรู้งานจากคนอื่นได้ คือรักษาภาพลักษณ์ของพ่อแม่

จีน่า : ยาก และน่าเบื่อมาก 

พิมพ์ดาว : อดทนหน่อย 

จีน่า : อดทนมาเกือบปีแล้ว เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเบื่อมากแค่ไหน 

พิมพ์ดาว :  จีเก่งอยู่แล้ว คิดเสียว่าอดทนเพื่อพ่อแม่นะ 

จีน่า : ใครจะไปอดทนและยอมได้ทุกอย่างเพื่อพ่อแม่เหมือนเธอละ..อุ๊บ!

คนพูดก่อนคิด ปิดปากแทบไม่ทัน เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนเพิ่งขายศักดิ์ศรียอมเป็นของเล่นมาเฟียเพื่อพ่อแม่ สิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านี้อาจ

ทิ่มแทงใจของเพื่อนสนิทได้ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอเป็นคนที่คิดก่อนพูด ปากไวจนเกิดเรื่องอยู่บ่อย ๆ 

พิมพ์ดาว : ไม่เป็นไร 

พิมพ์ดาวตอบไปตามปกติ เธอรู้ดีว่าจีน่าเป็นคนยังไง ที่พูดออกมาก็คงจะไม่ได้คิด ไม่ได้หวังร้ายกับเธอ แต่เป็นนิสัยที่ชอบพูดก่อนคิดอย่างที่จีน่าบอกนั่นแหละ 

จีน่า :  ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูด แต่ปากมันไวกว่าสมองอะ   

จีน่ารู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด 

พิมพ์ดาว : จ้า รู้แล้ว ว่าไม่ได้หวังร้าย 

จีน่า : มีแต่เธอนี่แหละที่เข้าใจฉัน 

พิมพ์ดาว : ถ้าจีปรับคำพูดได้ก็ดีนะ เหมือนที่อาร์ทเคยบอกไง 

พิมพ์ดาวเตือนด้วยความหวังดี  และยังจำประโยคที่อาร์ทเคยบอกกับจีน่าก่อนเลิกกันได้ จีน่าเพียบพร้อมและดีไปทุกอย่างยกเว้นการพูดก่อนคิด การพูดตรง ๆ แล้วมาขอโทษทีหลัง ไม่ได้ใช้ได้กับทุกคน ต้องดูสถานการณ์ด้วย หากไม่สนิทกันจริง ๆ สิ่งที่จีน่าพูดจะทำให้คนอื่นเสียใจ และเป็นภัยต่อตัวจีน่าเอง 

จีน่า :   หมอนั่นก็ชอบว่าฉันตลอด ฉันไม่เคยดีในสายตาของเขาหรอก 

พิมพ์ดาว :  ไม่จริงหรอก  จีชอบคิดไปเอง  

จีน่า : เธอก็ชอบเข้าข้างหมอนั่นตลอด ฉันเป็นเพื่อนเธอนะพิมพ์ดาว 

พิมพ์ดาว : จ้า เพราะเป็นเพื่อนไงถึงเตือน พิมพ์รู้ว่าจีไม่ใช่คนใจร้าย 

จีน่า : แล้วออกมาจากบ้านเศรษฐีหรือยัง ครบสามเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ 

พิมพ์ดาว : เพิ่งถึงบ้านเลย ขอบคุณนะที่เป็นห่วง 

จีน่า : ดีเลย งั้นเจอกันหน่อยไหม  

พิมพ์ดาว : ให้จีเลิกงานก่อนค่อยเจอกันก็ได้ 

พิมพ์ดาวตั้งใจจะเจอเพื่อนสนิทอยู่แล้ว เพราะอยากเรียนรู้งานต่อจากเพื่อน ถ้าเป็นไปได้อย่างที่เคยคุยกันไว้ จีน่าบอกว่าจะติดต่ออดีตแฟนให้มาสอนงานให้ 

จีน่า : เค ๆ พ่อมาพอดี เดี๋ยวโทรหานะ 

หลังจากที่คุยกับเพื่อนสนิทเสร็จ สถานการณ์ภายในห้องก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบ พิมพ์ดาวมองไปยังนาฬิกาที่ติดอยู่ผนังห้อง เวลานี้เป็นเวลาที่เธอต้องเตรียมตัวทำมื้อเย็นให้กับไคล์ตัน  ถึงแม้ว่าเขาจะมาทานบ้าง หรือไม่มาบ้าง พิมพ์ดาวก็ดีใจทุกครั้งที่ได้ทำ แต่หลังจากวันนี้ไป คงไม่ได้ทำหน้าที่นั้นแล้ว หน้าที่ดูแลเขาก็คงจะเป็นของผู้หญิงคนต่อไป 

อึก! เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็บีบรัดแน่น เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้เอาเสียเลย เป็นความรู้สึกที่เธอคิดไปเองฝ่ายเดียว ตัวเขาเองก็คงจะเคยชินกับการจากลาและการเปลี่ยนผู้หญิงคนใหม่ไปเรื่อย ๆ คงไม่ได้ใส่ใจกับความสัมพันธ์เพียงแค่สามเดือนที่ได้อยู่ด้วยกัน 

"ขอให้คุณมีความสุขนะคะ" 

พิมพ์ดาวได้แต่บอกผ่านสายลม เพราะเขาไม่ได้อยู่ให้เธอได้บอก เป็นความสัมพันธ์ที่ว่างเปล่าราวกับความฝัน  เป็นความรู้สึกดีที่จับต้องไม่ได้ ได้แต่จดจำแต่ไม่ได้ครอบครอง 

....

