บทที่ 8 ไม่ถูกเลือกอยู่ดี

#วันต่อมา 

ทว่าสิ่งที่เธอทำไปทั้งหมดในค่ำคืนนั้นกลับสูญเปล่า พิมพ์ดาวตื่นมาในช่วงสายของวันโดยไม่มีร่างกำหยำที่ควรจะนอนเคียงคู่ 

ร่างกายของพิมพ์ดาวอ่อนเพลียมากจนแทบจะก้าวเดินลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำแทบไม่ไหว เมื่อคืนคุณชายรองจัดหนักร่วมรักกับเธอยาวนานเกือบเช้า ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เธอไม่คิดว่าเขาจะรักหรือต้องการเธอหรอกนะ น่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่คุณชายดื่มเข้าไปมากมาย จึงทำให้มีอารมณ์มากกว่าทุกวัน การที่เขาออกไปโดยไม่ร่ำลา น่าจะเป็นคำตอบของวันนี้แล้ว 

"อ๊ะ!" 

เพียงแค่ขยับตัวและก้าวขาลงไปแตะที่พื้น ร่างกายของเธอก็อ่อนแรงแทบจะทรุดตัวลงไปกองที่พื้น แต่ไม่ได้เป็นความเจ็บปวดที่ฝืนใจแต่อย่างใด เธอมีความสุขตลอดทั้งคืนที่ได้อยู่กับเขา แม้จะตื่นมาในตอนเช้าไม่เจอแม้แต่เงาของเขาก็ตาม  

ใช้เวลาไม่นานพิมพ์ดาวก็จัดการแต่งตัวและลงมาที่ห้องรับแขกตามคำสั่งของแม่บ้านที่เดินเข้ามาบอกก่อนหน้านี้ ร่างบางที่เตรียมตัวเตรียมใจมาเป็นอย่างดีกลับรู้สึกประหม่าเมื่อต้องเดินลงมาพบกับครอบครัวของตนเอง  

"สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะคุณแม่"  

พิมพ์ดาวยกมือไหว้ผู้ให้กำเนิดด้วยท่าทางอ่อนน้อม ไม่ลืมที่จะไหว้ผู้ใหญ่อีกหลายท่านที่อยู่ในห้อง รวมถึงทนายอาวุโสที่เข้ามาช่วยจัดการทุกอย่างในวันนี้ ทุกสายตาล้วนแต่จ้องมองมายังพิมพ์ดาว 

ตึกตัก ๆ 

หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรงแทบจะหลุดออกมานอกอก ความอึดอัดกัดกินหัวใจในขณะที่เธอเดินไปนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ที่เอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา ส่วนผู้เป็นพ่อนั้นเงียบขรึมเป็นปกติอยู่แล้ว  

พิมพ์ดาวกัดฟันทนนั่งลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ไม่แสดงท่าทางอ่อนแอออกไปให้ใครเห็น โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ที่ไม่ได้แสดงท่าทางเป็นห่วงหรือดีใจที่เจอลูกสาวในวันนี้เลย 

 ทุกคนในห้องประชุมใหญ่ต่างก็สงสัยในการกระทำแต่ท่าทางของพ่อแม่พิมพ์ดาว หากเป็นพ่อแม่ปกติที่เห็นท่าทางและร่องรอยบอบช้ำบนร่างกายของลูก ก็คงจะเป็นห่วงและแสดงความห่วงใยออกมา ครอบครัวนี้เลี้ยงลูกสาวยังไงกันแน่นะ 

"เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ" 

พิศิษฐ์ ทนายเก่าแก่ของตระกูลเริ่มการเจรจา ก่อนที่จะยื่นเช็คจำนวนเงินมหาศาลเกินกว่าที่ตกลงกันไว้มาตรงหน้าผู้เป็นพ่อ แต่พ่อและแม่ของพิมดาวก็ยังเก็บอาการดีใจเอาไว้ วางท่าทะนงตัวในศักดิ์ศรี ทั้ง ๆ ที่สิ่งที่ทำอยู่ไม่ต่างจากขายลูกสาวกิน

"ส่วนนี่คือของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คุณท่านตั้งใจมอบให้ครับ" 

โฉนดที่ดินทำเลทอง ทำเอาทั้งพ่อและแม่ของพิมพ์ดาวตาโต แทบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่ไหว    

ส่วนพิมพ์ดาวที่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองไม่ได้ไปต่อก็รู้สึกเจ็บปวดและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สิ่งที่กระทำไปทั้งหมดเมื่อคืนนี้ไม่ได้มีผลกับเขาเลยเหรอ เขาเองก็ทำเหมือนพอใจที่ได้อยู่กับเธอ แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ 

"ส่วนนี่ คือของคุณพิมพ์ดาว" 

โฉนดที่ดินทำเลทองอีกแห่งรวมถึงเช็คเงินสดที่เกือบจะเท่ากันกับก้อนแรกที่ให้กับพ่อแม่ถูกยื่นมาตรงหน้าของพิมพ์ดาว

ทว่าเงินจำนวนมหาศาลไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของพิมพ์ดาวดีขึ้นเลย เพราะทั้งหมดนี้ตอกย้ำว่าเธอไม่ได้ไปต่อในฐานะภรรยาของคุณชายรอง ของที่ได้มาคือรางวัลปลอบใจ 

"ขอบพระคุณคุณท่านมากนะคะ"

