บทที่ 10 ยอมจำนน

ท่ามกลางความเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงาน นับจากสาวใช้ออกจากห้องราว ๆ เกือบห้านาที ณิชาและเจย์เดนต่างฝ่ายต่างไม่ยอมเปล่งวาจาใดออกมาสักคำ กระทั่งหญิงสาวทนไม่ไหวเพราะอึดอัดมากเหลือเกินจึงพูดขึ้นทำลายความเงียบ

“คุณคะ”

“อะไร” หันขวับมองคนตัวเล็ก อยากจะรู้เหลือเกินจะมาไม้ไหน ผู้หญิงอย่างเธอร้ายลึกยิ่งนักซึ่งเขาจะไม่มีวันหลงกลเด็ดขาด

“ณิยอมคุณทุกอย่างแล้ว ขอร้องอย่าทำแบบนั้นกับณิอีกเลย” ณิชาหมายถึงการขังเธอไว้ในห้องใต้ดิน

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ปรายตามองคนตัวเล็ก

“ณิยอมทุกอย่างไม่ว่าคุณจะทำอะไรกับณิ แต่อย่าขังณิไว้ที่ห้องนั้นอีกเลย ณิกลัว” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือ

“เฮอะ! มุกตื้น ๆ คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอ จะหลอกให้ฉันตายใจใช่ไหม หลังจากนั้นก็จะหนี”

“ณิพูดจริง ๆ นะคะ ณิยอมทำทุกอย่างตามคำสั่งของคุณ” เธอเหนื่อยเกินกว่าจะโต้แย้ง

“พูดจริงเหรอ ที่บอกว่าจะยอมทุกอย่าง” ถามอย่างมีเลศนัย สายตาคมกริบคอยจ้องคนตัวเล็กราวกับจับผิด

“ค่ะ”

“ถ้าเธอไม่ได้โกหก ฉันจะลองเชื่อดูสักครั้ง แต่ถ้าเธอกล้าหลอกฉันรู้ไว้ด้วยว่าฉันไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด”

“ณิไม่กล้าหลอกคุณหรอกค่ะ” หญิงสาวมองเขาด้วยแววตาเศร้าสร้อย จนคนโดนมองใจอ่อนยวบอย่างไม่รู้ตัว

“งั้นก็พักผ่อน ถ้าฉันเรียกเมื่อไรเธอต้องมา”

“หมายความว่าไงคะ” คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อย่างน่าประหลาด

“ไหนว่ายอมทุกอย่างไง” ถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“ค่ะ ณิยอมทุกอย่างแต่คุณพูดเหมือนจะให้ณิ เอ่อ…” ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มร้อนผ่าวเมื่อเผลอนึกถึงค่ำคืนเร่าร้อนในคืนนั้น

“พูดเหมือนไม่รู้ฉันกำลังหมายถึงอะไร” ไม่รู้ทำไมอยู่ ๆ หงุดหงิดขึ้นมาดื้อ ๆ

เจย์เดนหย่อนตัวนั่งลงข้างกายคนป่วย มือหนาจับปลายคางมน สบตาคู่งามดั่งต้องมนต์สะกด ดวงตาของเธอมองกี่ครั้งทำเขาหลงใหลเสมอ ถึงกระนั้นไม่คิดจะบอกให้เธอล่วงรู้

“นานแค่ไหนคะ” สุดท้ายเธอไม่อาจแสร้งทำเป็นไม่รู้ จึงถามออกไป เพราะอย่างไรตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว หากนี่จะเป็นหนทางเดียวจะหลุดพ้นก็ยอม

“จนกว่าฉันจะเบื่อ”

“แล้วคุณจะปล่อยณิไปใช่ไหมคะ”

“ไม่รู้ ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของเธอ”

“เข้าใจแล้วค่ะ” ตอบเสียงแผ่ว

“พักผ่อนซะ ฉันต้องไปแล้ว” ว่าแล้วเตรียมเด้งตัวลุกขึ้น

“อย่าเพิ่งไป” มือเล็กคว้าท่อนแขนกำยำ

“มีอะไร” ปรายตามองมือเรียวอย่างถือวิสาสะที่กล้ามาแตะต้องตัวเขา

“ขอโทษค่ะ” รีบชักมือกลับอย่างไว เธอกลัวโดนตำหนิ จากสายตาคมบ่งบอกถึงความไม่พอใจกับพฤติกรรมของตนเอง