....

#เวลา 20:00

หลังจากที่ตกลงนัดเวลาและสถานที่กับเพื่อนสนิทจนเสร็จสรรพ พิมพ์ดาวก็ไปขออนุญาตแม่เพื่อจะออกมาเจอเพื่อนในคืนนี้ แน่นอนว่าแม่ของเธออนุญาตโดยไม่ถามสักคำว่าเพื่อนคนนั้นคือใคร  ท่าทางของแม่ทำให้ลูกสาวอย่างพิมพ์ดาว คิดไปเองว่าเธอนั้นหมดประโยชน์เสียแล้วหลังจากที่จบสัญญา

"เป็นอะไรของแก คิดถึงคุณชายมาเฟียอยู่หรือไง"

จีน่าที่จะสังเกตอาการของเพื่อนได้ จึงเอ่ยแซวไปตามสไตล์สาวขี้เล่น แต่คนโดน

แซวกลับทำท่าทางเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึงผู้ชายคนนั้น 

"ไม่ใช่สักหน่อย ฉันไม่ได้คิดถึงคุณไคล์"

"ตอนแรกก็ไม่ได้คิดหรอก แกล้งแซวไปเล่น ๆ แต่ท่าทางแกตอนนี้ทำให้ฉันเริ่มคิดละ"

"ไม่ใช่จริง ๆ ฉันแค่คิดเรื่องที่บ้านน่ะ"

"ที่บ้านเป็นอะไรอีก พ่อกับแม่ใช้ให้ไปทำอะไรอีกล่ะ ก็หัดปฏิเสธบ้างนะ"

เป็นการเตือนด้วยความหวังดี เพราะเพื่อนรู้ดีว่าคนอย่างพิมพ์ดาวต้องใจอ่อนให้กับการอ้อนวอนของพ่อแม่อย่างแน่นอน พิมพ์ดาวไม่เคยขัดใจพ่อแม่เลยสักครั้ง ถึงแม้ว่าสิ่งที่พ่อแม่ทำจะไม่ถูกต้อง แต่พิมพ์ดาวก็ยอมอดทนและทำตามอย่างว่าง่าย ไม่เหมือนกับลูกอีกสองคนที่หัวแข็ง และให้พ่อแม่ทำตามในสิ่งที่ตัวเองชอบ  ฟังมาขนาดนี้แล้วพิมพ์ดาวน่าจะเป็นลูกรักของพ่อแม่มากกว่าลูกชัง ทำไมพิมพ์ดาวถึงตกอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดเช่นนี้ได้ ไม่มีใครเข้าใจการกระทำของพ่อแม่พิมพ์ดาวเอาเสียเลย

"ท่านไม่ได้ใช้อะไรหรอก ฉันแค่คิดว่าตัวเองไม่มีประโยชน์เลยในสายตาของพวกท่าน"

เป็นการระบายความอึดอัดภายในใจให้เพื่อนฟัง พิมพ์ดาวไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังเลยสักครั้ง ครั้งนี้คงจะอึดอัดมากจนจีน่าทำตัวไม่ถูก เธอควรจะจริงจังหรือติดเล่นเหมือนเดิม 

"ฉันก็ไม่เข้าใจความคิดของพ่อแม่แกเหมือนกัน บางทีท่านอาจจะมีลูกเยอะเกินไปหรือเปล่า จนไม่รู้ว่าจะโฟกัสกับใคร"

เป็นการให้คำปรึกษาที่ติดตลกนิดหน่อย แต่ก็ทำให้พิมพ์ดาวยิ้มได้  บางทีการคิดแบบนั้นก็ทำให้ความรู้สึกอึดอัดในใจผ่อนคลายลงไปได้บ้าง 

"จีก็คิดบวกเป็นเหมือนกันนะ"

"แน่นอน เพราะฉันทั้งสวยและเก่ง"

"จ้า เพื่อนฉันเก่งที่สุด"

สองสาวนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หาเรื่องนู้นเรื่องนี้มาเล่าบ้างตามสไตล์เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน จนกระทั่งมาอยู่ที่เรื่องของพิมพ์ดาว เรื่องที่ผู้หญิงเท่านั้นที่จะเข้าใจ 

"แกอยู่ด้วยกันกับเขาตั้งสามเดือน เขาไม่รู้สึกอะไรกับแกจริงหรอ" 

คำถามที่ทิ่มแทงใจดำของคนฟังเป็นที่สุด  สามเดือนสำหรับเธอยาวนานและมีความหมาย แต่คงไม่ใช่สำหรับเขาที่ไม่มีอะไรน่าจดจำเลย พิมพ์ดาวที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่ได้มีผลอะไรกับหัวใจของเขา จึงทำได้แค่ฝืนยิ้มและตอบไป 

"เขาไม่รู้สึกอะไรหรอก มีผู้หญิงที่พร้อมจะดูแลเขามากมาย"

พูดเองเจ็บเองเป็นแบบนี้สินะ พิมพ์ดาวกำลังรู้สึกแบบนั้น รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสอันเร่าร้อนที่เคยผ่านมาด้วยกัน แม้กระทั่งตอนนั่งทานข้าวด้วยกัน ต้องใช้ชีวิตร่วมกันในห้องนอนของเขา เธอจดจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา จดจำทุกเรื่องราวที่ผ่านมา อยากจะรู้เหลือเกินว่าเขาคิดถึงเธอ เหมือนที่เธอคิดถึงเขาบ้างไหม