EP9...ยื่นมือหาเธอ

บ้านสไตล์โมเดิ้ลพร้อมลานจอดรถขนาดยี่สิบคัน สร้างสรรค์อย่างลงตัวอยู่ชั้นใต้ดินของสำนักงานใหญ่ของแก๊งBlack Dragon ตึกห้าชั้นสวยงามท่ามกลางศูนย์กลางย่านการค้าของเมือง 

เหนือฟ้าใช้เวลาอยู่ในห้องออกกำลังกายมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว

“อยากฆ่าคนโว๊ยยย อยากฆ่ามัน! ไอ้วสุ กูจะฆ่ามึงงงงงงง” เขาทั้งเตะทั้งต่อยใส่กระสอบทรายซ้อมมวยอย่างบ้าคลั่ง หากกระสอบทรายมันเป็นคนที่เขาอยากฆ่าจริงๆ ล่ะก็ ป่านนี้คงตายไปแล้วล่ะ

ปึกปัก ปึกปัก ฟึดฟัด ฟึดฟัด ฮึดฮัด ฮึดฮัด..

“ฮึ่ม! ฮึ่ม! ฮึ่ม! แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!” เขาต่อยมวยจนเหงื่อโทรมไปทั้งตัว ก่อนจะทิ้งร่างลงนอนแผ่หลาบนพื้นห้อง หายใจหอบเหนื่อยจนหน้าอกกระเพื่อม จ้องมองเพดานห้องด้วยสายตาว่างเปล่า

“สักวัน ..จะล้มแก๊งไอ้วสุให้ได้!!” 

หลังจากผ่อนคลายความเครียดด้วยการชกมวยจนอารมณ์ดีขึ้นแล้ว เขาก็หลับตาลง ปลดปล่อยตัวเองเข้าสู่โลกของความเจ็บปวด เพราะการนอนหลับสำหรับเขา มันคือการย้อนกลับไปในวันที่พ่อถูกฆ่าตายเสมอ 

“ไม่ ไม่..พ่อ พ่อครับ..” ปากเขาพร่ำเพ้อไม่หยุด ทั้งร้องทั้งครางทั้งสะอื้น ขณะยังหลับตาแน่น เหงื่อแตกซ่กเต็มหน้า หายใจหอบเหนื่อย

“หืมม..” หญิงสาวก้มลงมองหน้าหล่อๆ ที่ปลกไปด้วยเหงื่อของชายหนุ่มด้วยความตกใจปนห่วงใย “เป็นอะไร เป็นไข้? หรือว่าฝันร้าย?”

“ไม่ ไม่ อย่าไปนะครับ ไม่..” เขายื่นมือจะคว้าบางอย่างในอากาศ..

จันทร์เจ้ามองอาการเพ้อของนายเหนือฟ้า หัวหน้าแก๊งผู้เหี้ยมโหดด้วยความอึ้งปนประหลาดใจ หมอนี่มันขึ้นชื่อเรื่องความโฉดชั่วนี่นา แล้วทำไมถึงมานอนร้องไห้เหมือนเด็กน้อยขาดความรักอย่างนี้ล่ะ

“เอ่อ...” เห็นเขายื่นมือคว้าอากาศไม่หยุด เธอเลยยื่นมือไปจับมือเขาไว้ มือของเขาเย็นเฉียบ อย่างกับคนเป็นไข้แน่ะ “อ่า..เป็นไข้รึเปล่าเนี่ย???”

ถ้าหากเขาไม่ใช่ซอมบี้ ก็ต้องเป็นไข้อย่างแน่นอน เธอกำมือเขาไว้ มือใหญ่กำมือเธอแน่น แน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ แน่นสั่นเหมือนเป็นแรงเฮือกสุดท้าย ราวกับว่าเขาไม่อยากปล่อยมือนี้อีกเลยตลอดชาติ

‘น่าสงสารจัง’

ประโยคที่ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ มันทำให้เธอเถียงกับตัวเองเลยล่ะ หล่อนจะไปสงสารคนโฉดไร้หัวใจอย่างนายเหนือฟ้าทำไมกัน หมอนี่ก็แค่กากเดนที่ควรได้รับการสาปแช่ง

“จะบ้ารึไง” เธอด่าตัวเอง ตั้งสติ จะแกะมือออกแต่เขาไม่ยอม กำมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม ปากก็ยังเพ้อไม่หยุด ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ราวกับกำลังฝันร้าย