“มีอะไรรีบพูดมา”

“ทำไมคุณถึงคิดว่าณิทำร้ายคริสตัลคะ”

“แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะเชื่อว่าไม่ใช่ฝีมือเธอ” สวนกลับทันใดทำเอาณิชาจุกอกจนพูดไม่ออก เธอไม่มีหลักฐานอะไรเลย พอจะยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง

“อย่าถามอะไรที่มันไร้สาระอีก” จบประโยค มาเฟียหนุ่มเดินจากไปทันที

“มันจะไม่มีทางอื่นเลยเหรอ” ทอดสายตามองประตูเพิ่งพ้นกายแกร่ง เธอไม่รู้ต้องทำยังไงดี มืดแปดด้านไปหมด แถมสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเลย

“ฮึก ฮือ ๆ” เวลานี้ทำได้แค่ร้องไห้ ใครไม่ใช่เธอไม่มีวันเข้าใจเด็ดขาดถึงความรู้สึกนี้

“อดทนนะณิ” หลังมือเรียวปาดน้ำตาลวก ๆ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอจะพยายามอดทนให้ถึงที่สุดเชื่อว่าสักวันต้องผ่านไปด้วยดี

หลังจากวันนั้นอาการป่วยของณิชาดีขึ้นมาก หญิงสาวกลับมาทำงานแม่บ้านตามเดิม และทุกคืนเจย์เดนมักจะเรียกหาเธอก่อนจะมอบบทรักสุดสยิวจนเกือบรุ่งสางแทบทุกวัน

ก๊อก! คืนนี้เป็นอีกคืนที่เธอต้องมาหาเขา หลังเคาะประตูเสร็จก็ยืนคอยเจ้าของห้องอย่างสงบเสงี่ยม

“เข้ามา”

เสียงทุ้มตอบกลับ ณิชาไม่รอช้าจับลูกบิดและเปิดเข้าข้างในห้อง เท้าเล็กก้าวไปหยุดกลางห้องพร้อมก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาคม

“ทำไมคืนนี้มาช้า” เจย์เดนเดินมาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก แล้วเชยคางกลมกลึงขึ้นมาสบตากัน ก่อนเหลือบมองริมฝีปากอวบอิ่มแสนเย้ายวน

ชายหนุ่มไม่รอคำตอบจากเธอ เขารั้งท้ายทอยเล็กพร้อมทาบริมฝีปากหยักบนกลีบปากอมชมพู ดูดดื่มและเม้มทั้งปากบนและล่างอย่างคลั่งไคล้ ตักตวงความหวานราวกับคนอดอยากมานาน

“อื้อ” แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอแกร่งเพื่อรั้งร่างไม่ให้ล้มลงคาพื้น ขณะนี้เธอรู้สึกไร้เรี่ยวแรงยิ่งนัก ขาแข้งอ่อนระทวยไปหมด ก่อนจะรู้สึกถึงแขนกำยำโอบเอวคอดกิ่ว

ทั้งคู่แลกจูบกันนัวเนีย แม้ณิชาจะเงอะงะบ้างแต่ไม่ได้ทำให้เจย์เดนหงุดหงิดสักเท่าไร มาเฟียหนุ่มกลับชอบด้วยซ้ำเพราะแปลกใหม่

ทุกคนที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก่อน ค่อนข้างเจนจัดและชำนาญการในเรื่องอย่างว่า แรก ๆ รู้สึกชอบเพราะเร่าร้อนดี ทว่าพอนานไปกลับรู้สึกเบื่อ

พอมาเจอณิชากลับทำให้รู้สึกแปลกใหม่ เธอไร้เดียงสาจนเขาอยากสอนให้เก่งด้วยฝีมือตัวเอง

“ไปอาบน้ำเถอะ” เจย์เดนถอดจูบก่อนจับเธออุ้มแตง

“ณิอาบมาแล้วค่ะ” เธอตอบเขาขณะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง สายตาอีกคนจ้องมองแตกต่างจากเดิมทำเอาร้อนรุ่มทั่วเรือนร่าง