ในขณะที่หัวใจกำลังสับสน พิมพ์ดาวก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้คุณย่าประมุขของบ้านในตอนนี้ และไม่ลืมที่จะไหว้ทนายก่อนที่จะรับเช็คมา  เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะในตอนที่ต้องเซ็นลายมือลงไปในเอกสาร เธอควรจะเซ็นเลยหรือถามอะไรก่อนไหม เธอรู้สึกสับสนไปหมด

"เซ็นชื่อในเอกสารให้เรียบร้อยด้วยนะครับ" 

ทนายย้ำอีกครั้ง เพราะได้รับหน้าที่มาจัดการเอกสารทั้งหมดให้พิมพ์ดาว ทำให้ชัดเจนว่าพิมพ์ดาวคือคนที่เป็นเจ้าของเพียงคนเดียว เพื่อลดปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ของทั้งหมดถูกแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างถูกต้องและชัดเจนว่าส่วนไหนของพิมพ์ดาว และส่วนไหนของพ่อแม่    

หลังจากเซ็นเอกสารเสร็จ พิมพ์ดาวแทบจะไม่ได้พูดอะไร นั่งฟังสิ่งที่คนมากประสบการณ์จัดการให้ ส่วนมากจะเป็นแม่ของเธอที่คุยกับทนาย 

"จริง ๆ สิ่งที่คุณท่านเมตตาให้กับลูกสาวของดิฉันก็มากแล้ว แต่ดิฉันรักลูกมาก อยากจะสร้างอนาคตให้ลูกสาว"

มาลินีเจรจาต่อรองราคาให้ลูกสาวอย่างมีชั้นเชิง 

"พิมพ์ดาวเป็นคนชอบทำอาหาร ดิฉันจึงมองเห็นว่าทำเลทองตรงข้ามโรงเรียนเอกชนที่ดูแลโดยตระกูลคาร์ตันเหมาะสมมาก ๆ ตรงนั้นมีพื้นที่ว่างอยู่พอดี ท่านพอจะเอ็นดูลูกสาวของฉันอีกสักนิดได้ไหม"

 พิมพ์ดาวน์ถึงกับหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ ทรัพย์สินที่ได้มาทำให้เธอสบายไปได้ทั้งชาติแล้ว แต่ตอนนี้แม่กำลังขอพื้นที่ที่ใหญ่เกินตัว ถ้าเธอจำไม่ผิด สถานที่ตรงนั้นเป็นพื้นที่ที่กำลังก่อสร้างห้างหรู  

" อยากได้พื้นที่ทำร้านอาหารงั้นเหรอ?" 

คุณย่ากัญญา คาร์ตันไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่คนตรงหน้าขอ เป็นเรื่องปกติที่พ่อแม่จะต้องร้องขอในสิ่งที่มาทดแทนกับสิ่งที่ลูกสาวเสียไป ทว่ามาลินีกับเลือกที่จะขอทำเลทองที่ตนกับสามีอยากได้มากกว่าร้องขอเพื่อลูกสาวอย่างที่ปากพูด  

ใครก็ดูออกว่าพิมพ์ดาวชอบความสงบ ชอบทำอาหารอยู่ในครัวเงียบ ๆ ไม่มีทางจะไปเลือกร้านอาหารทำเลทองที่มีเด็กวุ่นวายวนเวียนอยู่หน้าร้านตลอดเวลาแบบนั้นแน่ ๆ ที่ดินที่ท่านเลือกให้พิมพ์ดาว เหมาะกับเธอที่สุดแล้ว  ท่านให้ทั้งทำเล ให้เงินลงทุนกับพิมพ์ดาวเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่พิมพ์ดาวจะจัดการวางแผนอนาคตของเธอเอง 

"อยากได้ใช่ไหมลูก?"

มาลินีหันมาถามลูกสาว ใช้สายตากดดันให้ลูกตอบในสิ่งที่ตนเองต้องการ  แน่นอนว่าทุกอย่างล้วนแต่เป็นสิ่งที่วางแผนมาอย่างดี เธอรู้ดว่าลูกสาวจืดชืดไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียงอย่างพิมพ์ดาว ไม่มีทางมัดใจมาเฟียผู้รักสนุกได้อย่างแน่นอน การจบความสัมพันธ์ในครั้งนี้จะต้องคุ้มค่าให้ครอบครัวลืมตาอ้าปากได้ 

"ใช่ไหมลูก!"

"ค่ะ" 

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ เมื่อพิมพ์ดาวเลือกที่จะตอบตามใจแม่ของตน หญิงสาวเอาแต่นั่งก้มหน้าทำตามที่แม่บอก เหมือนคนไร้สมอง ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง 

ท่าทางของพิมพ์ดาวทำเอาคุณย่าของชายหนุ่มไม่พอใจเป็นอย่างมาก ท่านไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ผู้หญิงอย่างเราต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเอง เข้มแข็งเพื่อที่จะอยู่เคียงข้างสามี ไม่ใช่ปิดหูปิดตาเชื่อฟังพ่อแม่แต่อย่างเดียว 

"ดูจากสภาพร่างกายของลูกสาวผมแล้ว ผมว่าแค่นี้น่าจะยังน้อยไปนะครับ" 

คำพูดที่จริงจังของผู้เป็นพ่อทำเอาพิมพ์ดาวแทบจะไม่กล้ามองหน้าใคร สภาพของเธอในตอนนี้ยับเยินอย่างที่พ่อว่าจริง ๆ ช่างน่าอายที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ สถานการณ์ที่ต้องเอาร่างกายตัวเองมาเป็นเครื่องต่อรองเรียกร้องเอาทรัพย์สินมีค่า