“แต่ฉันยังไม่อาบ” คนเอาแต่ใจไม่ยอมละความพยายาม ไม่ว่าอย่างไรต้องอาบน้ำกับเธอให้ได้ เพราะอยากลองทำอะไรแปลกใหม่ ปกติเขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อนแต่กับเธอแตกต่างออกไป

“แต่ณิอาบมาแล้วนะคะ” 

“ฉันรู้แต่ฉันไม่สน อะไรที่ฉันต้องการเธอไม่มีสิทธิ์แย้ง”

เจย์เดนพาคนตัวเล็กตรงไปห้องน้ำสุดหรูหรา ตกแต่งด้วยโทนสีดำเงาและทองคำเปลว

ชายหนุ่มวางเธอลงกลางห้อง ทั้งคู่ยืนประชันหน้ากัน ซึ่งความสูงของเธอและเขาช่างแตกต่างกันมาก เธอสูงเพียงแค่หัวไหล่ของเขาเท่านั้น หากเทียบกับบรรดาผู้หญิงของเขา เธอค่อนข้างตัวเล็กมาก

“เอ่อ คุณคะ…” คนตัวเล็กรู้สึกประหม่ามาก เนื่องจากเป็นครั้งแรกเข้ามาอยู่ในห้องน้ำของเขาและรายล้อมด้วยกระจกซึ่งกำลังสะท้อนภาพเธอและเขา ทำเอารู้สึกกระดากก่อนก้มหน้ามองพื้น

“มองมาที่ฉัน ณิชา” ไม่พูดเปล่า คนตัวโตเชยคางมนขึ้นมาสบตากัน จากนั้นประทับจูบปากนุ่มอีกครั้ง

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ทั่วเรือนร่างงดงาม แล้วสอดเข้าไปในเสื้อก่อนปลดตะขอบราเซียร์ เขาคุกเข่าตรงหน้าเธอและถกเสื้อขึ้นไปกองบนเนินอก จนเผยให้เห็นยอดปทุมตั้งตระหง่านเด่นยั่วยวนสายตาคมกำลังเรียกร้องให้เชยชิม

ชายหนุ่มช้อนตามองเธอครู่หนึ่ง แล้วโน้มหน้าคลอเคลียทรวงอกอวบอั๋น ปลายลิ้นร้อนอุ่นลากไล้ตามยอดถันสีหวานก่อนงับหนึ่งที

“อื้อ คุณ…” เธอนำมือเล็กขึ้นมาปิดปากนุ่มเพื่อข่มเสียงร้องอันน่ารังเกียจ

“เสียวเหรอ” เขาถามอย่างอารมณ์ดี สีหน้าและท่าทางของคนตัวเล็กทำให้เขาชอบใจมาก

“อืม” พยักหน้าหงึก ๆ เจย์เดนจัดการกับสองเต้าสวยต่อ ทว่าไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาล้วงฝ่ามือหยาบกร้านข้างหนึ่งเข้าในกางเกงของเธอ ณิชาแยกขาเรียวออกจากกันกว้าง ๆ เพื่อให้เขาเข้ามาทักทายร่องรักตามสะดวก

นิ้วแกร่งบี้ขยี้ปุ่มกระสันเล่นอย่างหยอกล้อพลางสังเกตสีหน้าของเธอ

“อื้อ อ๊ะ คุณคะ…” เสียงหวานร้องแทบไม่เป็นภาษา มือเล็กยกขึ้นปิดปากส่วนมืออีกข้างก็ยึดบ่ากว้างไว้

เจย์เดนผละออกจากดอกบัวตูมแต่ไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาปลดกางเกงออกจากร่างอรชร ก่อนจ้องร่องสวาทเบื้องหน้าทำเอาลมหายใจติดขัดทีเดียว

“สวยชะมัด” เสียงทุ้มพึมพำแต่ดังพอให้อีกคนได้ยิน ด้วยความเขินอายณิชารีบปิดทันที

“เอามือออกไปณิชา อย่าทำให้ฉันโมโห”

“ณิอาย”

“จะอายอะไรของเธอ เอากันมากี่ครั้งแล้ว” พูดจบ แกะมือบางไปพ้น หน้าหล่อเหลาซุกไซ้กลีบกุหลาบอย่างรวดเร็ว

“อึก” คนตัวโตเผลอกระทำรุนแรง ส่งผลให้ณิชาสะดุ้งเฮือก